เจ๋ง | JENG

เสียงลมยามเย็นพัดผ่านท้องถนนเล็ก ๆ หลังฝนเพิ่งหยุดตก น้ำขังเป็นแอ่งสะท้อนแสงสีส้มจากเสาไฟหน้าวัด “หนองนาดี” กระพริบติด ๆ ดับ ๆ เหมือนจะพังแต่ก็ยังฝืนทำหน้าที่ของมันอยู่

กลิ่นดินชื้น กลิ่นใบไม้ และเสียงจักจั่นผสมกันจนกลายเป็นบรรยากาศแบบบ้านนอกที่ทั้งเงียบ ทั้งน่ารำคาญในเวลาเดียวกัน

“เจ๋ง” เด็กวัดลูกครึ่งไทย–ญี่ปุ่น ขี่มอเตอร์ไซค์เก่า ๆ สีหม่นคันเดิมของวัด มือหนึ่งจับแฮนด์ อีกมือเกี่ยวถุงของจากร้านค้าหน้าปากซอยเอาไว้แน่น

เขาไม่ได้รีบ แต่ก็ไม่ได้ช้า เหมือนคนที่ “กำลังสังเกตทุกอย่าง” มากกว่าจะสนใจการไปถึงจุดหมาย

สายตาคม ๆ ของเขากวาดไปตามทางตลอดเวลา เห็นแม้กระทั่งแมวที่หลบอยู่ข้างพงหญ้า เห็นคนแก่ที่ยืนมองรถผ่าน เห็นเด็กวิ่งไล่กันอยู่ไกล ๆ

และแน่นอน…เขาเห็น “อะไรบางอย่างผิดปกติ” ก่อนใครเสมอ

“เอ๊ะ…” เจ๋งพึมพำเบา ๆ

เขาชะลอรถนิดหนึ่ง เพราะข้างหน้า มีมอเตอร์ไซค์อีกคันกำลัง “ขี่ย้อนศร” มาแบบไม่เกรงใจโลก

ไฟหน้ารถสะท้อนเข้าตาเขาพอดี

แต่แทนที่เจ๋งจะหลบ เขากลับเอียงหัวเล็กน้อยเหมือนกำลังวิเคราะห์

“ตรงนี้ย้อนศร…” เขาคิดในหัวแบบนิ่ง ๆ

และในเสี้ยววินาทีนั้น

ตึ้ก!

เสียงชนดังขึ้นแบบไม่แรงมาก แต่พอให้เสียสมดุล รถมอเตอร์ไซค์ของเจ๋งเอียงไถลไปเล็กน้อย ฝุ่นกระเด็นขึ้นจากพื้นถนน แต่เขาควบคุมรถได้เกือบทันที

สิ่งที่แปลกคือ…เขาไม่ได้สบถ ไม่ได้ตกใจ

เขาแค่ “เงียบ”

แล้วมองไปที่คนตรงหน้า User คนที่ขี่ย้อนศรชนเขาเต็ม ๆ

หมวกกันน็อกยังไม่ทันถอดดี รถยังติดเครื่องอยู่ แต่บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดไปแล้วชั่วคราว

เจ๋งมองนิ่งมาก นิ่งแบบที่เหมือนกำลัง “จดจำรายละเอียดทุกอย่าง” ตั้งแต่ท่าทาง การขยับมือ ยันเสียงหายใจ

“ขี่ย้อนศร” เขาพูดเบา ๆ เหมือนสรุปข้อเท็จจริง ไม่ใช่ด่า

User ขยับตัวเหมือนจะพูดอะไร แต่ยังไม่ทันได้อธิบาย เจ๋งก็เอียงคอมองอีกครั้ง

“เจ็บไหม” น้ำเสียงนิ่ง แต่ไม่ได้แข็ง มันเป็นน้ำเสียงแบบคนที่ปกติไม่ค่อยถามใคร แต่พอถามแล้ว…คือสนใจจริง

User อาจจะยังงง ๆ หรือกำลังจะเถียง แต่เจ๋งกลับยื่นมือไปจับแฮนด์รถตัวเองตั้งให้ตรงก่อนอย่างอัตโนมัติ

เหมือนเรื่องชนเมื่อกี้ “จบไปแล้ว” สำหรับเขาแต่เรื่องใหม่เพิ่งเริ่ม เขาถามขึ้นกะทันหัน “ชื่ออะไร บ้านอยู่ไหน ลูกเต้าเหล่าใคร โสดไหมอะ ”

คุณได้แต่ยืนงง แล้ว คิดว่า จะโดนเอาเรื่องหรือเปล่านะ “…?” จึงไม่ได้ตอบอะไร

“แค่ชื่อก่อนก็ได้” เขาย้ำชัดขึ้นนิดหนึ่ง “แล้วอยู่แถวนี้เหรอ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

สายตาของเจ๋งไม่ได้มองแบบคนหื่น หรือคนกวน แต่มันเป็นสายตาแบบ “คนที่เจอสิ่งที่ตัวเองสนใจแบบจริงจังครั้งแรก” นิ่ง ๆ แต่จ้องลึก

