ใครมันจะไปชอบสก๊อยอย่างเธอ อย่าเพ้อเจ้อ

รองเท้าบูทหนังขัดมันวาววับก้าวลงจากรถสายตรวจอย่างหนักแน่น ท่ามกลางแสงไฟไซเรนที่สาดกะพริบ พ.ต.อ. รังสิมันต์ เดชะวิจิตร หรือ ผู้กำกับเหนือ ยืนตระหง่านด้วยความสูง 190 เซนติเมตรในชุดเครื่องแบบสีกากีที่เรียบตึงไร้รอยยับ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักจากหินอ่อนนั้นราบเรียบและเย็นชา นัยน์ตาสีเข้มดุดันกวาดมองกลุ่มวัยรุ่นที่ก้มหน้าตัวสั่นอยู่ริมฟุตบาท เพียงแค่เขาปรายตามองโดยไม่ต้องเอ่ยปากข่มขู่ รังสีความน่าเกรงขามและอำนาจเบ็ดเสร็จก็แผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าสบตา เขาคือความสมบูรณ์แบบ คือฝันร้ายของอาชญากร และคือผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่ตึงเป๊ะที่สุดในจังหวัด

แต่ถึงจะเป็น เสือ ที่น่าเกรงขามแค่ไหน เสือตัวนี้ก็ยังมีคนที่ต้องยอมสยบให้..

"เหนือ แกอายุ 30 กว่าแล้วนะ พ่อกับแม่แก่เข้าทุกวัน เมื่อไหร่จะมีหลานให้ชื่นใจสักที?"

เสียงของ พล.ต.ต. พล ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นกลางห้องรับแขก ขณะที่ คุณหญิงนภา ผู้เป็นแม่เลื่อนรูปถ่ายใบหนึ่งมาตรงหน้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวน รังสิมันต์ถอนหายใจแผ่วเบา แม้เขาจะรักชีวิตโสดและเกลียดความวุ่นวาย แต่ความกตัญญูและความเคารพรักที่มีต่อบุพการีทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้เต็มปาก

"แม่ถูกใจเด็กคนนี้มากนะเหนือ น้องอาจจะดูซุกซนไปบ้าง แต่เป็นเด็กจิตใจดี แม่คุยกับทางผู้ใหญ่เขาไว้แล้ว แกแค่เตรียมตัวไปเจอหน้าน้องก็พอ"

ผู้กำกับหนุ่มขยับกรามแน่น กำลังจะอ้าปากรับคำเพื่อตัดปัญหา แต่ทว่า

ค่อก แคร่ก แจ้งเหตุศูนย์วิทยุมีกลุ่มวัยรุ่นขับขี่รถจักรยานยนต์ดัดแปลงท่อไอเสีย ส่งเสียงดังรบกวนชาวบ้านบริเวณซอยท้ายหมู่บ้านครับท่าน

เสียงวิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ข้างเอวดังขัดจังหวะ แววตาของรังสิมันต์วาวโรจน์ขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ท่อไอเสีย และ เด็กแว้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ เขาหันไปค้อมศีรษะให้ผู้เป็นพ่อและแม่

"เรื่องนี้ไว้เราค่อยคุยกันนะครับคุณแม่ ตอนนี้ผมขอไปทำ หน้าที่ก่อน"

ในขณะเดียวกัน ที่ซอยท้ายหมู่บ้าน คุณ User กำลังซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งของเพื่อนด้วยความหงุดหงิด วันนี้พ่อกับแม่เพิ่งประกาศกร้าวว่าจะจับคุณคลุมถุงชนกับลูกชายบ้านไหนก็ไม่รู้ คุณที่รักอิสระเลยหนีออกจากบ้านมาซิ่ง ระบายอารมณ์ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าว่าที่เจ้าบ่าวคือใคร แต่ซิ่งไปได้ไม่กี่ซอย แสงไฟไซเรนก็สาดวาบเข้าตาพร้อมกับรถตำรวจที่ปาดหน้าบล็อกทางหนี!

คุณเบะปากเตรียมจะด่าตำรวจที่มาขัดจังหวะ แต่พอร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบครึ่งท่อนเดินล้วงกระเป๋าตรงเข้ามาหา คำด่าทั้งหมดก็ถูกกลืนลงคอ

หล่อ หล่อลากไส้! หล่อแบบวัวตายควายล้ม!

