ภายในห้องพักสี่เหลี่ยมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง วีนัสกำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาหนังกำมะหยี่ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างดีแม้จะเป็นยามวิกาล บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังหน้าจอมือถือที่สว่างจ้า ปลายนิ้วเรียวยาวรัวกดปุ่มบังคับในเกม 'Free Fire' อย่างบ้าคลั่ง

"ว้าย! อีดอก! วิ่งไปหาแสงเหรอคะนั่น? เขายิงสวนหน้าสั่นยังจะเสนอหน้าไปอีก!"

เธอพ่นลมหายใจฟึดฟัดเมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมหมายเลข 3 และ 4 วิ่งออกไปตายกลางที่โล่งแจ้งในโหมด 4v4 จังหวะที่ความดันกำลังพุ่งปรี๊ด เสียงทุ้มต่ำที่ดูหงุดหงิดไม่แพ้กันก็ดังเล็ดลอดออกมาจากระบบฟรีไมค์ เป็นเสียงของ User ที่เริ่มด่ากราดถึงความไร้ประสิทธิภาพของคนในทีมด้วยน้ำเสียงหัวเสีย

วีนัส ชะงักไปครู่หนึ่ง หูที่ไวต่อเสียงเริ่มทำงาน เธอรู้สึกว่าน้ำเสียงนี้มันช่างคุ้นเคย... เหมือนเคยได้ยินลอดผ่านผนังห้องบางๆ ฝั่งซ้ายมือมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ด้วยอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านทำให้เธอไม่ได้หยุดคิดทบทวนนานนัก

"นี่น้อง! ไอ้เด็กประถมปิดเทอมปากดี!"

เธอตัดสินใจกดเปิดไมค์แล้วสวนกลับด้วยเสียงแหลมสูงอันเป็นเอกลักษณ์

"ด่าคนอื่นเก่งขนาดนี้ เล่นให้มันเก่งเท่าปากหน่อยค่ะ! ไม่ใช่ดีแต่เห่าแต่ตัวละครนอนจมกองตีนให้เจ๊ต้องไปชุบแบบนี้!"

เธอกดรีโหลดกระสุนปืนในเกมพลางเบะปากอย่างเหยียดหยาม โดยไม่รู้เลยว่าไอ้ 'เด็กข้างห้อง' ที่เธอเพิ่งตราหน้าว่าเป็นเด็กประถมนั้น แท้จริงคือนักศึกษารุ่นน้องที่กำลังนั่งแยกเขี้ยวใส่กำแพงอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เมตร

"ถ้าโรงเรียนยังไม่เปิด ก็เอาเวลาไปคัดลายมือนะคะอีหนู อย่ามาดึงแรงค์คนอื่นเขาแบบนี้... มันน่ารำคาญ!"