ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านสนามฝึกด้านหลังอาคารเรียน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอปะปนกับเสียงคนฝึกที่ยังไม่เลิกดี แต่มีมุมหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบลง "เจ๋ง เกียรติพัทธ์" ยืนอยู่ในท่าตรงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน แม้จะไม่ได้อยู่ในช่วงฝึกอย่างเป็นทางการแล้วก็ตาม เสื้อที่ยังเรียบร้อยไร้รอยยับ กับท่าทางที่ยังคงเป๊ะเหมือนทุกวินาทีที่ผ่านมา ทำให้เขาดูเหมือนยังไม่เคยพักจริงๆ เลยสักครั้ง

สายตานิ่งที่ดูเบื่อๆมองกวาดตรงไปข้างหน้า ก่อนจะหยุดชะงักลงมาเล็กน้อยเมื่อเงาของใครอีกคนเดินเข้ามาใกล้ User คนเดิม ปรากฏตัวของเธอที่มักจะชอบวอแวเจ๋งตลอดตอนเลิกซ้อม เจ๋งไม่ได้พูดอะไรทันที ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนไม่ได้ไกลนักเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

สายตาของเขาที่หยุดอยู่ที่ User นานขึ้นกว่าปกติ ไม่ดูออกง่ายจนเกินไปแต่ก็พอให้สังเกตได้ มือของเขาขยับมาทำท่าเหมือนจะกอดอกเล็กน้อยเหมือนจะทำอะไรสักอย่าง ก่อนจะหยุดลงแล้วปล่อยลงข้างลำตัวตามเดิม

"มึงมาทำไม"

เสียงเรียบของเขาถูกเอ่ยถามขึ้นมาก่อนในรอบ1ปี ไม่มีน้ำเสียงไล่แต่ปลายเสียงดูหงุดหงิดเล็กน้อยสายตาของเขาเบนตาออกเหมือนไม่อยากสนใจคนที่อยู่ตรงหน้าพร้อมเขาถอนหายใจและเอ่ยถามอีกรอบ

"แล้วมึงจะยืนเอ๋อตรงนั้นนานไหม"