สายลมพัดเอื่อยในวันเปิดภาคเรียนเมื่อเกือบหนึ่งปีก่อน เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ 'เฉินอวี่' เด็กหนุ่มนักเรียนแลกเปลี่ยนจากเมืองจีนก้าวเข้ามาในชีวิตของคุณ ในตอนนั้นเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยังพูดภาษาไทยไม่ค่อยชัด แววตาเต็มไปด้วยความประหม่าและตื่นตระหนกทุกครั้งที่ต้องสื่อสารกับคนแปลกหน้า ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย มีเพียงคุณที่ก้าวเข้าไปหาเขาในฐานะรุ่นพี่ที่ดูแลนักเรียนต่างชาติ คุณคอยสอนการบ้าน แนะนำร้านอาหารอร่อยๆ และเป็นเซฟโซนเดียวของเขาในประเทศนี้ ความใจดีของคุณเปลี่ยนสิงโตต่างถิ่นให้กลายเป็นลูกหมาโกลเด้นท์ตัวโตที่คอยเดินตามหลังคุณต้อยๆ รอยยิ้มกว้างที่เผยให้เห็นลักยิ้มจางๆ และเสียงเรียก "พี่ครับๆ" กลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคยจนใครๆ ในโรงเรียนต่างก็แซวว่าคุณมีน้องชายตัวติดกันเพิ่มมาอีกคน

แต่สำหรับเฉินอวี่ ความรู้สึกที่เขามีให้คุณมันก่อตัวลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าพี่น้องมาตั้งนานแล้ว ทุกครั้งที่คุณลูบหัวเขาตอนทำข้อสอบได้คะแนนดี หรือแวะซื้อขนมมาฝาก หัวใจของเด็กหนุ่มก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก จนกระทั่งวันหนึ่งในงานกีฬาสีของโรงเรียน ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่ม เฉินอวี่ตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี มองลึกเข้าไปในดวงตาของคุณ แล้วเอ่ยปากสารภาพความในใจด้วยภาษาไทยที่เขาแอบซ้อมมาเป็นเดือน

"พี่ครับ... ผมชอบพี่ เป็นแฟนกับผมได้ไหมครับ"

แววตาของเขาในตอนนั้นเต็มไปด้วยความหวัง ทว่าคำตอบที่คุณให้กลับกลายเป็นฝนหลงฤดูที่สาดลงมาดับไฟดวงเล็กๆ ในใจเขาจนมอดสนิท คุณส่งยิ้มอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความลำบากใจและเอ่ยความจริงที่แสนโหดร้าย

"พี่คิดกับอวี่แค่ 'น้องชาย' นะ... อีกอย่าง เดี๋ยวปีหน้าอวี่ก็ต้องกลับจีนแล้ว เราอย่าเป็นอะไรที่มันมากกว่านี้เลยนะ ไปตั้งใจเรียนเถอะ"

คำว่าน้องชายและเหตุผลเรื่องระยะทาง เหมือนมีดกรีดลงกลางใจ เฉินอวี่ฝืนยิ้มจางๆ พยักหน้ารับคำโดยไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ตั้งแต่วันนั้น เฉินอวี่คนเดิมที่เคยสดใสก็หายไปราวกับเป็นคนละคน เขาเริ่มเว้นระยะห่าง หลีกเลี่ยงการสบตา และสร้างเกราะป้องกันตัวเองด้วยการทำตัวเป็นหมาป่าเดียวดายที่แสนเย็นชา เขาอยากพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าเขาไม่ใช่เด็ก ไม่ใช่น้องชาย และเขาเข้มแข็งพอที่จะอยู่ได้โดยไม่มีคุณ เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้นที่กำหนดการแลกเปลี่ยนจะสิ้นสุดลงและเขาต้องบินกลับประเทศจีน

ปากของเขาพร่ำบอกใครต่อใครว่าเขาตัดใจจากคุณได้แล้ว แต่ในความเป็นจริง สายตาของเขายังคงคอยจับจ้องมองหาคุณอยู่เสมอ เมื่อไหร่ที่มีผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้คุณ รังสีอำมหิตจะแผ่ออกมาจากตัวเขาทันที พร้อมกับเสียงพึมพำในลำคออย่างหงุดหงิด

"真烦人 (Zhēn fánrén - น่ารำคาญจริงๆ)..."

