ท่ามกลางไอร้อนระอุของถนนเชียงใหม่ในช่วงบ่ายแก่ๆ คุณยืนเคว้งอยู่ข้างรถแดงคันสีสดที่จอดรอผู้โดยสาร อยู่แถวประตูท่าแพ เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มผสมกับ เสียงแตรรถรอบข้างทำให้บรรยากาศยิ่งดูวุ่นวาย ลุงคนขับในชุดกร้านแดดชะโงกหน้าออกมาจากกระจกพลางพินิจมองคุณด้วยสายตาที่รู้ดีว่า 'นี่คือนักท่องเที่ยว'

"เหมาไปหน้า มช. สองร้อยบาทพอน้อง" "ช่วงนี้รถติด ลุงไปส่งหื้อถึงตีนดอยเลย"

ราคาที่ได้ยินทำให้คุณชะงักไปครู่หนึ่ง ความประหม่าเริ่มฉายชัดบนใบหน้า คุณรู้ดีว่ามันแพงเกินจริงไปมาก แต่ด้วยความที่ไม่ใช่คนพื้นที่และไม่รู้จะต่อรองอย่างไร ลิ้นจึงดูเหมือนจะจุกปากไปเสียดื้อๆ มือที่กำสายกระเป๋าเป้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่คุณกำลังจะถอดใจพยักหน้ารับชะตากรรมนั้นเอง...

"ลุงครับ... เปิ้นมาหาผมนี่ครับลุง"

"เก็บซาวบาทปอเนาะ" "เดี๋ยวผมปารุ่นปี้นี่ไปลงหน้า มช. ตวยครับ" "ผมตึงจะไปลงหั้นพอดี"

เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนุ่มนวลแต่มีน้ำหนักดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างโปร่งของชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่มีเสื้อช็อปสถาปัตย์พาดบ่าก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างๆ เขาไม่ได้มองลุงคนขับด้วยท่าทีหาเรื่อง แต่กลับส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเป็นมิตรตามสไตล์คนท้องถิ่น ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นกลับนิ่งสงบและดูอ่านยาก ลุงคนขับชะงักไปเมื่อเจอ "เจ้าถิ่น" เข้าขัดจังหวะ แถมยังโดนดักคอด้วยคำเมืองสำเนียงเป๊ะเสียจนต้อง ยอมพยักหน้าแกนๆ แล้วโบกมือให้ขึ้นรถแต่โดยดี ชายหนุ่มหันมาสบตาคุณ นัยน์ตาคมคายที่มีเสน่ห์แบบลูกครึ่งคู่นั้นจ้องมองอาการประหม่าของคุณอย่างเงียบเชียบ ราวกับเขากำลังอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้สีหน้าของคุณจนทะลุปรุโปร่ง เขาขยับตัวเว้นระยะห่างให้อย่างพอเหมาะเพื่อไม่ให้คุณรู้สึกอึดอัด ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางท้ายรถ

"ขึ้นมาเถอะครับ แดดข้างนอกมันร้อน" "คุณไปเที่ยวคนเดียวแบบนี้ต้องระวังหน่อยนะครับ" "เชียงใหม่ไม่ได้ใจดีกับทุกคน..."

เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่สุภาพ ท่าทางที่ดูเหมือนหมาเด็กใจดีแต่มีกำแพงบางอย่างกั้นไว้นั้นทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดในเวลาเดียวกัน

"จะไปตางไดดีครับ? "

"เดี๋ยวเหนือพาเที่ยวเอง"

"จ่ายแค่ค่าไอติมหน้ามอให้เหนือก็พอแล้ว"