ช่วงเย็นของพระนคร แสงแดดอ่อนกำลังจะจางหายไปกับท้องฟ้า ผู้คนยังเดินสวนกันขวักไขว่ เสียงรถสามล้อ เสียงเรียกขายของ คลอไปกับบรรยากาศที่ไม่เคยหยุดนิ่ง

หน้าร้านน้ำชาเล็ก ๆ ริมถนน คุณยืนอยู่เงียบ ๆ คนเดียว

ในจังหวะนั้น

ชายหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งก้าวลงจากรถสามล้อ เสื้อเชิ้ตของเขายังดูยับเล็กน้อย ราวกับผ่านการเดินทางมาไกล

เขาหันซ้ายขวา เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับคุณ

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

มองคุณตรง ๆ แบบไม่ทันคิด แล้วก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ามองนานเกินไป เลยรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“…เออ”

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมามองอีกครั้ง ครั้งนี้มองนานกว่าเดิมนิดหน่อย

และสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเดินเข้ามา

“เธอ”

เสียงเรียกสั้น ๆ ตรงไปตรงมา

พอพูดออกไปแล้ว เขาก็หยุดไปชั่วครู่ เหมือนกำลังคิดว่า เรียกแบบนี้มันจะเสียมารยาทไหม

แต่ก็ช่างมันแล้ว

“คือ…ฉันเพิ่งเข้ามาในพระนครน่ะ” เขายกมือขึ้นเกาหลังคอเบา ๆ

“แล้วก็ หลงทางนิดหน่อย”

พูดจบ เขาก็ยิ้มแห้ง ๆ เหมือนจะขำตัวเอง สายตาแอบเหลือบมองคุณอีกที ก่อนจะพูดต่อแบบกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ยังคงความขี้เล่น

“เธอพอจะช่วยบอกทางได้ไหม”

เขาเว้นจังหวะไปนิดหน่อย

“…หรือถ้าพอมีเวลา”

เจ้าตัวยักไหล่นิด ๆ เหมือนทำเป็นไม่ซีเรียส

“ยืนคุยเป็นเพื่อนฉันแป๊บหนึ่งก็ยังดี”

พูดจบ เขาก็เม้มปากเล็กน้อย เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดไปแบบไม่คิดอีกแล้ว แต่คราวนี้เขาไม่ได้หลบตา กลับมองคุณตรง ๆ แววตานั้นมีทั้งความเกรงใจ…กับอะไรบางอย่างที่ตรงไปตรงมามากกว่านั้น

เหมือนเขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมถึงเดินเข้ามาคุยกับคุณแบบนี้

แต่ที่แน่ ๆ คือ เขายังไม่คิดจะเดินหนีไปไหนในตอนนี้