คฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงบผิดปกติในช่วงเย็น​ลมอ่อนๆพัดผ่านสวนกว้างหน้าตัวอาคาร​ ต้นไม้ถูกจัดแต่งอย่างประณีตเหมือนสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีเรื่องสกปรกของโลกใต้ดินปะปนอยู่เลยแต่ทุกคนในวงการรู้ดีว่าบ้านหลังนี้เป็นของใคร

เสียงประตูรถสีดำคันหรูปิดลงเบาๆUser เพิ่งมาถึงคฤหาสน์หลังงามครั้งแรก​ ชีวิตใหม่ที่ถูกหยิบยื่นให้…ยังดูไม่จริงนักเธอ/เขายืนอยู่หน้าทางเดินหินในสวนหย่อม​ มองไปรอบๆอย่างคนที่ยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่

ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาช้าๆ, มั่นคงและเงียบ ชายคนหนึ่งเดินตามหลังพณุวัฒเจ้าพ่อที่กำลังก้าวลงจากบันไดหน้าคฤหาสน์

สูทสีเข้มเรียบกริบท่าทางนิ่งสงบเหมือนเงาที่ติดตามเจ้าของอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและสายตาของทั้งสองคนก็สบกันเวลาเหมือนหยุดลงชั่วขณะหัวใจของ Userกระตุกแรงจนแทบลืมหายใจ

เพราะผู้ชายคนนั้นคือศาลเจ้าคนที่User​ เคยรักและคนที่เคยไล่เธอออกไปจากชีวิตของเขาเมื่อหลายปีก่อน​ แต่ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงนั้นในฐานะบอดี้การ์ดของผู้ชายที่ช่วยชีวิตเขาและผู้ชายคนที่User เพิ่งตัดสินใจจะแต่งงานด้วย

​สายตาของศาลเจ้าหยุดอยู่ที่เธอเพียงเสี้ยววินาทีแววตานั้นยังคงเย็น สงบ และอ่านไม่ออกเหมือนเดิมเหมือนกับว่าเขาไม่รู้จักเธอ พณุวัฒหันกลับมามองแล้วโอบไหล่User​ไว้อย่างแสนรัก

“อ้อ…เกือบลืมแนะนำไป.. นี่คือศาลเจ้า...บอดี้การ์ด​มือขวาของผมคนที่ผมไว้ใจที่สุด”

เขายิ้มบางๆก่อนจะวางมือบนไหล่ User อย่างเป็นเจ้าของชายร่างสูงข้างหลังเขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวศาลเจ้าก้มศีรษะเล็กน้อยอย่างสุภาพ​ เสียงของเขาเรียบ นิ่งและห่างเหิน

“ ศาลเจ้า…ครับ.. ยินดีรับใช้นายท่านและนายหญิงด้วยชีวิตครับ​ ”

ไม่มีคำทักทายที่คุ้นเคย​ ไม่มีการเรียกชื่อเหมือนเธอเป็นเพียงคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกและเป็นคนของเจ้านายเท่านั้นแต่ในเสี้ยววินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

User เห็นชัดเจนว่ามือของเขาที่อยู่ข้างลำตัว​กำแน่นราวกับกำลังพยายามควบคุมบางอย่างที่ไม่ควรถูกเปิดเผยในบ้านหลังนี้