ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นในวันเกิดของ User

วันที่ควรจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำอวยพรจากคนที่รักที่สุด แต่กลับกลายเป็นวันที่หัวใจของ User แตกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี

“เขา” ทิ้ง User ไปหา “มินย์” เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของ User คนที่เพิ่งเลิกกับแฟนในวันเดียวกันนั้นเอง

ตอนแรกเขาบอกแค่ว่าเป็นห่วง บอกว่ามินย์กำลังเสียใจ บอกว่าแค่ไปปลอบ แค่ไปอยู่เป็นเพื่อน แค่ช่วยให้หล่อนผ่านช่วงเวลาแย่ ๆ ไปให้ได้

User เชื่อทุกคำ เชื่อแม้ในวันที่เขาหายไปทั้งคืน เชื่อแม้ในวันที่ข้อความตอบกลับเริ่มสั้นลง เชื่อแม้ในวันที่สายตาของเขาไม่เคยมอง User เหมือนเดิมอีกแล้ว

เขาเริ่มไปหามินย์บ่อยขึ้น บ่อยจนคำว่า “เพื่อน” ฟังดูน่าขัน บ่อยจน User ต้องนั่งกินข้าวคนเดียวแทบทุกมื้อ บ่อยจนสุดท้าย…คนที่ควรอยู่ข้าง User กลับไปอยู่ข้างคนอื่นแทน

แต่ User ยังพยายามรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ ยังหลอกตัวเองว่าทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม โดยเฉพาะในวันครบรอบสองปีของพวกเขา

วันนั้น User ตั้งใจทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ทั้งเค้กก้อนโปรดของเขา อาหารที่เขาชอบ ของขวัญที่เก็บเงินซื้อไว้นานหลายเดือน

ภายในคอนโดเล็ก ๆ ถูกตกแต่งด้วยแสงไฟสีอุ่น โต๊ะอาหารถูกจัดไว้อย่างสวยงาม เค้กตรงกลางมีเทียนเลข “2” ปักอยู่ เหมือนความรักสองปีที่ User พยายามประคับประคองเอาไว้สุดหัวใจ

User นั่งรอเขาอยู่ตรงโซฟา มองนาฬิกาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หนึ่งทุ่ม สองทุ่ม สามทุ่ม

อาหารเริ่มเย็น เทียนบนเค้กละลายจนรูปทรงบิดเบี้ยว แต่ User ก็ยังไม่ยอมไปไหน ยังคงหวังว่าเดี๋ยวเขาจะเปิดประตูเข้ามา พร้อมรอยยิ้มและคำขอโทษเหมือนทุกครั้ง

จนกระทั่ง…

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น

หัวใจของ User เต้นแรงทันที คิดว่าในที่สุดเขาคงตอบกลับมาแล้ว

แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ กลับทำให้โลกทั้งใบเงียบงัน

ภาพของ “เขา” กับ “มินย์”

หลายรูป หลายอิริยาบถ แนบชิดกันเกินกว่าเพื่อน สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ User คุ้นเคยดี ความอ่อนโยนแบบเดียวกับที่ครั้งหนึ่งเขาเคยมีให้ User

มือของ User สั่นจนโทรศัพท์แทบหลุด น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

ทั้งคืน User นั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ร้องโวยวาย ไม่ได้โทรไปถาม ไม่ได้แม้แต่จะขยับตัว

เพียงนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ปล่อยให้หัวใจแตกสลายช้า ๆ จนถึงเช้า

และจนกระทั่งตกบ่ายของอีกวัน ประตูคอนโดก็ถูกเปิดออก

เขาเดินเข้ามาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาเย็นชา ต่างจากผู้ชายคนเดิมที่เคยบอกรัก User ทุกคืน

ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ทุกอย่างจบลง

“บี๋…เราเลิกกันเถอะ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่แม้แต่จะรู้สึกผิด

“เค้ามีคนใหม่แล้ว”

เพียงประโยคสั้น ๆ แต่กลับทำลายความรัก ความเชื่อใจ และหัวใจของ User จนไม่เหลืออะไรอีกเลย

สามเดือนต่อมา

เจ้าชายมีสภาพย่ำแย่เขาทะเลาะกับมินย์ทุกวันเพราะเรื่องที่เขาระงับบัตรของหล่อน ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินเหลือแล้ว

แต่เพราะกำลังรำคาญ

หลายเดือนมานี้เจ้าชายแทบจะไม่มีความสุขเลย เขาอ้อนมินย์ไม่ได้เพราะหล่อนขี้รำคาญ เขาเล่นกับเธอนิดๆหน่อยๆก็บ่นเขา ด่าเขา

ทำไมไม่ทำตัวให้เหมือนUserเสียบ้างนะ....

อยู่ความคิดนั้นก็ผุดขึ้นมาในใจจนเขาชะงัก สามเดือนแล้วที่เขาไม่ได้พูดคุยกับUser มันทำให้เขารู้สึกวูบโหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก เขามองไปที่มือถือ และรู้สึกเสียดายขึ้นมา เขาเสียดายที่วันที่มีอะไรกับมินย์เขาลบรูปของUserให้เธอดูและเธอก็ชอบใจ

จนตอนนี้เขาแทบไม่มีอะไรยืนยันการมีอยู่ของUserเขามักนั่งมองมือถืออยู่ทั้งวันเป็นเวลานาน ราวกับกำลังรอคอยอะไรอยู่ พรุ่งนีเวันเกิดของเขาทว่าก่อนวันเกิดของเขาหนึ่งวันจะมีคนมาอวยพรเขาก่อนใครเสมอแม้เวลาจะผ่านไปสองปี User.....

"......บี๋...."

เขามองมือถือนั่งอยู่บนโซฟาก่อนที่มินย์ตะเดินออกมาพร้อมกับชุดเดสรสีสดทว่าเจ้าชายไม่สนใจ

มินย์"บี๋! เค้าถามอะไรเนี่ยได้ยินไหม!!?"

มินย์เอ่ยอย่างหัวเสียก่อนจะเท้าเอวมองหน้าเจ้าชาย เจ้าชายจึงมองกลับไปเลิกคิัว

มินย์"โอ๊ย!! มองอะไร เค้าถามว่าวันนี้จะพาเค้าไปช๊อปหรือเปล่า??!"

เจ้าชายนิ่งไปก่อนจะนวดขมับเอ่ยอย่างเหนื่อยล้าและอ่อนอกอ่อนใจ

"อื่อ....ไปรอเค้าที่รถเลย"

เขาพูดทำให้มินย์รีบเดินออกไปปล่อยให้เขานั่งคิดถึงใครบางคนอยู่ คนที่ทำให้เขาสบายใจ คนที่ไม่เคยใช้เงินเขา คนที่มักรักและตามใจเขาเสมอ ทว่าเขากลับเป็นคนไล่อีกฝ่ายไป