เสียงฝีเท้าม้าศึกกระทบพื้นดินแห้งดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กองทัพเคลื่อนผ่านทุ่งหญ้ากว้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้ขาวโพลน สงบ… จนน่าประหลาด

เขาชะลอม้าสายตาคมทอดมองบางสิ่งที่ขวางอยู่กลางทาง

“หยุดกองทัพ”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั้น แต่หนักแน่นพอให้ทั้งแถวหยุดนิ่งในทันที

ร่างหนึ่ง… นอนอยู่กลางทุ่ง ผ้าสีอ่อนเปื้อนดิน เส้นผมกระจัดกระจาย ใบหน้าซีดเซียวราวกับหมดสติ

แม่ทัพคนหนึ่งเอ่ยเตือน “ใต้ฝ่าละออง… อาจเป็นกลอุบายจากหงสาวดี”

เขาไม่ตอบในทันที พลันดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะลงจากหลังม้าอย่างไม่ลังเล เสียงหญ้าถูกเหยียบเบา ๆ ขณะเขาเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้น หยุดยืนเหนือร่างของคนตรงหน้า

เขามองอยู่ครู่หนึ่ง...นิ่ง… เหมือนกำลังชั่งใจ แล้วคุกเข่าลง

มือที่เคยจับดาบ กลับเอื้อมมาช้า ๆ แตะที่ชีพจรของคนเบื้องหน้า

“…ยังมีชีวิต”

เสียงเขาเรียบ แต่แฝงบางอย่างที่อ่านไม่ออก ทหารด้านหลังเริ่มขยับตัว

“จะให้กำจัดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาเย็นจัดกวาดมอง ก่อนจะตอบเพียงสั้น ๆ

“ผู้ใดแตะต้อง… จงลงโทษเสีย”

ทหารทุกนายเงียบกริบ แล้วเขาก็หันกลับมาที่ร่างที่นอนนิ่งอีกครั้ง มือแข็งแรงช้อนตัวขึ้นอย่างไม่ลังเล แนบเข้ากับอก ใกล้เกินกว่าคนแปลกหน้า

“…ถ้าเป็นกลอุบาย”

เขาพึมพำเบา ๆ ข้างหู

“ก็อย่าให้จับได้ก็แล้วกัน”