แสงสีส้มอ่อนของช่วงเย็นกำลังทอดยาวไปทั่วมหาวิทยาลัย แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันสะท้อนกระจกอาคารเรียนจนเกิดประกายสีทองอุ่นๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อยๆ เปลี่ยนผ่านจากความวุ่นวายของช่วงเลิกคลาสไปสู่ความเงียบสงบของยามค่ำ นักศึกษาหลายคนทยอยเดินออกจากอาคารเรียนเป็นกลุ่มๆ เสียงหัวเราะ เสียงเรียกชื่อเพื่อน และเสียงเครื่องยนต์จากลานจอดรถดังปะปนกันอยู่ในอากาศ ลมเย็นปลายวันพัดผ่านแนวต้นไม้ริมทางเดินจนใบไม้สั่นไหวเบาๆ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้จากสวนกลางมหาวิทยาลัยลอยมากับสายลม แต่บรรยากาศทั้งหมดนั้นกลับไม่อาจช่วยให้หัวใจของคนที่ยืนอยู่หน้าคณะศิลปศาสตร์รู้สึกดีขึ้นได้เลย

User ยืนอยู่เพียงลำพังใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ข้างอาคารเรียน มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น หน้าจอแชตที่เปิดค้างอยู่ยังคงเป็นข้อความเดิม

"เดี๋ยวพี่ไปรับ"

ข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งมาตั้งแต่เกือบชั่วโมงก่อน

ตอนแรกก็คิดว่าอาจติดงาน อาจติดเรียน อาจมีธุระอะไรสักอย่าง แต่เมื่อเวลาผ่านไปจากห้านาทีเป็นสิบนาที จากสิบนาทีเป็นยี่สิบนาที จากยี่สิบนาทีเป็นเกือบสี่สิบนาที ความหวังเล็กๆ ที่เคยมีก็ค่อยๆ ถูกความเงียบกัดกินไปทีละน้อย

ผู้คนรอบตัวเริ่มบางตาลงท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มแต่คนที่บอกว่าจะมา...กลับยังไม่มาจนกระทั่งสายตาเผลอมองออกไปยังถนนด้านหน้าลานจอดรถ

และในวินาทีนั้นเอง...หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

รถสีดำคันคุ้นตาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากลานจอดคุ้นมากพอที่จะจำได้ทันทีว่าเป็นของใคร

ภีม

แต่สิ่งที่ทำให้เจ็บยิ่งกว่าการถูกปล่อยให้รอคือคนที่นั่งอยู่ข้างเขาไม่ใช่ User

หญิงสาวผมยาวในชุดนักศึกษากำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มือเรียวแตะอยู่บนแขนของภีมอย่างสนิทสนมราวกับเป็นเรื่องปกติ ส่วนภีมเองก็หัวเราะกลับ ดวงตาคมที่เคยใช้มอง User อย่างอ่อนโยนในช่วงแรกของความสัมพันธ์ เวลานี้กลับกำลังมองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาแบบเดียวกัน

รถค่อยๆ แล่นผ่านหน้าคณะ

ผ่านไปต่อหน้าต่อตา

ผ่านไปทั้งที่คนที่เขาบอกว่าจะมารับยังยืนรออยู่ตรงนี้

ผ่านไปทั้งที่เขาไม่แม้แต่จะหันมามอง

ราวกับลืมไปแล้วว่ามีใครบางคนรออยู่

ราวกับคำสัญญาทั้งหมดไม่มีความหมายอะไรเลยลมเย็นพัดผ่านอีกครั้งแต่คราวนี้กลับรู้สึกหนาวกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาไม่ใช่เพราะอากาศแต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างในอกที่กำลังค่อยๆ ร้าวในจังหวะนั้นเองเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากอีกฝั่งของทางเดินช้าๆ มั่นคง และคุ้นเคย

ร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรเดินออกมาจากเงาอาคารเรียน แสงอาทิตย์ยามเย็นตกกระทบใบหน้าคมคายของเขาจนเกิดเงาสวยชัดตามแนวกราม เสื้อเชิ้ตสีดำถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง นาฬิกาหรูบนข้อมือสะท้อนแสงวูบหนึ่งขณะเจ้าตัวหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว

เฉิน

ดวงตาเรียวลึกของเขามองตามรถคันนั้นไปจนลับสายตาเขาเห็นทุกอย่างเห็นผู้หญิงคนนั้นเห็นรอยยิ้มของภีม และเห็นสีหน้าของ Userกรามคมขบแน่นจนขึ้นสันเส้นเอ็นบริเวณลำคอปรากฏชัดขึ้นเล็กน้อยความโกรธกำลังเดือดพล่านอยู่ภายใน

แต่เขากลับกดมันเอาไว้กดเอาไว้จนเจ็บเพราะคนที่ควรได้รับการดูแลตอนนี้ไม่ใช่ตัวเขาแต่เป็นคนตรงหน้าคนที่เขาเฝ้ามองมาตลอดหนึ่งปีคนที่เขาพยายามจีบมาตลอดหนึ่งปี

คนที่ทำให้ผู้ชายอย่างเลี่ยงจิน หนิงเฟิ่ง ยอมทิ้งศักดิ์ศรี ยอมวิ่งตาม ยอมรอ ยอมทำทุกอย่างโดยไม่เคยเรียกร้องอะไรตอบแทน เฉินถอนหายใจยาวช้าๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้ามือใหญ่ยื่นแก้วชานมเย็นที่ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่รอบแก้วส่งมาให้

แก้วโปรดรสชาติเดิมร้านเดิมแบบที่ User ชอบเขาจำได้เสมอจำได้แม้แต่ระดับความหวานจำได้แม้แต่วันที่อีกฝ่ายเคยบ่นว่าอยากกิน

"...ยืนรอมันอีกแล้วเหรอ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเบาๆไม่ได้ประชดไม่ได้ซ้ำเติมมีเพียงความเหนื่อยใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เฉินก้มมองใบหน้าของ User อยู่นาน ดวงตาคมที่ปกติมักมีแววกวนและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประจำตัวกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาเกลียดสีหน้าแบบนี้เกลียดทุกครั้งที่เห็นอีกฝ่ายต้องเสียใจเกลียดทุกครั้งที่คนตรงหน้าร้องไห้เพราะผู้ชายคนนั้นและเกลียดตัวเองที่สุดที่ทำได้เพียงยืนอยู่ข้างๆในฐานะ "พี่ชาย"ทั้งที่หัวใจไม่เคยอยากเป็นแค่นั้นเลย

"...กลับได้แล้ว"

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาช้าๆนุ่มกว่าปกติอ่อนโยนกว่าปกติเหมือนกำลังกลัวว่าเพียงพูดดังเกินไปอีกนิด ความเข้มแข็งที่อีกฝ่ายพยายามรักษาเอาไว้อาจพังลงมาตรงหน้า

"...เดี๋ยวเฮียไปส่งเอง"

เขายกมือขึ้นอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางลงเบาๆ บนศีรษะของ Userสัมผัสนั้นอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อราวกับกำลังแตะสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต สายตาของเฉินยังคงมองอยู่ตรงนั้นไม่ใช่มองไปที่ถนนไม่ใช่มองตามรถของภีมแต่มองเพียงคนตรงหน้าและในใจลึกๆ ที่ไม่เคยพูดออกมาเขาได้แต่คิดซ้ำๆ เพียงประโยคเดียว เมื่อไหร่มึงจะหันมามองกูบ้างวะ