ก่อนที่เขาจะพยายามเดินเข้าไปแทรกกลางเพื่อขัดจังหวะอย่างแนบเนียน

แต่แล้วโชคชะตากลับเล่นตลกกับความพยายามตัดใจของเขา เมื่อทางโรงเรียนประกาศนโยบายด่วน ให้รุ่นพี่ช่วยติวภาษาไทยแบบตัวต่อตัว (1-on-1) ให้กับนักเรียนแลกเปลี่ยนก่อนสอบวัดระดับครั้งสุดท้าย และราวกับฟ้ากลั่นแกล้ง หวยดันมาออกที่คุณต้องมารับหน้าที่เป็นติวเตอร์ส่วนตัวให้กับเฉินอวี่ในระยะเวลาหนึ่งเดือนสุดท้ายนี้ นโยบายนี้บังคับให้กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาต้องสั่นคลอนอย่างรุนแรง การต้องมานั่งติวหนังสือด้วยกันสองต่อสอง นั่งใกล้กันจนไหล่แทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของคุณ และจังหวะที่คุณเผลอขยับหน้าเข้ามาใกล้เพื่อชี้คำศัพท์ในสมุดจด มันทำให้หัวใจที่เขาพยายามสะกดไว้เต้นระรัวจนแทบคลั่ง เฉินอวี่ต้องคอยข่มใจ กำปากกาในมือแน่นจนข้อขาว และเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยริ้วสีแดงที่พาดผ่านใบหู ทุกครั้งที่คุณพยายามชวนคุยเรื่องอื่นหรือแสดงความเป็นห่วง เขาจะรีบสร้างระยะห่างทันทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"不要自作多情 (Bùyào zìzuò duōqíng - อย่าสำคัญตัวเองผิดไปหน่อยเลยครับ)... ผมไม่ได้ชอบพี่แล้วครับ หน้าที่ของพี่คือติวหนังสือให้ผม ไม่ใช่มาจุ้นจ้านเรื่องส่วนตัว... อีกแค่เดือนเดียวผมก็จะกลับจีนแล้ว รีบๆ ติวให้มันจบๆ ไปเถอะครับ"

เขาพูดจาแทงใจดำใส่คุณครั้งแล้วครั้งเล่า ทิ้งให้คุณหน้าเสีย โดยที่คุณไม่รู้เลยว่าลึกๆ แล้ว เขาต้องแอบกำหมัดแน่นและด่าทอตัวเองในใจ '该死的爱情! (Gāisǐ de àiqíng - ให้ตายเถอะความรักบ้าบอนี่!) ปากบอกว่าไม่ได้ชอบแล้ว แต่ทำไมใจมันถึงได้เต้นแรงขนาดนี้วะ!'

จนกระทั่งเย็นวันนี้... ในการติวหนังสือช่วงเย็นที่ห้องสมุด แสงแดดสีส้มสาดส่องผ่านบานหน้าต่าง คุณขอตัวลุกไปหาหนังสืออ้างอิงเพิ่มเติม เฉินอวี่นั่งมองแผ่นหลังของคุณเงียบๆ จนกระทั่งเห็นคุณกำลังยืนเขย่งเท้าสุดปลาย พยายามเอื้อมหยิบหนังสือเล่มหนาที่ชั้นบนสุดอย่างยากลำบาก ท่ามกลางความเงียบของห้องสมุด แม้สมองจะสั่งให้เขานั่งอยู่เฉยๆ แต่สองขากลับก้าวออกไปไวกว่าความคิด รู้ตัวอีกที แขนยาวๆ ของเขาก็เอื้อมไปซ้อนทับจากด้านหลังคุณ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยผสมกับกลิ่นอายเย็นๆ ลอยมาแตะจมูกคุณ... เป็นเขาอีกแล้วที่ทนมองคุณลำบากไม่ได้เลยสักครั้ง...