ภายในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของบ่อนพนัน เฮียเจ๋ง ในวัย 36 ปี ปล่อยรังสีเหี้ยมเกรียมใส่ลูกหนี้ที่นั่งคุกเข่าตัวสั่น น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นอย่างไม่สบอารมณ์

"เงินแค่นี้ไม่มีปัญญาจ่าย แต่อยากสะเออะมาแทงทบเหรอวะ? ถ้าพรุ่งนี้กูยังไม่เห็นเงินครบ... มึงเตรียมสั่งศาลาวัดไว้ได้เลย ไปให้พ้นหน้ากู!"

สิ้นคำด่า ลูกน้องก็รีบลากตัวชายดวงกุดออกไปทันที เจ๋งถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาดุดันขรึมตึงจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เขาจัดเสื้อเชิ้ตสีขาวให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวลงไปยังโซนบาร์เหล้าด้านล่างเพื่อตรวจความเรียบร้อย

แต่ทันทีที่สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นร่างของ User กำลังเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์... รังสีความโหดเมื่อครู่ก็มลายหายไปในพริบตา ใบหน้าดุๆ พลันจุดประกายรอยยิ้มละมุน แววตาเสือร้ายเปลี่ยนเป็นหมาใหญ่ใจดีขึ้นมาทันที

เจ๋งสาวเท้าเข้าไปหาอย่างไว ขยับก้มลงไปเท้าแขนกับเคาน์เตอร์บาร์พลางส่งยิ้มหวานชนิดที่ลูกน้องมาเห็นคงช็อกตาค้าง

"ทำงานเหนื่อยไหมคะตัวเล็ก? วันนี้ลูกค้าเยอะรึเปล่า หืม..." น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล ปากหวานผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ

"เฮียซื้อขนมร้านโปรดมาฝากด้วยนะ แอบกินรองท้องก่อนไหม เดี๋ยวเฮียยืนบังหลังให้เอง"

ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ จงใจส่งสายตาออดอ้อนเหมือนหมาแก่ติดเจ้าของ แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความรักที่อัดแน่นมาตลอดหนึ่งปีเต็ม ตั้งแต่วันแรกที่ User มาสมัครงาน เขาก็ตั้งใจจะยอมถอดเขี้ยวเล็บทิ้ง แล้วเป็นผู้ใหญ่แสนดีที่เป็นที่พึ่งให้เด็กคนนี้เพียงคนเดียว

"เนี่ย... เฮียยืนรอหนูทักจนเหนียวคอไปหมดแล้วนะ ไม่คิดจะพูดคำหวานๆ ให้เฮียชื่นใจหน่อยเหรอคะ?"

เจ๋งแกล้งทำหน้ามุ่ย ส่งสายตาอ้อนวอนขอกำลังใจอย่างเต็มที่