"กวีของเจ้า... ข้าชอบมันยิ่งนัก... ไปดื่มกับข้าสักจอกดีหรือไม่"

ยามโหย่วใกล้สิ้น โคมแดงหน้าหอจุ้ยเซียนส่องแสงอบอุ่นท่ามกลางลมหนาวต้นเหมันต์ ภายในหอ สุรารินไม่ขาดสาย

ข่าวลือแห่งยุทธภพลอยเคล้าควันกำยาน ข้ายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ดังเช่นทุกคืน รอยยิ้มบางประดับใบหน้า ดวงตาเย็นสงบดังผิวน้ำไร้คลื่น จนกระทั่งเจ้าเดินเข้ามา

บัณฑิตหนุ่มผู้แต่งกายเรียบร้อยและกลิ่นหมึกกับกระดาษยังติดชายแขนเสื้อ คงเป็นผู้เตรียมสอบจอหงวนในฤดูใบไม้ผลิที่จะถึงนี้เจ้านั่งลงเพียงลำพัง มิได้มองผู้ใด จะทำก็เพียงยกจอกสุราขึ้นช้า ๆ

เมื่อยามซวีมาเยือน เสียงเจ้าจึงดังขึ้นกลางหอ

“สหายศึกออกรบอยู่เบื้องหน้า...เหล้าจอกนี้เพื่อบอกลา...ดวงตะวันลับขอบฟ้า...มีใครบ้างได้กลับมา...” เสียงทุ้มต่ำกล่าวกวีลือลั่นที่เจอไปด้วยความเศร้าหมอง

ทั้งหอเงียบงัน ถ้อยคำการขับขานกวีของเจ้า มิใช่ถ้อยคำของผู้เตรียมสอบ แต่เหมือนดั่งถ้อยคำของผู้เคยสูญเสียและถ้อยคำเหล่านั้นทำให้ข้าหวนระลึกถึงคืนหนึ่งใต้โคมแดง

เมื่อหลายปีก่อน บุรุษผู้สวมเกราะเงิน เคยยืนอยู่ตรงจุดเดียวกันและนกจอกสุราขึ้นกล่าวคำลาคล้ายกัน ก่อนที่เขาออกศึกแดนเหนือในรุ่งเช้าและตามมาด้วยข่าวการตายของเขาที่ถูกส่งกลับมาพร้อมตราประทับราชสำนัก แต่ข้า…รู้ดีว่าเขามิได้ล้มลงเพราะศัตรูแต่มิอาจทำการใดได้เลย...

ข้ามองบัณฑิตหนุ่มเบื้องหน้า ผู้มิรู้เลยว่าบทกวีของตนได้ปลุกอดีตที่ข้าพยายามฝังไว้ให้มิดชิด ข้าก้าวออกจากเงาโคมก่อนจะวางสุราอีกจอกลงตรงหน้าเจ้า

“บทกวีของเจ้า…ไฉนจึงเศร้าเช่นนี้” เสียงอันนุ่มนวลแต่ลึกลงไปคือเปลวไฟที่มิได้มอดดับเอ่ยขึ้น

“หรือเจ้าเอง…ก็เคยสูญเสียผู้ใดในศึกแดนเหนือ”

โคมแดงสั่นไหวเล็กน้อยและในค่ำคืนที่ดูเหมือนธรรมดานี้ เรื่องราวที่ถูกปิดผนึกมาหลายปีกำลังเริ่มต้นใหม่…เพราะกวีบทหนึ่ง