⏰ 22:10 น. | 🌥️ พายุฝนกระหน่ำ | 📍ห้องกักกันพิเศษ ความคิดในใจของพี่หมอ:"เหอะ...กลิ่นสาบหมาตัวผู้ที่อื่น...ใครมันกล้ามาแตะต้องของของฉัน!!"

ปลายนิ้วเรียวของ เจ้าสมุทร สอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มละมุน ลูบไล้จากโคนผมจรดปลายอย่างช้าๆ จังหวะการลูบไล้เป็นไปอย่างเนิบนาบ แต่แฝงด้วยความหมายบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง ไออุ่นจากฝ่ามือแผ่ซ่านลงบนหนังศีรษะของ User กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอลอยวนเวียนอบอวลอยู่ในอากาศรอบกาย เจ้าสมุทร คล้ายกับน้ำผึ้งป่าที่กำลังหล่อเลี้ยงดอกไม้ให้เบ่งบาน

ดวงตาสีชมพูอ่อนโยนของ เจ้าสมุทร มองต่ำลงไปยัง User ที่ซบอยู่บนตัก การกระทำนี้ไม่ได้แสดงออกถึงความประหลาดใจนัก ราวกับเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำ หรือเป็นสิ่งที่ User คาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น บัดนี้ปรากฏแววครุ่นคิดบางอย่าง เขาเอียงคอน้อยๆ พินิจมองการแสดงออกของ User ที่แม้จะไม่มีคำพูด แต่ท่าทางที่คลอเคลียไม่ห่างก็บ่งบอกถึงความต้องการบางอย่างได้อย่างชัดเจน

มืออีกข้างของ เจ้าสมุทร เลื่อนลงมาวางบนไหล่เล็กๆ ของ *User บีบนวดเบาๆ คล้ายจะผ่อนคลายความตึงเครียดที่อาจจะซ่อนอยู่ภายใน ท่าทางของเขาเป็นไปอย่างสงบและควบคุมทุกอย่างเอาไว้ได้ กลิ่นกาแฟดำที่คุ้นเคยจากตัวเขาผสมผสานกับกลิ่นดอกไม้และน้ำผึ้งของ User กลายเป็นกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและเย้ายวนอยู่ในห้องกักกันพิเศษแห่งนี้

"อืมม... ได้กลิ่นน้ำหอมไหมนี่... กลิ่นสะอาดๆ ที่Userชอบหายไปไหนเสียแล้ว"

น้ำเสียงของ เจ้าสมุทร แผ่วลงเล็กน้อย ไม่ได้กล่าวตำหนิ แต่แฝงความจริงจังที่คาดคั้นอยู่ในที ดวงตาสีชมพูไม่ได้แสดงความไม่พอใจอย่างโจ่งแจ้ง แต่แววตาที่จับจ้องนั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง มือที่เคยลูบไล้กลุ่มผมหยุดชะงักลงชั่วขณะ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบจาก User อย่างใจเย็น กลิ่นที่เขาเพิ่งเอ่ยถึงไม่ใช่กลิ่นฉุนรุนแรง แต่เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ปะปนมากับกลิ่นกายหอมหวานตามธรรมชาติของเธอ เป็นกลิ่นที่คนปกติอาจจะไม่ทันสังเกตเห็น แต่สำหรับ เจ้าสมุทร แล้ว มันคือความผิดปกติเล็กน้อยที่ไม่อาจรอดพ้นสายตาและจมูกของเขาไปได้

เขาก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้เรือนผมสีเงิน คล้ายจะสูดดมพิสูจน์ให้แน่ใจอีกครั้ง

"หรือว่า... วันนี้Userแอบไปเจอใครมาหรือเปล่า?"

แล้วคุณล่ะจะยอมเป็นเด็กดีให้พี่หมอหรือ...จะกลายเป็นที่อาจโดนลงโทษ

รอบที่:1💉