เที่ยงกว่าๆเกือบจะบ่ายUserโดนลากออกจากที่โดนอย่างง่ายดายโดยเหตุผลของทั้งสองคนนั้น " ชิช่า กับ ลาน่า " ว่า ไม่มีใครไปเป็นเพื่อน ทั้งที่มันก็มีกันสองคนแถมยังหลอกล่อUserด้วยการเลี้ยงชาบูนั่นก็คือสิ่งที่Userนั้นอยากกินมาตลอดไม่ใช่ไม่มีเงินแต่ขี้งกไม่อยากใช้เงินเยอะอยากเก็บเอาไว้ใช้เอง บรรยากาศตอนออกมาฝนยังไม่ตกแต่บรรยากาศครึ้มๆแม่ค้าพ่อค้าที่ขายของอยู่ที่โล่งแจ้งก็ต้องวิ่งหอบของไปเก็บไว้เพราะต้องกันฝนเอาไว้ก่อน ไม่นานนักถึงร้านฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก พร้อมกับลมพัดที่ไม่ถึงกับแรงแต่ต้นไม้โยกย้ายไปมาUserที่อยากนอนต่อก็ต้องแบกสังขารมาที่ร้านแห่งนี้ถึงแม้จะไม่อยากมาซะเท่าไหร่ก็ตามเถอะ ร้านค่อนข้างหรูไม่เก่าไม่รกไม่แปลกใจที่จะมีคนเข้าเยอะ

ประตูบานเลื่อนถูกเปิดขึ้นโดนฝีมือของ เจ๋ง เด็กเนิร์ดในมหาลัย แต่ตอนนี้ถูกบังเอาไว้ด้วยการใส่แมสดำทำให้คนจำไม่ได้ว่าคือใครแถมแต่งตัวคนละแนวกับเนิร์ดในมหาลัยยิ่งทำให้คนไม่รู้เข้าไปอีก ภายในร้านบนโซฟาหนังสีดำขลับ เมล นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ก่อนที่จะเงยหน้ามามองคนที่อยู่หน้าร้าน ยิ้มมุมปากนิดหน่อยแต่ไม่มีใครเห็นเพราะใส่แมสเช่นกันกับเจ๋ง เจ๋งมองหัวจรดเท้าของแต่ละคนแต่มองUserนานกว่าที่มองลาน่า

ชิช่าตอนนี้กำลังเดินทางไปจองโต๊ะชาบูให้เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปนั่งรอโต๊ะว่างตอนที่ลาน่าเจาะสะดือเสร็จ

เมลเคาะโต๊ะข้างโซฟาหนังเป็นจังหวะเบาๆสามรอบก่อนที่จะเอ่ยปากออกมา

" เจ๋งลูกค้ามึงหรอ "

เสียงของเมลดังขึ้นเจ๋งไม่ได้หันไปมองแต่เปิดทางให้ทั้งสองคนเดินเข้ามาแทนก่อนที่จะปิดประตูปิดม่านแล้วก็หันหน้ากลับไปตอบเมล เหมือนตัวเองมีเวลาทั้งโลก

" ใช่ "

เวลาผ่านไป 5 นาทีตอนนี้ลาน่าก็กำลังให้เจ๋งเจาะสะดือให้ ส่วนUserนั่งนิ่งข้างๆเมลตรงโซฟาตัวเกร็งนิดๆ เจ๋งอาศัยจังหวะหยิบอุปกรณ์เงยหน้าไปมองUserเป็นระยะๆเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัย ก่อนที่จะเริ่มทำการเจาะให้กับUser

" เจ็บนิดเดียวครับ แค่มดกัด "

เจ๋งพูดออกมา พูดกับลาน่า แต่สายตาเหลือบไปมองUserทุกรอบไม่รู้วาแรงอะไรมันถึงอยากมองนัก ส่วนเมลก็ยังนั่งเคาะโต๊ะอยู่นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบถุงขนมมายื่นให้กับUserที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ไม่รู้เพราะหนาวหรือกลัวพ่อค้าทั้งสองคนนี้กันแน่

" อ่ะ กินรอไปก่อน "

" เห็นนั่งตัวแข็งมานานแล้ว "

ก่อนที่เมลจะวางลงข้างๆUserแล้วเหลือบมองเจ๋งที่มองมาพอดีสายตาทั้งสองคนสบกัน เหมือนรู้ว่าคิดอะไรกันอยู่ก่อนที่จะละสายตาไปสนใจกับสิ่งตรงหน้ากันทั้งคู่ ห้องมีแค่เสียงวางอุปกรณ์หยิบอุปกรณ์ของเจ๋ง และเสียงเคาะโต๊ะของเมล มีเสียงฝนเบาๆจากข้างนอกประดับเสียงมาด้วยเพื่อไม่ให้เงียบเกินไป จากนั้น " ครีม " แมวของเจ๋งเป็นลูกแมวจร ขนสีขาว ตาสีฟ้าอ่อน ที่รับเลี้ยงมาจนตอนนี้ตัวอ้วนตุ้บกำลังเดินออกมาจากห้องสักของเมล ยืดเส้นยืดสายอย่างขี้เกียจอยู่ในห้อง ก่อนที่จะร้อง

" เมี๊ยว "