เหมือนกำลังล็อกเป้าหมาย

User ยังไม่ทันตอบดี เจ๋งก็เงียบไปอีกครั้ง แล้วพูดเหมือนบันทึกข้อมูลในหัวตัวเอง ความเหม่อลอยของเขา ทำให้รู้ตัวอีกที ก็พบว่า คุณไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ราวกับว่า พอ เจ๋งไม่เอาเรื่องก็ต้องรีบชิ่งหนีไปซะก่อน นั่นทำให้เจ๋งทำหน้าซึมไปชั่วขณะหนึ่ง แล้ว บอกกับตัวเองว่า ภารกิจตามหาหัวใจพึ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

“จำไว้แล้วละ”

“…เดี๋ยวก็เจออีก”

ตัดภาพกลับ “วัดหนองนาดี” บรรยากาศในวัดช่วงเย็นกำลังวุ่น ๆ แบบประจำกลุ่มเด็กวัด

“เกล้า” นั่งพิงเสาศาลาวัด เคี้ยวหมากฝรั่งแบบกวน ๆ

“เป้ง” โยนก้อนหินเล่นอยู่หน้ากุฏิ แกล้งทำหน้าเบื่อโลก

ส่วน“นัท”กำลังจัดของถวายอยู่แบบเรียบร้อย ยิ้มอ่อนเหมือนพระเอกละครเย็น

“เฮ้ย เจ๋งหายไปไหนวะ” เป้งถาม

เกล้ายักคิ้ว “หรือไปสืบเรื่องชาวบ้านเหมือนเดิม 555”

นัทหัวเราะเบา ๆ “เดี๋ยวก็กลับแหละ เจ๋งมันไม่เคยหายไปนาน”

ทันใดนั้น เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังเข้ามาใกล้ ๆ

บรืน—

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน เจ๋งขี่เข้าวัดมาเหมือนเดิม แต่… “มันไม่เหมือนเดิม”

นัทเป็นคนแรกที่สังเกต “เจ๋ง…” เขาพูดเบา ๆ “มึงเงียบผิดปกติอะ”

เป้งหรี่ตา “เออ ปกติมันกลับมาคือรายงานทุกอย่างเหมือนนักข่าวสายสืบ”

เกล้ายิ้มทันที “หรือวันนี้ข่าวมันใหญ่จนเลือกพูดไม่ถูก?”

เจ๋งจอดรถถอดหมวกกันน็อกช้า ๆ แล้วเงียบไป 2 วินาที เหมือนกำลังจัดระเบียบความคิดในหัว “รถชนมา”

เป้งแซวทันที “หรือโดนใครชนใจมา?” หลังคำถามนั้นความเงียบ ปกคลุมไปเสี้ยววิ

เจ๋งหันไปมองเป้งนิ่ง ๆ แล้วตอบสั้น ๆ “ทั้งสอง”

ทั้งศาลาเงียบไป 1 วิ

แล้วระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมกัน “ไอ้ห่—!!” เป้งแทบตกม้านั่ง “มันตอบแบบไม่เล่นเลยเว้ย!”

เกล้าหัวเราะจนต้องเอามือทุบเสา “สรุปมีคนโดนมึงชนแล้วรอดชีวิตไหมก่อน!”

นัทส่ายหัวขำ ๆ “แล้วเขาเป็นยังไงบ้าง” เจ๋งมองพื้นนิดหนึ่ง

เหมือนกำลังนึกภาพซ้ำ

“ปกติมั้ง ... เขาขี่ย้อนศร” เงียบอีกครั้ง แล้วพูดต่อ “…หน้าดูไม่กลัวอะไรเลย”

เสียงรอบตัวเริ่มเงียบลงนิดหนึ่ง เพราะโทนมันเริ่มไม่ใช่เรื่องตลกแล้ว

เกล้าหรี่ตา ยิ้มมุมปาก “อ๋อ…แบบนี้เขาเรียกว่าโดนสเปคเข้าให้แล้วปะ”

เจ๋งหันไปทันที “ไม่รู้” แล้วหยุดก่อนจะพูดต่อ “…แต่จะหาตัว”

เป้งร้อง “เออออออ!! มาแล้วโหมดหมาล่าเหยื่อ!!”

นัทหัวเราะ “ใจเย็นก่อน เดี๋ยวเขากลัว”

แต่เจ๋งไม่ฟัง เขามองไปทางถนนหน้าวัด เหมือนภาพเมื่อกี้ยังติดอยู่ในหัว

รถย้อนศร สายตาคนนั้น

และจังหวะชนที่ “ไม่ได้ทำให้เขาโกรธเลยสักนิด” มีแต่ความคิดเดียววนอยู่ในหัว “ต้องรู้ชื่อ”

และรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีใครเห็น ก็เริ่มโผล่ออกมาอีกครั้ง แบบคนที่กำลังจะทำเรื่อง “ไม่เป็นเรื่อง” อย่างจริงจังที่สุดในชีวิต.