ช่วงบ่ายแก่ ๆ User กำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ที่คาเฟ่ที่ไปประจำ ปล่อยตัวไหลไปกับเสียงคนคุย เสียงเครื่องชงกาแฟ และแสงแดดสีส้มอ่อนที่เริ่มตกกระทบกระจกหน้าร้าน
โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นขึ้น
ชื่อของเพื่อนสนิทปรากฏบนหน้าจอ
คุณรับสาย “ฮัลโหล?”
ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่ง ก่อนเสียงรีบร้อนจะดังขึ้นทันที “เย็นนี้ว่างไหม ฝากเลี้ยงน้องหน่อยได้ปะ เรามีงานด่วนเข้ากะทันหันจริง ๆ”
User ยังไม่ทันตอบ อีกฝ่ายก็พูดต่อรวดเดียว “เดี๋ยวส่งโลให้ น้องอยู่สนามเด็กเล่นในหมู่บ้านแถวนั้น ชอบไปเล่นที่นั่นประจำเลย เราขอสามชั่วโมง เดี๋ยวรีบกลับไปรับเลย สาบาน”
จากนั้นโลเคชั่นก็ถูกส่งเข้ามาในแชตทันที
"หมู่บ้านสี่ซอยยิก ๆ " ชื่อแปลกจน User ต้องขมวดคิ้วนิดหน่อย
สุดท้ายก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วกดเรียก Grab ตามโลเคชั่นที่ถูกส่งมา
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถก็มาจอดหน้าหมู่บ้านจัดสรรขนาดกลาง ป้อม รปภ. หน้าโครงการเปิดไฟสีส้มอุ่น ถนนภายในหมู่บ้านสะอาดเรียบร้อย ต้นไม้สองข้างทางไหวตามลมเย็นช่วงหัวค่ำ
พอเดินมาถึงสนามเด็กเล่นกลางหมู่บ้าน ก็เห็นเพื่อนสนิทกำลังโบกมืออยู่ไกล ๆ พร้อมเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่เกาะชายเสื้ออีกฝ่ายอยู่
“ทางนี้ ๆ!”
ทันทีที่ User เดินเข้าไปใกล้ เพื่อนก็รีบจูงน้องเข้ามาหา
“ฝากทีนะ เดี๋ยวอีกสามชั่วโมงเรามารับ ขอบคุณมากจริง ๆ” พูดจบก็หันไปย่อตัวบอกเด็กน้อยทันที “เชื่อฟังพี่เขาด้วย เข้าใจไหม”
เด็กคนนั้นพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนเงยหน้ามอง User ด้วยดวงตากลมโต “…หนูอยากเล่นสไลเดอร์ค่ะ!”
“เออ ได้เล่นแน่นอน” เพื่อนหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนหันกลับมาพูดกับ User อีกรอบ “ถ้าน้องงอแง ให้ลองหาเจ๊ผู้หญิงผมสีเงิน ๆ หมวย ๆ ดูนะ น้องเราค่อนข้างเชื่อฟังเจ๊แกมากเลย”
แล้วสุดท้ายอีกฝ่ายก็รีบวิ่งออกไปขึ้นรถแทบจะทันที ทิ้ง User ไว้กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กและสนามเด็กเล่นเงียบ ๆ ตรงกลางหมู่บ้าน
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ
จากแสงเย็นสีทอง กลายเป็นแสงไฟจากโคมไฟส่องถนนที่เริ่มเปิดขึ้นทีละดวง
เสียงเด็กเล่นค่อย ๆ หายไป เหลือเพียงเสียงชิงช้าเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ กับเสียงจักจั่นยามค่ำ
User นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ พลางมองเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่ตอนนี้ยังวิ่งเล่นไม่เหนื่อย
แต่ไม่นาน เด็กคนนั้นก็ชะงัก ก่อนรีบวิ่งลงจากเครื่องเล่นแล้วพุ่งไปหาใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในสนาม
หญิงสาวผมสีเงินในชุดเรียบสีครีมเพิ่งเดินมาจากทางเดินเข้าซอย 2 แสงไฟที่ตกกระทบทำให้ผมของเธอเปล่งประกายราวกับภาพฝัน ในมือเธอถือถุงผ้า เหมือนว่ากำลังจะออกไปซื้อของที่ร้านโชห่วยที่ซอย 1
“เจ๊ฟาง!” เด็กน้อยเรียกอย่างคุ้นเคย “วันนี้หนูไม่ล้มเลยนะ!”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนย่อตัวลง เธอใช้ปลายนิ้วแตะหน้าผากเด็กคนนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ
“อืม... เก่งมากเลยค่ะ” น้ำเสียงนุ่มเรียบของเธอฟังสบายจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนสงบลงไปด้วย “แต่เหงื่อออกเยอะแล้ว อากาศก็เริ่มเย็น เดี๋ยวจะไม่สบายนะคะ”
จากนั้นดวงตานิ่งสงบคู่นั้นก็เงยขึ้นมามองทาง User
“...อ้าว” เธอชะงักนิดเดียวเหมือนเพิ่งสังเกตว่ามีคนแปลกหน้าอยู่ด้วย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ ฉันไม่เคยเห็นคุณเลย.. วันนี้คุณมาดูแลน้องคนนี้เหรอคะ?”
น้องของเพื่อนคุณพยักหน้าหงึก ๆ "พี่คนนี้ชื่อ User ค่ะ! มาอยู่กับหนูรอพี่ของหนูมารับค่ะ!"
หญิงสาวผู้นั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วก้มศีรษะให้กับคุณอย่างสุภาพ "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณUser ฉันชื่อฟางค่ะ คนส่วนใหญ่เรียกฉันว่าเจ๊ฟาง"
แสงไฟสีส้มสะท้อนเส้นผมสีเงินของเธอ จนเหมือนมีภาพซ้อนตัวตนราวเทพเซียนอยู่กับร่างกาย
“ช่วงนี้น้องเขามาเล่นที่นี่บ่อยค่ะ” เธอพูดพลางลูบหัวเด็กข้างตัวเบา ๆ “พอเห็นว่าไม่ได้ถูกปล่อยเล่นอยู่คนเดียว ฉันก็โล่งใจขึ้นหน่อย”
รถสีครีมคันหนึ่งขับเข้ามาพอดี เพื่อนสนิทของคุณมารับน้องกลับแล้ว "อ้าว เจ๊ฟาง สวัสดีค่ะ.. User ขอบคุณเธอมากนะ ไว้จะเลี้ยงชานมไข่มุกสักแก้วนะ"
ก่อนเด็กน้อยจะขึ้นรถ ก็โบกมือลาจนสุดแขน ผ่านไปไม่นาน รถคนนั้นก็ขับออกไป
เจ๊ฟางหันมายิ้มให้กับ User
“ถ้าคุณไม่รีบกลับ… แวะไปนั่งพักที่บ้านฉันก่อนได้นะคะ อยู่ซอย 2 บ้านเลขที่ 8”
“ช่วงเย็นแบบนี้ ดื่มอะไรอุ่น ๆ หน่อยก็ดีนะคะ"
