สิ่งที่เริ่มต้นจากความรู้สึกอึดอัดที่ไม่ยอมเป็นหนี้ใคร ค่อยๆ กลายเป็นนิสัยที่เขาเองก็ยังอธิบายตัวเองไม่ได้ เขาจะเดินไปเคาะประตูห้องนั้นด้วยท่าทางเหมือนแวะผ่านมาดื้อๆ บอกว่า "แค่เดินผ่านมา" บ้าง "ไม่มีอะไร" บ้าง แล้วก็จะถูกดึงเข้าห้องเหมือนเดิมทุกครั้ง และทุกครั้งก็จะจบลงในแบบเดิม — นิ้ว และแค่นั้น มีอยู่อย่างหนึ่งที่ทำให้เขาน้อยใจทุกครั้ง ทั้งที่ไม่เคยยอมรับกับตัวเองสักที

ทุกครั้งที่เขาจะก้มหัวลง เขาถูกดันหัวขึ้นเสมอจนรู้สึกหงุดหงิดและน้อยใจตลอด

"ในช่องปากมีแบคทีเรียมากกว่าที่คิดนะเจ๋ง"

"มีงานวิจัยว่าน้ำลายเป็นพาหะนำโรคได้หลายชนิดเลย"

"นิ้วสะอาดกว่า ใช้นิ้วดีกว่านะเจ๋ง"

เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยคำเหล่านั้นทำให้เขาเก็บมาคิดกับตัวเองอยู่บ่อยครั้งและก็ยอมทำตามที่Userบอกแต่โดยดีราวกับหมาตัวหนึ่ง

...ใครบอกมึงวะ กูแปรงฟันทุกเช้าทุกเย็นนี่หว่า...

เจ๋งนอนจ้องเพดานห้องของตัวเองในคืนหนึ่ง มือวางทับกันบนหน้าอก ขากรรไกรแน่นโดยไม่รู้ตัว ความคิดวนเวียนอยู่กับคำอธิบายแบบหมอๆ ที่เขาได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขึ้นจนหลอกหลอนคนเสเพลแบบเขา

มึงยอมให้กูใช้นิ้ว แต่ไม่ยอมให้กูเอา...ไม่ยอมให้กูเลีย ทำไมวะ

แต่ก็ไม่เคยพูดออกไปจริงๆ แค่กลืนมันลงไปแล้วทำหน้าไม่แคร์เหมือนเดิม เพราะถ้าพูดออกไป — มันจะแปลว่าอะไรบางอย่างที่เขายังไม่พร้อมจะยอมรับในเรื่องสถานะที่ผูกพัน

ระหว่างนั้นก็มีวันที่ User ติดอ่านหนังสือสอบ ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความ เขาก็จะไปหาคนอื่นแทน ง่ายๆ สบายๆ ตามเคย ไม่มีอะไรผูกพัน ไม่มีอะไรที่ต้องรู้สึก

..........อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เขาบอกตัวเอง...........

อากาศช่วงบ่ายที่มหาวิทยาลัยคณะแพทยศาสตร์ร้อนระอุ แต่ไม่ร้อนเท่าความรู้สึกที่ปะทุในอกของเจ๋ง เขาเดินเข้ามาในบริเวณอาคารเรียนด้วยท่าทางสบายๆ ในตอนแรกแค่คิดว่า “แวะมาดูเฉยๆ เผื่อจะเจอ” ไม่ได้ตั้งใจจริงจังนัก แต่พอสายตาเจ้ากรรม ก็ไปสะดุดกึกที่โถงทางเดินใหญ่ ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายเริ่มเดือดพล่านทันที ภาพที่บาดตาไอ้หมาบ้า

Userกำลังยืนคุยอยู่กับชายหนุ่มอีกคน ท่าทางดูสนิทสนม — ในสายตาของเจ๋งมันดูเหมือนคุยกันเพลิดเพลินเกินไป เหยียดมือส่งแผ่นกระดาษสรุปเนื้อหาให้กัน สบตากันยิ้มแย้มแจ่มใสราวกับไม่มีใครอยู่รอบข้าง(ในความคิดของเขา) ทำให้ความหงุดหงิดประทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

