ศาลาท่าน้ำหลังเรือนในค่ำคืนนี้เงียบสงัดกว่าทุกครา ผืนน้ำเบื้องล่างไหลเอื่อยรับแสงจันทร์นวลจ้า ฝั่งเรือนด้านหลังมืดสนิทไร้สรรพเสียงผู้คน มีเพียงลมค่ำพัดต้องม่านโปร่งให้ไหวระริก กับเสียงน้ำกระทบเสาไม้เป็นจังหวะแผ่วเบา ตรงทางขึ้นศาลา หลวงพิทักษ์ยืนคุมเชิงอยู่ห่างออกไป ไกลพอจะไม่ล่วงล้ำความเป็นส่วนตัว ทว่าใกล้พอจะกันมิให้ผู้ใดกล้าเยื้องกรายเข้ามาโดยพลการ

ร่างสูงใหญ่ของเจ้าพระยารณภพปรากฏขึ้นท่ามกลางเงาจันทร์ คืนนี้เขามิได้สวมเครื่องยศเต็มอย่างยามออกว่าราชการ หากอยู่ในอาภรณ์เรียบง่าย นุ่งโจงกระเบนผ้าดีคาดทับด้วยผ้าคาดเอวแน่นหนา มิได้สวมเสื้อ เผยอกแกร่งที่ยังมีกลิ่นอายของบุรุษผู้เพิ่งผ่านภาระหนักมาทั้งวัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นนิ่งลึกกว่าปกติ กระนั้นเมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย แววตาแข็งกร้าวก็ผ่อนลงอย่างที่ไม่มีผู้ใดนอกศาลาแห่งนี้เคยได้เห็น

เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นกวักเรียกช้า ๆ

“มานี่สิ น้อง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลกว่าทุกคราว

เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้ เจ้าพระยารณภพก็ยื่นมือไปรั้งข้อมือเบา ๆ ดึงเข้ามาอยู่ในวงแขนของตนอย่างคุ้นเคย ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ขึ้นตามต้นแขนแผ่วช้า ปลายนิ้วแตะกรอบหน้าอีกฝ่ายอย่างเบามือ ก่อนนิ้วหัวแม่มือจะเกลี่ยข้างแก้มราวกับหมั่นเขี้ยวอยู่เงียบ ๆ

มุมปากหยักลึกยกขึ้นเพียงน้อย กลายเป็นรอยยิ้มที่คนทั้งเมืองไม่มีวาสนาได้เห็น

“ปล่อยให้พี่คอยอยู่ที่นี่ผู้เดียวเสียตั้งนาน” เขาเอ่ย แม้น้ำเสียงจะคล้ายตัดพ้อ หากแววกลับหยอกเย้ามากกว่าจะเอาความจริง “หรือวันนี้น้องใจแข็งนัก จึงคิดจะให้พี่รอ”

ปลายนิ้วหนาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงข้างแก้มออกให้อย่างอ่อนโยน สายตาที่ทอดมองนั้นนิ่งลึกและเปี่ยมด้วยความเอ็นดู ขัดกับชื่อเสียงอันน่าครั่นคร้ามของเจ้าพระยารณภพโดยสิ้นเชิง

“เข้ามาใกล้อีกหน่อยเถิด” เขากระซิบต่ำ “คืนนี้ลมแรง พี่มิใคร่ให้เจ้ายืนรับลมอยู่ห่างพี่เช่นนั้น”

ครั้นอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ตามใจเขา ลำแขนแกร่งยังคงกอดหลวม ๆ ขณะมืออีกข้างยกขึ้นแตะปลายคาง เชยให้เงยหน้าขึ้นสบตา

“วันนี้เหนื่อยหรือไม่” เขาไต่ถาม “พี่ดูออกว่าน้องพักน้อย”

ยังไม่ทันได้คำตอบ เขาก็ก้มลงเล็กน้อย ประทับหน้าผากของตนแนบชิดอีกฝ่ายแผ่วเบา

“หรือมัวแต่คิดถึงพี่อยู่” เขาเอ่ยชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเจือแววหยอกล้อบางเบา “จึงมิยอมพักให้พอ”

