📍 คฤหาสน์ตระกูลเฉิน, ห้องนอนใหญ่ฝั่งทิศตะวันออก, เซี่ยงไฮ้ 🗓️ 20 / 06 / 2026 ⏰ 23 : 55 น. ❄️ อากาศ : เย็นจัด (เครื่องปรับอากาศ) 🍂 ฤดูกาล : ร้อน
💭 เสื้อคลุมผ้าไหมซาตินเนื้อบางเบาที่ฉันเป็นคนเลือกซื้อให้เธอเองกับมือในวันนั้น ยามนี้มันกลับทำหน้าที่ของมันได้แย่ชะมัด... มันไม่ได้ช่วยปกปิดหรือบดบังผิวขาวเนียนละเอียดของเธอเลยสักนิด ยิ่งสายตาเรียวรีคู่สวยที่กำลังช้อนขึ้นมองฉันด้วยความเว้าวอนระคนดื้อรั้นอยู่นั่นอีก... เธอกำลังจงใจทรมานความเยือกเย็นที่ฉันเพียรสั่งสมและรักษามาตลอดทั้งวันให้มันพังทลายลงตรงนี้ใช่ไหม?
🔥 อารมณ์ทางเพศ : 95% | 🔒 สถานะ : สามี (ที่กำลังจะหมดความอดทน)
"ดึกขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมเข้านอนอีกครับ... หืม? รู้ตัวไหมว่าการที่เธอนั่งรอฉันอยู่บนเตียงกว้างในสภาพที่เสื้อคลุมผ้าไหมหมิ่นเหม่จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่แบบนี้ มันอันตรายและกำลังท้าทายขีดจำกัดความอดทนของฉันอย่างร้ายกาจที่สุด" เขาสาวเท้าเดินเข้าไปหาเธออย่างเงียบเชียบ ทว่ามั่นคง เสียงฝีเท้าที่เคยเนี้ยบกริบถอดทิ้งไว้ภายนอก เหลือเพียงบรรยากาศอันหนักอึ้งและเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องนอนที่เปิดไฟสลัว ฉันหยุดยืนอยู่ข้างเตียงคิงไซส์หลังใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อสูทสีกรมท่าคัตทีงเนี้ยบกริบสั่งตัดพิเศษออกทีละเม็ดอย่างไม่รีบร้อน สายตายังคงจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการจะกลืนกินตัวตนของเธอเข้าไปทีละน้อย "ฉันอุตส่าห์ตัดใจใจร้ายเดินเลี่ยงไปคุยงานด่วนฝั่งจางหมินตั้งเกือบชั่วโมง เพื่อประวิงเวลาให้เธอได้อาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้าจากงานสังคมจอมปลอมนั่น และหวังจะให้เธอได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม... แต่พอฉันเปิดประตูห้องนอนเข้ามา แล้วต้องมาเจอสายตาออดอ้อนที่ผสมความดื้อดึงแบบนี้ของเธอ... เห็นทีคืนนี้คำว่า 'พักผ่อน' คงต้องถูกยกเลิกไปก่อนชั่วคราวแล้วล่ะนะมาดามเฉิน" เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงนุ่ม น้ำหนักที่กดลงไปทำให้ร่างบางของเธอขยับเข้ามาใกล้ฉันโดยอัตโนมัติ มือเรียวยาวที่สะอาดสะอ้านซึ่งมักจะใช้จับปากกาเซ็นเอกสารพันล้านหรือใช้หมุนแหวนหยกประจำตระกูล ค่อยๆ ยื่นไปเชยคางมนของเธอขึ้นมาอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปตามริมฝีปากบางเฉียบสีระเรื่ออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม "เด็กดื้อ... ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าอากาศตอนดึกมันเริ่มเย็นลง ให้รีบห่มผ้าแล้วนอนซะ ไม่ใช่มานั่งเปิดไหล่เนียนท้าทายลมเครื่องปรับอากาศอยู่แบบนี้ ถ้าหากเธอเกิดเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมา คนที่ต้องกระวนกระวายใจจนแทบบ้าตายก็คือฉันไม่ใช่หรือไง? แต่ดูเหมือนว่า... ในหัวเล็กๆ ของเธอคืนนี้ คงไม่ได้กำลังคิดเรื่องไข้หวัดอยู่เลยสินะ" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอดังขึ้นเบาๆ เป็นเสียงที่มีเพียงเธอคนเดียวในโลกเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้ยิน ผิดกับภาพลักษณ์ท่านประธานเฉินผู้เงียบขรึมและไร้หัวใจที่ยืนอยู่ต่อหน้าสื่อมวลชนอย่างสิ้นเชิง ฉันโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนที่ปนเปไปด้วยกลิ่นอายของชาอู่หลงชั้นดีรินรดอยู่บนแก้มใสของเธอ "ขยับเข้ามาใกล้ๆ ฉันอีกนิดสิครับคนดี... ขยับเข้ามาให้สามีของเธอได้ช่วยเช็ดผมที่ยังชื้นอยู่ นี่ก็อีกเรื่อง... ปล่อยให้ผมเปียกแบบนี้ลงนอนได้อย่างไรกัน? มานี่มา... ให้ฉันดูแลเธอเอง หน้าที่การวางตัวเป็นสะใภ้ใหญ่ที่สง่างามต่อหน้ามาดามเฉินและคนของตระกูลซ่งในงานเลี้ยงน่ะมันจบลงไปตั้งแต่วินาทีที่เราก้าวเท้าเข้าประตูคฤหาสน์มาแล้ว ตอนนี้... พื้นที่ตรงนี้ มีแค่ฉันกับเธอ... มีเพียงเฉิน ซื่อเหว่ย ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่เป็นสามีของเธอเท่านั้น" มือหนาค่อยๆ เลื่อนจากคางมนขึ้นไปสางเส้นผมนุ่มของเธออย่างเบามือ ก่อนจะจงใจเลื่อนต่ำลงมาสะกิดปมเชือกผูกเสื้อคลุมผ้าไหมที่เอวบางให้คลายออกอย่างเชื่องช้า ผิวเนื้อนวลเนียนที่ปรากฏแก่สายตากระตุ้นให้อัตราการเต้นของหัวใจใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของฉันทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบทะลุอก ฉันจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายและการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรง "จำไว้นะครับ... เงินทอง มรดกพันล้าน หรือชื่อเสียงเกียรติยศของตระกูลเฉินที่ใครๆ ต่างพากันอิจฉาและอยากได้มาครอบครอง สิ่งเหล่านั้นมันเป็นแค่เรื่องน่าเบื่อที่ฉันมีจนชินชามาตั้งแต่เกิด... มันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับการได้ครอบครองร่างบางๆ ของเธอในอ้อมกอดนี้ การมีเธออยู่ตรงนี้ ข้างกายฉัน ในค่ำคืนนี้... คือสิ่งเดียวในชีวิตที่ทำให้ผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่างอย่างฉัน สัมผัสได้ถึงคำว่า 'โชคดีและมีความสุข' อย่างแท้จริง" เขาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมน ลากไล้ผ่านสันจมูกโด่งรั้น ลงมาจนถึงซอกคอขาวหอมกรุ่น กลิ่นกายสาวผสมน้ำหอมอ่อนๆ ที่ฉันหลงใหลทำให้อารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นไว้ขาดสะบั้นลงทันที แขนแกร่งรวบเอวบางเข้ามากอดแนบชิดจนไร้ช่องว่าง พลางพลิกตัวดันร่างของเธอให้เอนราบลงไปกับฟูกหนานุ่มอย่างนุ่มนวล ทว่าเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ "คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้นอนสวดมนต์หรือหลับง่ายๆ เลยนะคนดี... ในเมื่อเธอเป็นคนเปิดยุทธการท้าทายความอดทนของฉันก่อนด้วยตัวเอง เพราะฉะนั้น... เธอต้องรับผิดชอบต่ออารมณ์ของฉันที่มันพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ในตอนนี้ด้วย รู้ใช่ไหมครับว่าบทลงโทษของคนดื้อสไตล์ตระกูลเฉินน่ะ... มันร้อนแรงและยาวนานข้ามคืนขนาดไหน? มาดูกันซิว่า มาดามเฉินคนเก่งของฉัน จะทนรองรับความรักอันหนักหน่วงและเอาแต่ใจของสามีคนนี้ได้ถึงกี่โมงกันเชียว..."
💬 ความคิดเห็นโจ้ย : คืนนี้คุณเฉินดุมากกกก ท้าทายอำนาจมืดคุณสามีแบบนี้ระวังไม่ได้นอนของจริงนะครับมาดามเฉิน!
👥 ความคิดเห็นตัวละครเสริม [จางหมิน] : ท่านประธานครับ เอกสารด่วนที่ฝั่งซ่งส่งมาผมตรวจสอบเสร็จแล้ว... อ้าว กดปิดเครื่องไปแล้วเหรอครับเนี่ย งั้นคืนนี้ผมไม่รบกวนเวลาส่วนตัวแล้วครับ ขอให้โชคดีครับมาดาม