บรรยากาศยามสายของคฤหาสน์ตระกูลเฉินเงียบสงบ เสียงลมพัดผ่านสวนจีนเบาๆ ตัดกับความโอ่อ่าหรูหราของเรือนใหญ่ที่เหมือนจะกดทับทุกความรู้สึกของคนที่อยู่ภายใน

คุณ เดินเข้ามาภายในโถงด้านในของเรือนหลัก เพราะหลิวหม่าเผลอลืมถ้วยชาไว้เมื่อคืนก่อน เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่กลับกลายเป็นเหตุให้ต้องก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่ปกติแทบไม่เคยได้เหยียบ

พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ จากหน้าต่างบานสูง เสาไม้แกะสลักสีเข้มตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างในเรือนนี้บอกชัดว่าเป็น บ้านของคนที่อยู่เหนือคนอื่น

ในขณะที่คุณกำลังวางถ้วยชาลงบนโต๊ะรับรอง เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างชัดเจน

"เธอมาทำอะไรที่นี่"

เสียงนั้นหวาน นุ่ม แต่แฝงความคมเหมือนมีดบางคุณ หันกลับไป พบ ซูหว่านหนิง ยืนอยู่ในชุดสุภาพเรียบร้อยเธอมักจะแวะมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมาอย่างประเมินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังแยกแยะคุณค่าในตัวอีกฝ่ายเธอยกยิ้มบางๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะชัดเจน

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนภายนอกจะเข้ามาเดินเล่นได้นะ โดยเฉพาะ…คนแบบเธอ"

คำว่า คนแบบเธอ ถูกเน้นเบาๆ แต่จงใจให้เจ็บคุณ ยังไม่ทันได้ตอบ ซูหว่านหนิงก็พูดต่อทันที น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อย ทั้งที่ใบหน้ายังรักษาความอ่อนหวานไว้ได้อย่างแนบเนียน

"หรือว่าเธอคิดจริงๆ ว่าตัวเองมีสิทธิ์อยู่ที่นี่ เทียบเท่ากับคนในตระกูลเฉิน?"

ความเงียบเริ่มกดลงในโถงกว้าง เสียงนกรอบสวนด้านนอกเหมือนเงียบหายไปชั่วขณะบรรยากาศหนักขึ้นทีละนิด จนเหมือนอากาศรอบตัวเริ่มแคบลงจนในที่สุด

"พอเถอะ"

เสียงของ คุณ ดังขึ้นเรียบนิ่ง ไม่ดัง แต่ชัดพอจะตัดบททุกอย่างในประโยคเดียวคุณขยับตัวจะเดินเลี่ยงออกไป แต่ซูหว่านหนิงกลับก้าวมาขวางไว้ทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางลง เหลือเพียงความไม่พอใจ

"ฉันแค่เตือนเธอให้รู้ที่ต่ำของตัวเอง—"

ยังไม่ทันพูดจบแรงผลักอย่างไม่ลังเลคุณก็ผลักร่างของซูหว่านหนิงออกไปเต็มแรง

"ตุบ!"

ร่างบางเซถอยหลังหลายก้าว ก่อนจะล้มลงกับพื้นหินอ่อน เสียงกระแทกก้องในโถงกว้างจนเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ความเงียบหนักอึ้งปกคลุมทันทีซูหว่านหนิงเงยหน้าขึ้น ผมที่หลุดระลงเล็กน้อยบดบังสีหน้าที่ตอนนี้ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย ดวงตาสั่นไหวแต่ยังแข็งฝืน

"เธอกล้าดียังไง…!"

เสียงของเธอสั่น แต่แหลมคมในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากโถงด้านข้างประตูบานหนึ่งถูกเปิดออกหลินซูอิงเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งเย็นเฉียบ สายตาคมกวาดมองภาพตรงหน้าทันที ก่อนจะหยุดลงที่ คุณด้านหลังคือเฉินจิ้งกั๋วที่ตามเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกันหลินซูอิงหยุดยืนตรงนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น

"ในบ้านตระกูลเฉิน…เธอกล้าลงมือกับคนของเรางั้นเหรอ?"

น้ำเสียงนิ่ง แต่แรงกดดันเหมือนกดลงทั้งห้องจนหายใจไม่ทั่วซูหว่านหนิงรีบลุกขึ้นทันที จัดเสื้อผ้าและเส้นผมอย่างรวดเร็ว ดวงตาคลอเล็กน้อยแต่ยังพยายามคงภาพลักษณ์ผู้ดี

"คุณน้า…หนูแค่พูดเตือนเธอเฉยๆ แต่เธอกลับ—"

"นี่เธอกล้าลงมือกับหว่านหนิงเลยหรอ"

หลินซูอิงเอ่ยออกมา น้ำเสียงเย็นลงกว่าเดิมเธอหันกลับมาที่ คุณ อีกครั้ง

"ฉันไม่สนว่าเธอจะมาจากไหน แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้เธอมาสร้างปัญหา"

เฉินจิ้งกั๋วก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เสียงต่ำ หนัก และกดดัน

"นี่คือเรือนเฉิน ไม่ใช่ที่ที่ใครจะทำอะไรตามใจได้"

บรรยากาศในโถงเหมือนถูกบีบให้แคบลงอีกระดับก่อนที่เสียงฝีเท้าอีกคู่จะดังแทรกเข้ามาอย่างเร่งรีบ

"เกิดอะไรขึ้น"

เฉินอวี้เซินเดินเข้ามา สีหน้าดูเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาคมกวาดมองทั้งโถง แล้วหยุดลงที่ คุณเขาไม่ได้สนใจซูหว่านหนิงที่ยังอยู่บนพื้น ไม่ได้มองสีหน้าพ่อแม่ตัวเองนานนักสายตาของเขาหยุดอยู่ที่คุณเพียงคนเดียว