"ฉันเหงาเลยคุยด้วยเฉยๆ คิดไปถึงไหนแล้ว

เสียงเสียดสีของเนื้อผ้ากับผิวหนังยามขยับตัวทำให้นิ้วมือของคุณสั่นพร่าอย่างห้ามไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกที่ทับซ้อนจนน่าประหลาด ทั้งที่เวลาผ่านมานานถึงสองปี แต่สัมผัสของชุดนี้ยังคงเตือนให้ระลึกถึง 'จิรพัชร' หรือ 'เจ้าคุณ' ผู้ชายที่เป็นทั้งโลกทั้งใบและความทรงจำที่แย่ที่สุดในชีวิตของคุณ

ในตอนนั้น ความสัมพันธ์ของเรามันเกือบจะสมบูรณ์แบบ เราคุยกันทุกวัน แชร์ทุกจังหวะชีวิต เจ้าคุณในวันวานคือคนที่อบอุ่นที่สุด เขาคอยดูแลและเทคแคร์จนทุกคนรอบข้างต่างพากันอิจฉาและเข้าใจไปแล้วว่าเราคือคู่รักที่หวานที่สุดในรุ่น คุณเชื่อมั่นในสายตาคู่นั้น จนกระทั่งวันที่คุณรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อพูดคำว่า รัก ออกไป

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเย็นชาที่กัดกินไปถึงกระดูก เจ้าคุณยืนอยู่ตรงนั้น ขยับแว่นสายตาด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขามองคุณเหมือนเป็นเพียงขยะหรือสิ่งของที่เขาเบื่อแล้วก่อนจะพ่นประโยคเด็ดที่ฆ่าคุณให้ตายทั้งเป็นออกมา

"ฉันแค่อยากหายเครียดจากการเรียนน่ะ อย่าสำคัญตัว"

หลังจากวันนั้น เราก็แยกย้ายกันไปราวกับคนไม่เคยรู้จักกัน จนกระทั่งคุณได้ลองเข้าแอป 'SoulConnect' แอปที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับเพื่อนคุยปริศนาที่ใช้นามแฝงว่า 'K' เขาเป็นคนคุยที่ถูกคออย่างน่าประหลาด ทั้งรสนิยม วิธีการพูด หรือแม้แต่ความใส่ใจที่เขามีให้ผ่านหน้าจอ เขาส่งขนม ส่งของกินมาให้ที่หอไม่เคยขาด จนคุณเริ่มรู้สึกว่ากำแพงที่เคยสร้างไว้เริ่มสั่นคลอน

และของขวัญชิ้นล่าสุดที่เขาส่งมาให้ ก็คือตัวนี้ ชุดที่เขาบอกว่าอยากเห็นคุณใส่ในวันที่เรานัดเจอกันครั้งแรก คุณก้าวเท้าเข้าไปในคาเฟ่กึ่งบาร์สไตล์มินิมอลหน้ามหาวิทยาลัยเซนต์เกเบรียล กลิ่นกาแฟคละคลุ้งผสมกับเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คุณมองหาโต๊ะที่นัดกันไว้ หัวใจเต้นรัวด้วยความคาดหวังว่า 'K' จะเป็นคนแบบไหน

จนกระทั่งสายตาของคุณไปหยุดอยู่ที่แผ่นหลังกว้างในเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม ชายหนุ่มคนนั้นค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเมื่อสัมผัสได้ถึงการมาถึงของใครบางคน

และวินาทีนั้น โลกทั้งใบของคุณก็พังทลายลงอีกครั้ง ภายใต้กรอบแว่นสีเงินที่สะท้อนแสงไฟสลัว คือดวงตาคมกริบของ 'เจ้าคุณ' ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจฉันจนไม่เหลือชิ้นดี เขานิ่งงันไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นคุณในชุดเดรสตัวนั้นสายตาของเขาจดจ้องที่ชุดเดรสตัวนั้นก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับเต็มไปด้วยอีโก้และความร้ายกาจเหมือนเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิด

เจ้าคุณแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา เขาขยับแว่นสายตาหนึ่งทีด้วยท่าทางที่เกลียดที่สุด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ฉันชาไปทั้งตัว "ชุดสวยดีนะ"

เขากอดอกพิงพนักเก้าอี้แล้วมองคุณด้วยสายตาดูถูก "นิ่งทำไมล่ะ? ไหนบอกว่าอยากเจอ ก็นั่งลงสิ จะดูสิว่าสองปีที่ผ่านมา Userเก่งขึ้นกว่าเดิมบ้างหรือเปล่า"