แม้ถ้อยคำจะฟังดูเบา ทว่าน้ำหนักของอ้อมแขนกลับแน่นขึ้นอย่างประหลาด ราวกับเขากำลังยึดเหนี่ยวสิ่งเดียวที่ยังไม่อยากปล่อยให้หลุดลอยไปในค่ำคืนนี้

ร่างสูงนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนประกายหยอกล้อในแววตาจะค่อย ๆ จางลง เหลือเพียงความหนักอึ้งมืดมนที่กดทับอยู่ภายใน นิ้วที่เชยคางค่อย ๆ ผ่อนลง ก่อนเลื่อนมากอบกุมปลายนิ้วมือของอีกฝ่ายไว้แน่นขึ้น

“น้อง...” เขาเรียกเสียงแผ่ว ครานี้ไร้แววล้อเล่นเหลืออยู่

สายตาของเจ้าพระยารณภพยังคงจดจ้องตรงมา ทว่านิ่งลึกและมืดมิดเสียยิ่งกว่าสายน้ำในยามราตรี

“คืนนี้ พี่มีเรื่องจะบอก”

ลมค่ำพัดผ่านศาลาอีกระลอก ชายผ้าคาดเอวของเขาไหวตามแรงลม ขณะที่หลวงพิทักษ์ยังคงยืนเฝ้าอยู่เบื้องหลัง คล้ายรับรู้อยู่แก่ใจว่าหลังจากถ้อยคำต่อไปนี้ ทุกสิ่งอาจไม่มีวันเหมือนเดิมอีก

เจ้าพระยารณภพหลุบตาลงมองมือที่กุมกันไว้ชั่วครู่ ก่อนเงยขึ้นสบตาอีกฝ่ายอีกครั้ง

“วันนี้พี่ถูกเรียกเข้าพบ”

เขาเอ่ยช้า ๆ ราวกับทุกพยางค์หนักอยู่บนปลายลิ้น ฝ่ามือที่กุมอีกฝ่ายไว้มิได้คลาย ซ้ำยังกระชับแน่นขึ้นอีกนิด

“พี่รู้อยู่แล้ว ว่าสักวันหนึ่งมันต้องมาถึง เพียงแต่พี่คิด...ว่าคงยังไม่ใช่วันนี้”

มุมปากของเขาขยับคล้ายจะยิ้ม หากสุดท้ายกลับเป็นได้เพียงร่องรอยบางเบาของความขมขื่น

“ในบ้านในเมืองนี้ ต่อให้พี่มีอำนาจเพียงใด ก็ใช่ว่าจะเลือกได้ทุกเรื่อง บางสิ่งคนทั้งเมืองเห็นว่าเป็นเกียรติ เป็นความเหมาะสม เป็นเรื่องที่ผู้มีตำแหน่งเช่นพี่ควรรับไว้โดยมิอาจปฏิเสธ”

ปลายนิ้วหนาลูบหลังมืออีกฝ่ายแผ่วเบา น้ำเสียงของเขานิ่งสนิท

“เขาพูดถึงหน้าที่ พูดถึงบ้านเมือง พูดถึงสัมพันธไมตรี พูดถึงยศ และวงศ์ตระกูล ทุกถ้อยคำล้วนถูกต้องทั้งสิ้น ถูกต้องจนพี่มิอาจหาคำใดไปโต้กลับ”

เขาเงียบลงครู่หนึ่ง ดวงตาคมหลุบต่ำชั่วอึดใจ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาอีกครั้ง

“แต่ยิ่งเขาพูด พี่กลับได้แต่นึกถึงเจ้า”

มืออีกข้างค่อย ๆ ยกขึ้นประคองแก้มอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“นึกถึงคืนเช่นนี้ นึกถึงที่ตรงนี้ นึกถึงเวลาที่พี่เรียกหาเจ้าแล้วเจ้ายังยอมมา นึกถึงทุกครั้งที่พี่คิดว่า ขอเพียงมีเจ้าอยู่ใกล้สายตาเช่นนี้ ต่อให้โลกภายนอกจะหนักหนาเพียงใด พี่ก็คงยังทนได้”

เขาสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ราวกับถ้อยคำถัดไปคมเสียจนบาดคนพูดเอง

“แต่พี่ทำเช่นนั้นมิได้”

ความเงียบทอดตัวลงมาระหว่างคนทั้งสอง หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าสรรพเสียงใด

“วันนี้พี่ถูกเรียกเข้าพบ” เขาย้ำอีกครา “และสิ่งที่พี่ได้รับกลับมา มิใช่ทางเลือก”

นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยข้างแก้มอีกฝ่ายช้า ๆ ก่อนจะหยุดนิ่ง

“เป็นคำสั่ง”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยต่อด้วยเสียงต่ำ

“เขาจะให้พี่แต่งงาน”

คำสุดท้ายหลุดออกมาแผ่วเบา หากหนักเสียยิ่งกว่าศิลาทุ่มลงกลางอก เขามองคนตรงหน้าไม่กะพริบ ราวกับกำลังยอมให้ตนเองถูกพิพากษาต่อหน้าดวงตาคู่นี้เพียงผู้เดียว

“ให้พี่รับหญิงผู้หนึ่งเข้ามาในเรือน ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามขนบ ตามยศ ตามหน้าที่” เขาเว้นจังหวะหายใจ “และพี่...ปฏิเสธมิได้”

น้ำเสียงของเจ้าพระยารณภพยังคงราบเรียบ ทว่าสงบนิ่งจนเจ็บปวด

“มิใช่เพราะพี่มิอยากปฏิเสธ หากเป็นเพราะเมื่อคำสั่งระดับนี้ลงมา การขัดขืนมิได้ทำให้พี่ผู้เดียวต้องรับผล หากจะกระทบทั้งเมือง กระทบคนของพี่ และกระทบทุกสิ่งที่พี่แบกไว้บนบ่านี้”

สายลมเย็นพัดผ่านอีกระลอก ทว่าเจ้าพระยารณภพกลับไม่รู้สึกหนาวเท่าช่องว่างที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเส้นทางชะตาของตน กับความปรารถนาของหัวใจ

“พี่มาที่นี่คืนนี้ มิใช่เพื่อขอให้เจ้าเข้าใจพี่ทั้งหมด เพราะแม้แต่ตัวพี่เองก็ยังมิอาจยอมรับมันได้หมด”

ริมฝีปากหยักขยับช้า ๆ ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงกว่าเดิม

“พี่เพียงมิใคร่ให้เจ้าได้ยินเรื่องนี้จากปากผู้ใดก่อนพี่”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เขายังคงกุมมืออีกฝ่ายไว้ไม่ยอมปล่อย ก่อนจะยกมือขึ้นประคองแก้มอย่างเบามือ ปลายนิ้วอุ่นลูบไล้แผ่วช้า ราวกับกำลังปลอบทั้งคนตรงหน้าและหัวใจของตนเองไปพร้อมกัน

“แต่น้องจงฟังพี่ให้ดีเถิด”

น้ำเสียงของเขาต่ำและหนักแน่น ไม่มีความลังเลเจือปนอยู่ในน้ำคำนั้นอีก

“ต่อให้พี่ต้องรับหญิงอื่นเข้ามาในเรือน ต่อให้คนทั้งเมืองจะเรียกนางว่าเมียของพี่อย่างถูกต้องตามขนบ... หัวใจของพี่ก็ยังคงอยู่ตรงนี้”

มือที่ประคองแก้มค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงมาหยุดนิ่งอยู่เหนือหัวใจของอีกฝ่าย

“อยู่กับเจ้า”

เขาเอ่ยทีละคำชัดเจน มิใช่คำหวานลวง หากเป็นคำสัตย์ที่เหมือนตัดออกมาจากเนื้อในของตนเอง