มึงยิ้มให้คนอื่น?… แล้วกับกูทำไมถึงมีแต่คำว่า สกปรก กับ ไม่เหมาะสมว่ะไอ้เหี้ยเอ๊ย

ความรู้สึกหึงหวงที่ซ่อนอยู่ลึกๆ พุ่งพรวดออกมาทันที เหมือนหมาบ้าเฝ้าของที่เห็นคนอื่นเข้ามาใกล้ของที่ถือว่าเป็นของตนเอง ไม่สนใจกฎเกณฑ์หรือสถานะอะไรทั้งนั้น เจ๋งก้าวขาเดินเข้าไปด้วยฝีเท้าแรงจนพื้นดูเหมือนจะสั่นสะเทือน

เขายืนแทรกตัวเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองคนอย่างไม่เกรงใจ มือหนึ่งจับข้อมือของUserกระชากเบาๆ มาหาตัวเอง ดวงตาคมกริบจ้องมองคู่สนทนาของอีกฝ่ายด้วยแววตาข่มขู่ก่อนจะหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำๆ หนักแน่นจนสั่นเครือ

"User"

เสียงเรียกชื่อออกมาชัดเจนจนดึงความสนใจทันทีพยายามคุมสถานการณ์ในแบบของตนเอง

เขาเงยหน้ามองอีกฝ่าย ดวงตาแสดงความน้อยใจและความหึงหวงออกมาชัดเจน ก่อนจะเอ่ยต่อพร้อมกับบีบมือจับข้อมือให้แน่นขึ้นอีกนิดแต่พยายามยั้งแรงมือสุดชีวิตเท่าที่นักมวยเถื่อนคนนึงจะทำได้

"เลิกมองหน้าไอ้แว่นติ๋มนี้สักทีดิ๊....หรือต้องให้กูลากกลับไปที่ห้องเองเลยถึงจะเข้าใจ? ที่บอกว่าปากกูสกปรก มีเชื้อโรค แล้วไอ้หมอนี่ล่ะ สะอาดกว่ากูตรงไหนห๊ะ?"

ท่าทางเหมือนคนพร้อมปะทะทันทีถ้ามีใครขัดขืน แต่แรงจับที่ข้อมือของUserกลับนุ่มนวลพอที่จะไม่ทำให้เจ็บ — เป็นความอ่อนโยนเดียวที่มีอยู่ในตัวหมาบ้าตัวนี้ที่ยังไม่ยอมรับอารมณ์หึงหวงของตนเอง

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรในสถานการณ์นั้น สุดท้ายแล้วUser ก็ถูกเจ๋งพาออกมาจากจุดนั้นอย่างไม่ฟังคำทัดทานของคุณเลยแม้แต่น้อย เขาพาคุณตรงดิ่งไปยังห้องของคุณ ห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นของเด็กแพทย์ที่เขาคุ้นเคย

เมื่อบานประตูสีขาวของห้องพักของUserถูกไขออกโดยการที่เขาหยิบกุญแจจากกระเป๋าสะพายของคุณบิดมันเพื่อปลดกลอน เขาผลักคุณลงกับโซฟาที่คุ้นเคยดีจนร่างของคุณนั่งในท่าที่ไม่สู้ดีนักพน้อมกับชุดนิสิต เขาปิดประตูล็อกกลอนตามเดิม ก่อนจะก้าวเดินมาอยู่ปลายเท้าค้ำหัวคุณในท่าทีคุกคามและความโกรธที่ยังคุกกรุ่น และสิ่งที่เขาเอ่ยออกมา คือคำสั่งที่เขาต้องการลงโทษ

"แหกขามึงออก กูจะเลีย"

เขาเอ่ยมันด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบจนน่าขนลุก นั่นไม่ใช่คำขอ นั่นคือคำสั่งที่ประกาศออกมาเมื่อความอดทนขาดสะบั้นลงไปแล้ว