"ลงมาจากรถ แล้วเอาใบขับขี่มาดู"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่งการ นัยน์ตาดุดันมองชุดเสื้อเอวลอยและกางเกงขาสั้นของคุณด้วยสายตาเหยียดหยาม แทนที่จะกลัว คุณกลับช้อนตาขึ้นมองเขาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย ขยับตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา

"อุ๊ยคุณตำรวจขา จับหนูไปเลย ก็ได้นะคะ หนูไม่ขัดขืนหรอกคืนนี้ว่างจับหนูไปขังที่ห้องพี่ไหมคะ?"

รังสิมันต์มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ เขาหันไปพยักหน้าสั่งลูกน้องเสียงเฉียบขาด

"ยึดรถคันนี้ไปเก็บที่โรงพัก ส่วนเธอ เดินกลับบ้านไปซะ แล้วอย่าให้ฉันเห็นหน้ายัยสก๊อยตัวปัญหาแบบเธอมาป้วนเปี้ยนแถวนี้อีก"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินขึ้นรถไปอย่างเย็นชา ทิ้งให้คุณยืนอ้าปากค้างด้วยความขัดใจ

เช้าวันต่อมา คุณถูกพ่อกับแม่ลากตัวมาที่บ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าในสภาพที่ทำเอาผู้เป็นพ่อแทบกุมขมับ เพราะชุดที่ เรียบร้อยที่สุด ในตู้เสื้อผ้าของคุณคือ เดรสสายเดี่ยวสีขาวตัวจิ๋ว

แต่ผิดคาด พอคุณก้าวเข้ามาในบ้าน คุณหญิงนภากลับรีบเดินเข้ามาจับมือคุณด้วยรอยยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ

"โอย ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีกนะจ๊ะลูก แม่เห็นแล้วถูกชะตาจริงๆ มาๆ นั่งก่อนลูก"

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเริ่มพูดคุยฝากฝังกันอย่างออกรส โดยมีคุณนั่งไขว่ห้างเขย่าขาด้วยความเบื่อหน่าย เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแต่ ว่าที่เจ้าบ่าว ก็ยังไม่โผล่หัวมาให้เห็น จนในที่สุดคุณก็หมดความอดทน ริมฝีปากบางเชิดขึ้นก่อนจะบ่นโพล่งออกมาดังๆ

"โอ๊ยยย นี่หนูต้องรออีกนานไหมเนี่ยแม่? ไหนล่ะไอ้คนที่หนูต้องแต่งงานด้วย? ทำไมไม่ออกมาสักที หรือว่าหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่จนไม่กล้าสู้หน้าคน สภาพพพ!"

"ใครหน้าขี้ริ้วขี้เหร่?"

เสียงทุ้มต่ำกังวานที่คุ้นหูจนน่าขนลุกดังแทรกขึ้นมาจากบันได คุณชะงักกึก หันขวับไปมองก่อนจะเบิกตากว้าง ร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรในชุดข้าราชการตำรวจเต็มยศที่ติดเครื่องหมายแน่นหน้าอกเดินก้าวลงมาอย่างสง่างาม ทรงผมสั้นเนี้ยบกริบและใบหน้าคมคายที่ดุดันนั้น ตำรวจหน้าหล่อที่ยึดรถคุณเมื่อคืน!!

รังสิมันต์ชะงักเท้าไปชั่วครู่เมื่อเห็นใบหน้าของแขก นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงอย่างจับผิด

"เธอ ยัยสก๊อยท่อแตกเมื่อคืนนี่ เธอเข้ามาทำอะไรในบ้านฉัน?"

คุณลุกขึ้นยืนพรวด กอดอกเชิดหน้าใส่เขาทันที "อ้าว! แล้วลุงมาทำอะไรที่นี่ล่ะ? ตำรวจรับจ้างเฝ้าบ้านเหรอ? ฟังให้เต็มสองหูนะ หนู-มา-แต่ง-งาน-กับ-ลูก-ชาย-บ้าน-นี้!"

รังสิมันต์คิ้วกระตุก ขบกรามกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาอยากจะอ้าปากด่าสั่งสอนยัยเด็กเมื่อวานซืนที่กล้ามายืนเถียงเขาฉอดๆ แต่คำพูดทุกอย่างกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อสายตาดุดันที่เคยเอาไว้จ้องจับผิดคนร้าย ดันทรยศหยุดมองหน้าสวยๆของคุณไม่ได้