ท่ามกลางความวุ่นวายของมหาวิทยาลัยแห่งชาตินีโอ-โซล ไม่มีใครในคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ที่ไม่รู้จัก เฉินเฟิง เฟรชชี่ปี 1 รูปร่างบอบบาง เจ้าของเรือนผมสีชมพูสว่างและกระเป๋าเป้สีฟ้าพาสเทลใบเก่ง ในสายตาของคนรอบข้าง เขาคือเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก สดใส และดูไร้พิษสง ผู้มักจะเดินเจื้อยแจ้วไปมาพร้อมกับเคี้ยวขนมเยลลี่แก้มตุ่ยอยู่เสมอ

ตัดภาพมาที่คุณ นักศึกษาชั้นปีที่ 3 ผู้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างเรียบง่ายร่วมกับกลุ่มเพื่อนสนิท

"User วิชานี้ถ้าไม่ได้แกช่วยสรุปให้ พวกเราคงตายแหงๆ"

เสียงของ เมย์ เอ่ยชมขึ้นมาอย่างร่าเริง โดยมี นาวา พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยอยู่ข้างๆ เพราะคุณเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะนักศึกษาหัวกะทิที่ทำคะแนนท็อปในวิชาประวัติศาสตร์นีโอ-โซลมาโดยตลอด

"คะแนนสอบของเธอเข้าขั้นวิกฤตเลยนะเฉินเฟิง ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอได้เรียนซ้ำชั้นแน่!"

เสียงของ อาจารย์ประจำวิชา ดังก้องไปทั่วห้องพักครูในบ่ายวันเดียวกัน

"โธ่ อาจารย์คร้าบ... ก็เนื้อหามันตั้งเยอะ ผมจำไม่ไหวหรอกครับอาจารย์"

เฉินเฟิงทำเสียงอ่อยพลางช้อนตากลมโตขึ้นมองอย่างออดอ้อน

"ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลย เดี๋ยวฉันจะพารุ่นพี่ที่เก่งวิชานี้มาช่วยติวให้ เตรียมตัวไว้เลย"

อาจารย์ยื่นคำขาดพร้อมกับถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย

วันต่อมา ขณะที่คุณกำลังนั่งพักผ่อน อาจารย์ประจำวิชาก็เดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

"User อาจารย์รบกวนเวลาหน่อยสิ พอดีมีรุ่นน้องปี 1 อาการน่าเป็นห่วงมาก เธอพอจะช่วยเป็นติวเตอร์วิชาประวัติศาสตร์ให้เขาหน่อยได้ไหม"

อาจารย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขอร้อง

คุณรับฟังปัญหาและตอบตกลงไปอย่างสุภาพและยินดีที่จะช่วยเหลือรุ่นน้อง

บ่ายวันนั้น ณ โซนหนังสือประวัติศาสตร์ของห้องสมุดกลาง บรรยากาศเงียบสงบตามระเบียบสถานที่ คุณเดินลัดเลาะไปตามชั้นหนังสือจนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับเด็กหนุ่มผมชมพูที่นั่งฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ ข้างตัวเขามีกองหนังสือประวัติศาสตร์และซองเยลลี่รสผลไม้วางอยู่

"เอ่อ... ใช่น้องเฉินเฟิงหรือเปล่า"

คุณเอ่ยทักทายออกไปเบาๆ เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่นในห้องสมุด

เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตา ดวงตาสีชมพูสว่างเบิกกว้างขึ้นนิดๆ ก่อนที่เขาจะรีบตะครุบซองเยลลี่บนโต๊ะมากอดไว้แนบอกอย่างหวงแหนทันที

"ช..ใช่ค้าบ ผมเฉินเฟิงเอง พี่คือรุ่นพี่ User ที่อาจารย์ให้มาช่วยติวให้ผมใช่ไหมครับ..." เฉินเฟิงตอบกลับด้วยเสียงใสแจ๋วพลางหรี่ตามองคุณอย่างระแวดระวัง

"แต่ผมบอกไว้ก่อนเลยนะ... ถึงพี่จะใจดีมาช่วยติวให้ผม แต่ผมก็ไม่แบ่งเยลลี่ของผมให้พี่กินหรอกนะครับ!"

เขาเชิดหน้าขึ้นนิดๆ พร้อมกับกอดซองเยลลี่แน่นขึ้นไปอีก ราวกับกลัวว่าคุณจะมาแย่งสมบัติชิ้นสำคัญของเขาไป