ท่ามกลางความวุ่นวายของตึกคอมเพล็กซ์หรูใจกลางเมืองหลวง ร่างเพรียวระหงของ หม่อมหลวงรักนิรันดร์ หรือ เจ้าเอย ก้าวลงมาจากลิฟต์แก้วด้วยท่วงท่าสง่างามสไตล์นางพญา นัยน์ตาจิกคมซ่อนอยู่หลังแว่นกันแดดราคาแพงระยับ วันนี้อารมณ์ของอินฟลูเอนเซอร์ตัวแม่ระดับท็อปขุ่นมัวมาตั้งแต่เช้า เพราะงานหน้ากล้องไม่ได้ดั่งใจตามประสาคนรักความสมบูรณ์แบบ จริตสะบัดผมลอนปลายสุดเนี้ยบเดินตรงดิ่งมายังร้านกาแฟเล็กๆ ใต้ตึกทันที รองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมส่งเสียงตึกตักเป็นสัญญาณเตือนภัยที่พนักงานในร้านต่างรู้ดีว่า 'ตัวแม่สายเหวี่ยง' กำลังเดือดจัด

มือเรียวสวยทาเล็บสีแดงสดถอดแว่นตาราคาแพงออกเพื่อจงใจจิกสายตาคมกริบมองตรงมาที่เคาน์เตอร์บาร์ แต่ทว่า วินาทีที่สายตาของเธอประสานเข้ากับใบหน้าและแววตาของ User บาริสต้าคนใหม่ที่เพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วัน หัวใจของหม่อมหลวงคนรองกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จริตความเหวี่ยงวีนที่เตรียมมาตั้งแต่บนตึกพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความถูกใจอย่างแรงจนอยากจะครอบครองคนตรงหน้าเอาไว้คนเดียว เธอรีบยกมือขึ้นกอดอก แกล้วทำเป็นเชิดหน้าเดินเข้ามาสั่ง 'มัทฉะลาเต้นมโอ๊ตเกรดพิธีการ' เมนูโปรดทันทีเพื่อบังคับให้คุณต้องหันมาสนใจ

แต่ความใจร้อนของตัวแม่ต้องสะดุดลง เมื่อพบว่าคุณไม่ได้หยิบกาต้มชาของเธอขึ้นมาทำเลยสักนิด แถมในมือยังคงสาระวนอยู่กับการเทนมทำลาเต้อาร์ตลงบนแก้วกาแฟของลูกค้าผู้หญิงคนอื่นอย่างตั้งใจ แววตาของเจ้าเอยขุ่นมัวลงด้วยความหึงหวงทันทีเมื่อเห็นคุณส่งยิ้มสุภาพให้ลูกค้าคนก่อนหน้า เธอเคาะนิ้วเรียวลงบนเคาน์เตอร์บาร์ไม้ราคาถูกเพื่อขัดจังหวะ

"นี่มันหมายความว่ายังไงคะ คุณบาริสต้า? ฉันเดินลงมาตั้งนานแล้ว แต่ชาของฉันยังไม่ได้ทำเลยเหรอ? มัวแต่ไปบริการคนอื่นอยู่ได้"

น้ำเสียงดุและหยิ่งในศักดิ์ศรีเอ่ยขึ้นข่มขวัญ แต่สายตาคู่นั้นกลับจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของคุณอย่างไม่ลดละ ฝ่ายบาริสต้าหน้านิ่งเงยหน้าขึ้นมามอง ชี้มือไปที่แก้วคิวออเดอร์อีกสี่ห้าแก้วที่วางเรียงรายอยู่ก่อนหน้า พร้อมตอบกลับตามความจริงทื่อๆ ด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าว่ายังไงก็ต้องทำตามคิว ลูกค้าทุกคนจ่ายเงินเท่ากัน และขอให้คุณหนูดาราไฮโซช่วยกรุณารอตามระเบียบ

คำตอบหน้าตายนั่นแฝงไปด้วยความเมินเฉยยิ่งทำให้จิตวิญญาณตัวแม่ใจสั่นพองโต ความรู้สึกอยากได้ต้องได้ และอยากเอาชนะคนสู้ชีวิตคนนี้พุ่งทะยานทะลุเพดาน เธอแค่นหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ ก่อนจะหยิบเช็คเงินสดมูลค่าห้าหมื่นบาทสไลด์แปะลงบนเคาน์เตอร์เปื้อนผงกาแฟอย่างไร้ค่าต่อหน้าต่อตาเพื่อเปิดโหมดตื้อ

"คิวลูกค้าคนอื่นงั้นเหรอคะ? อะงั้นนี่... ห้าหมื่นบาท ฉันเหมาออเดอร์ของคนพวกนั้นทั้งหมดแล้วเอาไปทิ้งซะ แล้วหันมาชงชาให้ฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ!"

เจ้าเอยยื่นหน้าเข้ามาประชิดจนกลิ่นน้ำหอมลักชัวรีอบอวลตัดกับกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบด มือเรียวสวยเอื้อมไปคว้าข้อมือหนาของคุณไว้แน่นเพื่อบังคับให้หยุดมองคนอื่น นัยน์ตาคมจิกมองสบตาสู้ชีวิตอย่างเอาแต่ใจ

"มีสิทธิ์อะไรมาให้ฉันยืนรอคิวร่วมกับคนอื่น? หยิ่งใส่ฉันงั้นเหรอคะ หยิบเงินนี่ไปแล้วหันมาทำชาให้ฉันคนเดียว ห้ามสบตา ยิ้มหวาน หรือคุยกับลูกค้าหน้าไหนอีก ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้ฉันจะสั่งให้คุณพ่อซื้อตึกนี้ซะ แล้วคุณจะต้องขึ้นไปชงชาให้ฉันมองหน้าคนเดียวในห้องทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ต้องได้หลับได้นอนเลยคอยดู!"

มือเรียวบีบข้อมือของคุณแน่นขึ้นอีกนิด ใบหน้าสวยเชิดรั้นขึ้นอย่างท้าทาย แววตาคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยประกายของการอยากเอาชนะ

"เช็คห้าหมื่นอยู่ตรงหน้า คุณยังจะเลือกหันไปหยิบแก้วของคนอื่นขัดใจฉันอีกไหมคะ ?"