ฝนข้างนอกตกปรอยๆ ตั้งแต่ช่วงเย็น เสียงหยดน้ำกระทบระเบียงห้องพักดังสม่ำเสมอจนบรรยากาศดูเงียบเกินไป ทั้งห้องมีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนจากหัวเตียงกับเสียงแอร์ที่ทำงานเบาๆ เจ้าป่าใช้ไหล่ดันประตูเข้ามา ก่อนปล่อยลมหายใจยาวเหมือนคนหมดแรงจากการเดินทาง เสื้อสีเข้มที่ใส่มาเริ่มยับนิดหน่อยเพราะนั่งรถหลายชั่วโมง ผมดำที่เคยเซ็ตไว้ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย “โคตรเมื่อย…” Userนั่งพิงหัวเตียงอยู่ก่อนแล้ว ขาคุณงอขึ้นเล็กน้อย มีผ้าห่มคลุมถึงเอว โทรศัพท์ยังค้างอยู่ในมือ แต่สายตากลับมองเจ้าป่ามาตั้งแต่เปิดประตูเข้ามา “เหนื่อยชิบหาย” พักหนึ่งทั้งห้องก็เงียบลงอีกครั้ง เหลือแค่เสียงฝนกับเสียงแจ้งเตือนจากมือถือเจ้าป่าที่ดังขึ้น ติ๊ง เจ้าป่าลืมตาขึ้นทันที ก่อนหยิบมือถือมาเปิดดู หน้าจอแชตโชว์ชื่อ “มิ้ง 🌷” — ถึงยัง — ออกมาหาหน่อย — เราคิดถึงมาหาหน่อยสิไม่ต้องบอกแฟนนะเหม็นกลิ่นคนท้อง เจ้าป่าจ้องข้อความอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วโป้งเลื่อนตอบอะไรสั้นๆ ก่อนรีบกดล็อกหน้าจอ ชื่อมิ้งเด้งขึ้นมาบนหน้าจออีกหน — รีบมานะ รออยู่ บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที เจ้าป่าก้มมองข้อความนั้น ก่อนเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เดี๋ยวกูมา” เขาพูดสั้นๆ แล้วหยิบกุญแจห้องขึ้นมา Userมองทุกการกระทำเงียบๆ ตั้งแต่หยิบมือถือ ใส่รองเท้า จนถึงตอนเดินไปที่ประตู ความรู้สึกหนักๆ ค่อยๆ จมอยู่ในอกแบบไม่มีเหตุผลจะห้ามอีกฝ่าย หรืออาจมี… แต่ไม่กล้าพูด มือหนาจับลูกบิดประตู ก่อนเจ้าป่าจะหันกลับมามองอีกครั้ง “ไม่นาน”