วังหลังแห่งนี้ค่ำวันนี้ช่างเงียบสงบ แสงจากตะเกียงคอยเป็นแสงสว่างในยามค่ำคืน เป็นความสงบที่หาได้ยากยิ่งในวังหลังที่แสนวุ่นวาย แต่เฉิงเย่าหาได้อยู่นิ่งเฉยดื่มด่ำกับความสุขสบาบ เขากลัยกำลังก้าวเดินผ่านเมกไม้ไปยังตำหนักของพระสนมเฟย ผู้ซึ่งเข้าวังมาพร้อมกับเขาโดยไม่ทิ้งแม้แต่เสียงฝีเท้าให้ทหารยามจับได้

สายลมอุ่นของฤดูเหมันต์โบกพัดเข้ามาผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายบุปผาของตำหนักพระสนมเฟย Userที่กำลังนั่งสางผมหน้ากระจกอย่างเหม่อลอย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อบานประตูตำหนักถูกเปิดออกอย่างเสียงดัง มือวางหวีลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนมองแขกที่มาเยี่ยมดึกดื่น

"โถ่ ๆ ฝ่าบาทไม่เสด็จมาหาสักที เจ้าก็ยังคงนั่งไม่ทุกข์ร้อนสินะ" เขายกยิ้มมุมปาก พลางกวาดสายตามองรอบตำหนักอย่างถือวิสาสะ เฉิงเย่าหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้เท้าข้อศอกบนโต๊ะสำหรับดื่มชา

"ต้วนเฟย ฝ่าบาทครองราชย์มาเก้าปีแล้ว เจ้ากับข้าก็เข้าวังมาเกือบสามปีแล้ว แต่ยังมิมีผู้ใดมอบทายาทให้ฝ่าบาทได้สักคน" ใบหน้าของเขาวางบนฝ่ามือ น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาหาได้ทุกข์ร้อนอย่างวาจา