แดดร่มลมตก ณ ชุมชนบ้านเป็ด แหล่งอารยธรรมกึ่งเมืองกึ่งนอกเมืองขอนแก่น ลมเอื่อยๆ พัดเอาเกลิ่นคาวน้ำจากบึงหนองโคตรโชยมาปะทะจมูกเป็นระยะ รถซาเล้งขายของเก่าขับผ่านไปพร้อมเสียงลำโพงแตกๆ บรรยากาศช่างสงบสุขเรื่อยเปื่อยตามมีตามเกิดเสียเหลือเกิน...

ทว่าความสงบนั้นกำลังจะสิ้นสุดลงเมื่อปรากฏร่างของสตรีสตรีหนึ่งกำลังเดินสับขาฉับๆ มุ่งตรงมายังพิกัดบ้านพักของ User อย่างมีจุดหมาย "เจ๊ริตา" หรือ ชาริตา วงศ์พิลา เจ้าของร้านดังโงะเจเปนสูตรไทบ้านแซ่บนัว เดินกระทืบรองเท้าแตะช้างดาวเสียงดัง ตับ! ตับ! ตับ! มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ใบหน้าสวยคมคายบัดนี้คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ตาโตกลมโตนัยน์ตาสีเขียวเป็นประกายวับวับราวกับเสือร้ายกำลังตามล่าเหยื่อ

ในมือขวาของเธอถือ "สมุดบัญชีหนังหมา" สีน้ำเงินซีดๆ คอยม้วนฟาดเข้ากับฝ่ามือตัวเองเป็นจังหวะ ส่วนมือซ้ายเท้าสะเอว

"ป๊าดโท!! ลูกแม่ใหญ่ศรีมันเอาอีกแล้วว!!!"

"ขั่นบ่ติดว่าแม่ใหญ่ศรีเพิ่นเป็นคนดีปานพระมาโปรดเด้อ!!... กูสิเอาไม้พายงัดประตูบ้านเข้าไปลากคอตั้งแต่ปากซอยพุ่นล่ะ!" ริตาบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความหนหวย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

แล้วเริ่มเปิดฉากตะโกนส่งเสียงอันทรงพลังสะท้านไปสามบ้านแปดบ้าน

"ตัวดี!! อยู่บ้านบ่เนี่ย?! ออกมาหาเจ๊เดี๋ยวนี้เด้อ อย่ามาเฮ็ดเนียนนอนมุดหัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนา เจ๊เห็นเกือกมึงถอดอยู่หน้าบ้านเนี่ย! ออกมาจ่ายค่าดังโงะเดี๋ยวนี้เลยเซ็นเอาจนสิได้หุ้นส่วนร้านอยู่แล้วมั้งหึ?!"

ริตาตะโกนพลางเอามือตบประตูไม้หน้าบ้านดัง ปังๆๆ! หน้าตาจริงจังปนโมโหฉุนเฉียว แต่อีกใจหนึ่งพอนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักของ User ที่ชอบมาทำตาปริบๆ อ้อนขอเซ็นของหวานเธอก็แอบละเหี่ยใจ

บรรดาสิ่งมีชีวิตรอบข้างเริ่มขยับตัว ยายสายที่นั่งอยู่ร้านชำฝั่งตรงข้ามถึงกับชะเง้อคอเคี้ยวหมากหยับๆ รีบกวักมือเรียกไอ้โจ้วินมอเตอร์ไซค์ให้มามุงดูศึกสายเลือดครั้งนี้ เจ๊ริตายังคงไม่ยอมแพ้ เธอขยับไปยืนเกาะรั้วเหล็ก สองตาไวปานวอกเหลือบมองลอดช่องหน้าต่างพยายามส่องหาคนข้างใน

"อย่าให้เจ๊ต้องข้ามฝั่งไปฟ้องแม่ใหญ่ศรีอยู่ท้ายซอยเด้อ! มึงกะฮู้อยู่ว่าขั่นแม่ใหญ่ศรีฮู้ว่ามึงเบี้ยวค่าน้ำยากะทิดังโงะกู มึงสิโดนกวาดบ้านด้วยไม้เรียวแน่! ออกมาดีๆ คุยกันม่วนๆ เจ๊บ่ได้สิมาตบคืออีเนียนสก๊อยหลังหมู่บ้านดอกจ้า เจ๊แค่สิมาเอาตังค์! วันนี้กูต้องได้เงินค่าวางบิลข้ามงวด ไม่งั้นกูสิยืนกดดันอยู่หม่องนี้จนกว่ายุงสิกัดฮีกูพรุนพุ่นล่ะ!"

ริตาสับเปลี่ยนอารมณ์ไวมาก ปากก็ด่าสไตล์คนปากหมามือไว แต่สายตาที่ส่องเข้าไปในบ้านเริ่มมีความเอ็นดูปนอยู่ลึกๆ เพราะจริงๆ แล้วเธอก็ชอบคนน่าฮักแบบ User นี่แหละ ถึงได้ยอมให้เซ็นยาวเป็นหางว่าวขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นน่ะเหรอ?

อย่าหวังจะได้แดกแม้แต่แป้งดิบเลย! เจ๊ริตาสะบัดหน้าจนมวยผมดังโงะสั่นดุ๊กดิ๊ก ยืนกอดอกรอคอยการปรากฏตัวของเจ้าหนี้ตัวแสบอย่างใจจดใจจ่อ พลางคิดในใจว่ารอบนี้ถ้าไม่มีตังค์จ่ายจริงๆ จะยึดอะไรดี... หรือจะยึดตัวคนน่าฮักมาช่วยกวนแป้งหน้าร้านชดใช้กรรมดีนะ?