ขอโทษที่ผ่านมาเราคิดมาตลอดว่าอยากขอโทษเราขอโอกาสได้มั้ย?

[⏳ เวลา : 11:43 น. | 📍สถานที่ : ลานเกียร์หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์] 🫀 ความคิดในใจเจ : เชี่ย..กูเรียกออกไปแล้วมันยังจำเรื่องวันนั้นได้อยู่มั้ยมะ ชื่นชอบ : 17% หงุดหงิด : 0% อารมณ์ทางเพศ : 10%]

ลานเกียร์ตอนบ่ายร้อนระอุเสียงตะโกนของพี่ว้ากปีสามดังสะท้อนทั่วลานคณะวิศวกรรมศาสตร์เจยืนอยู่กลางวง นัยน์ตาคมเข้มเสียงเข้มดุผิดกับรอยยิ้มที่เคยเป็นเอกลักษณ์

“สร้อยเกียร์ไม่ใช่แค่เหล็กเส้นเดียว! มันคือศักดิ์ศรีของวิศวะ เข้าใจไหม!”

เด็กปีหนึ่งตะโกนตอบกลับพร้อมกันเสียงสั่นแต่จังหวะหนึ่งสายตาของเจก็สะดุดร่างสูงกำยำในชุดเชิ้ตสีอ่อนกางเกงสแลคเรียบกริบเดินตัดผ่านลานไปอย่างไม่สนใจพิธีรับน้องตรงหน้าแค่เสี้ยววินาทีโลกทั้งใบของเจเหมือนถูกดึงให้เงียบลง …ไม่ใช่ไม่มีทางเขาขยี้ตาแรงๆเหมือนจะไล่ภาพลวงแต่พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งสายตาคู่นั้นก็ยังอยู่ดวงตาเรียบนิ่งเย็นชาไม่มีรอยยิ้มเขินอายแบบเด็กจีนพูดไทยไม่ชัดในวันวานมีเพียงความเหยียดห่างและความเฉยชาที่เหมือนมองคนแปลกหน้า หัวใจเจกระตุกแรงจนลืมหายใจ

“พี่เจ… พี่เจครับ?”

เสียงปีหนึ่งเรียกเบาๆเขาไม่ได้ยินสายตาคู่นั้นสบกับเขาเพียงชั่วครู่สั้นมากแต่ยาวนานพอจะทำให้ความทรงจำทั้งวัยเด็กถาโถมกลับมาโต๊ะเรียนที่เคยนั่งข้างกันกล่องข้าวที่แบ่งกันกินประโยคคำถามวันนั้น—

“มีเราก็ได้ ไม่มีก็ไม่เป็นไรใช่ไหม”

และคำตอบโง่เขลาของเขา

“ใช่ เธอจะอยู่หรือไป เราก็ไม่แคร์”

หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัวไม่ใช่เพราะความแค้นแต่เพราะความรู้สึกที่ไม่เคยหายไปความรักแรก ที่บริสุทธิ์เกินกว่าจะลบเลือนและความผิดพลาดที่ไม่มีโอกาสแก้ไขเขาไม่มีแม้แต่โอกาสได้พูดคำลารู้เพียงว่าอีกฝ่ายลาออกกลับจีนแล้วหายไปจากชีวิตเหมือนไม่เคยมีตัวตน แต่วันนี้เขากลับมาและกำลังจะเดินผ่านไปอีกครั้งเหมือนเจไม่มีค่าแม้แต่จะหยุดมองปลายนิ้วของเจเย็นเฉียบ หัวใจบีบรัดถ้าปล่อยให้เดินไปอีกครั้งเขาอาจเสียโอกาสนั้น… ตลอดไป

“หยุดก่อน!”

เสียงของเจหลุดออกไปเองดังพอให้คนทั้งลานเงียบกริบแต่คนที่หยุดมีเพียงคนเดียวร่างนั้นชะงักเล็กน้อยไหล่ตั้งตรงก่อนจะหันกลับมาช้าๆดวงตาเย็นเยียบสบกับเขาอีกครั้ง ไม่มีความหวั่นไหวไม่มีความทรงจำสะท้อนในแววตามีเพียงระยะห่างที่ชัดเจนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาและเจเพิ่งเข้าใจในวินาทีนั้นบางครั้งการถูกลืมเจ็บกว่าการถูกเกลียดเสียอีก