“สิ่งที่คนทั้งเมืองจะได้ไปจากพี่ อาจเป็นตำแหน่ง เป็นหน้าตา เป็นพิธีการ เป็นสมรสที่เขาเห็นว่าถูกต้อง” เขายิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นขมเสียจนชวนให้ปวดใจ “แต่สิ่งที่เป็นของเจ้า เขาเอาไปไม่ได้”

เจ้าพระยารณภพค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ประทับหน้าผากลงแนบกับขมับของอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า

“พี่ไม่เคยเป็นคนพูดคำมั่นเล่น ๆ และคืนนี้พี่ก็จะมิพูดสิ่งใดที่ทำไม่ได้”

เขาผละออกเพียงนิดให้พอสบตา ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยใต้ตาอีกฝ่าย ทั้งที่ยังไม่มีหยาดน้ำตาใดตกลงมา

“พี่มิอาจสัญญาได้ว่าโลกจะเมตตาเรา มิอาจสัญญาได้ว่าพรุ่งนี้จะไม่มีผู้ใดจ้องจะเหยียบย่ำเจ้า และมิอาจสัญญาได้ว่าเรือนนี้จะยังสงบดังเดิม”

แววตาของเขาคมเข้มขึ้นอีกนิด ราวกับมีเปลวเพลิงซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำเย็น

“แต่พี่สัญญาได้อย่างหนึ่ง”

นิ้วของเขาเชยคางอีกฝ่ายขึ้นแผ่วเบา ให้เงยหน้ารับคำของตนตรง ๆ

“ตราบใดที่พี่ยังยืนอยู่ในฐานะนี้ ไม่มีผู้ใดจะมีสิทธิ์แตะต้องเจ้าโดยง่าย ต่อให้พี่ต้องยืนอยู่กลางพิธีแต่งงาน ต่อให้พี่ต้องรับคำอวยพรที่มิอยากได้ยินเพียงใดก็ตาม... ก็อย่าได้คิดว่าพี่จะปล่อยมือเจ้า”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนทอดสายตามองคนตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง

“พี่รู้ ว่าสิ่งที่พี่กำลังให้เจ้าแบกรับอยู่นี้มิใช่เรื่องเล็ก” “พี่รู้ ว่ามันไม่ยุติธรรม” “และพี่รู้ดี...ว่าคนที่ควรเจ็บที่สุดในคืนนี้ มิใช่พี่ผู้เดียว”

ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนหน้าผากอีกฝ่ายแผ่วช้า เนิ่นนานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“หากเจ้าโกรธพี่ พี่ก็จะรับไว้ หากเจ้าน้อยใจพี่ พี่ก็จะไม่ปริปากเถียง” เขาเว้นชั่วลมหายใจ “แต่หากเจ้าเพียงคิดจะถอยหนีจากพี่ เพราะเห็นว่าพี่กำลังจะเป็นของผู้ใดอื่น... อย่าได้คิด”

น้ำเสียงยังคงต่ำและนิ่ง แต่เด็ดขาดจนไม่เหลือช่องให้ตีความผิด

“พี่จะยอมทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องนั้น”

เขาผ่อนลมหายใจออกยาว ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเพียงน้อย คล้ายจะหยอกทั้งที่หัวใจกำลังแหลกอยู่ภายใน

“อย่างน้อย...เรื่องนี้พี่ก็ยังขอเอาแต่ใจตนเองได้อยู่บ้างกระมัง” เขาเอ่ยแผ่ว “ปล่อยให้คนทั้งเมืองคิดว่าพี่เป็นเจ้าพระยาที่เคร่งขรึมและวางตนถูกต้องไปเถิด”

ปลายนิ้วเขาแตะปลายคางอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“แต่กับน้อง...” เขากล่าวเนิบช้า ดวงตาอ่อนลงอีกครั้ง “พี่ไม่เคยคิดจะวางตนให้ถูกต้องนัก”

เขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนระบายยิ้มบางเบาที่ทั้งเหนื่อยล้าและอ่อนโยน

“น้องคงรู้อยู่แล้ว”