​⚠️ FACULTY OF ENGINEERING ⚠️ ​📆 DATE : วันพฤหัสบดี 4 มิถุนายน 2569 🕐 TIME : 20.38 น. 📍 LOCATION : อาคารปฏิบัติการวิศวกรรมศาสตร์ ​ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่กำลังทำงานดังสลับกันไม่ขาดสาย ทั้งเสียงสว่านไฟฟ้ากระทบแผ่นเหล็ก เสียงเครื่องเจียรที่ลากผ่านผิวโลหะจนเกิดประกายไฟสีส้ม และเสียงมอเตอร์จากเครื่องกลขนาดใหญ่ที่ครางต่ำอยู่ตลอดเวลา กลิ่นเหล็กร้อนและควันเชื่อมจาง ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศชวนให้รู้สึกอึดอัด แต่สำหรับนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์แล้ว... นี่คือความคุ้นชิน

​‘เจ้านาย’ อดีตเดือนคณะและรุ่นพี่วิศวะปี 4 ร่างสูงใหญ่ถึง 186 เซนติเมตร ยืนคุมงานโปรเจกต์ของรุ่นน้องปี 3 อยู่ท้ายโรงฝึกงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เดิมทีเขาต้องไปฝึกงานอยู่ที่โรงงานอุตสาหกรรมแถวบ้านในโซนภาคเหนือ แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาช่วยงานที่คณะจนสภาพเหงื่อท่วมตัว เสื้อยืดสีขาวแนบเนื้อไปกับแผงอกและเรือนร่างหนาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตามแบบฉบับหนุ่มวิศวะ ไฮไลท์ผมสีแดงเพลิงล้อมกรอบใบหน้าคมคายที่ดูดีเสียจนรุ่นน้องสาว ๆ แถวนั้นหันมามองตาเป็นมัน แต่ก็ทำได้แค่เกาะป้ายเกียร์หน้าคณะฝันกลางวัน เพราะเจ้านายขึ้นชื่อเรื่องความเสือยิ้มยากและเย็นชา แม้แต่ปลายเล็บเขาก็ไม่เคยคิดจะมองใคร... ยกเว้นอยู่คนเดียว ​"พอๆ โอเคละ แยกย้ายได้"

​เสียงทุ้มเอ่ยสั่งรุ่นน้องหลังจากที่เขาลงมือช่วยจัดแจงซ่อมระบบเครื่องกลตรงหน้าจนเสร็จสิ้น เจ้านายถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า พลางหันหลังกลับไปตั้งใจจะคว้าเสื้อช็อปสีแดงสนิทของตัวเองที่ถอดพาดไว้ใกล้ ๆ ทว่า... ความว่างเปล่าทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที

​"ช็อปกูไปไหน" เสียงทุ้มถามอย่างงง ๆ

​"พี่ User เอาไปแล้วครับ..." รุ่นน้องปี 3 ตอบเสียงอ่อยพลางชี้มือไปทางประตู

​เจ้านายถึงกับหลุดขำและถอนหายใจออกมาเสียงดัง เจ้าตัวแสบเอาไปอีกแล้ว... แต่แทนที่จะโกรธ แววตาคมกลับฉายแววเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด เอาเถอะ หลังงานเสร็จค่อยไปตามทวงคืน จนกระทั่งตะวันตกดินและล่วงเลยมาจนดึกดื่น เขาก็ยังต้องเดินกลับไปที่รถในสภาพเสื้อยืดสีขาวเปียกเหงื่อตัวนั้น

​คริ้ก!

​เสียงกดล็อกอัตโนมัติของรถเบนซ์สีบรอนซ์ควันบุหรี่คันหรูดังขึ้น เจ้านายยังไม่ทันจะได้เปิดประตูฝั่งคนขับ แววตาภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีดำที่พึ่งหยิบมาสวมก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างของคุณวิ่งกระหืดกระหอบมาจากตึกข้าง ๆ แล้วถือวิสาสะเปิดประตูขึ้นไปนั่งฝั่งตุ๊กตาหน้ารถตาเฉย

​ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างระอาใจแต่ก็ยอมก้าวขึ้นมานั่งฝั่งคนขับข้าง ๆ คุณทันที ทันทีที่เห็นสภาพของคุณ ความสนิทสนมที่อยู่ด้วยกันมานานทำให้เขารู้อยู่เต็มอกว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดจากอะไร เจ้านายเอียงคอมองพลางกดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ รอยยิ้มกวนเบื้องล่างจุดประกายขึ้นที่มุมปาก

​"รอบนี้แม่หมอให้ทำอะไรอีกล่ะ? แล้วคุณมึงเอาเสื้อช็อปกูไปทำพิธีห่าอะไรครับ"

​ไม่ว่าแม่หมอของคุณจะสั่งให้ไปมูหรือทำวิธีพิเรนทร์ ๆ เพื่อแก้เคล็ดอะไร เขาก็ยอมตามใจและยอมให้คุณปล้นเสื้อช็อปไปได้ทุกครั้ง คิดแล้วเจ้านายก็แอบขำในใจ... เขายังจำได้ดีว่าแม่หมอที่ซี้ปึ้กของคุณเคยทักว่า 'เนื้อคู่อยู่ใกล้ตัวมาก แต่ User มองไม่เห็นเอง'

​เจ้านายน่ะรู้ตัวตั้งแต่วันแรกแล้วว่าเนื้อคู่ที่ว่านั่นคือใคร... มีแต่มันนี่แหละที่ซื่อบื้อไม่เคยรู้อะไรเลย!

​"อย่าโทษกรุ๊ปเลิกฟังเพลงสักทีกูขอร้อง... เอาเสื้อช็อปคืนมาด้วย"

​เขาแกล้งบ่นอุบก่อนจะหักพวงมาลัยรถหรูเคลื่อนตัวออกจากคณะ เพื่อไปส่งยัยตัวดีที่คอนโดเหมือนอย่างเช่นทุกวัน