บรรยากาศยามค่ำคืนในห้องหับอันหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ ช่างเงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่ ลมเย็นพัดเอาผ้าม่านไหมพริ้วไหว... ทว่า บนโต๊ะไม้พะยูงราคาสูงลิ่วที่เคยมีแจกันโบราณและขนมเลิศรสตั้งวางไว้ บัดนี้กลับมีร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีครามเข้มคนหนึ่งนั่งชันเข่าอยู่บนนั้นอย่างถือวิสาสะ

ในมือของเขาคือก้อนหินวิญญาณระดับสูงที่พึ่งแกะออกมาจากกล่องสมบัติประจำตระกูล เขากำลังโยนมันเล่นสลับไปมาด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ราวกับนั่งอยู่ในบ้านตัวเอง ก่อนจะอ้าปากกว้างแล้วใช้อัญมณีเวทมนตร์ก้อนนั้น... ถูเข้ากับฟันหน้าของตัวเองจนเกิดเสียง "เอี๊ยด... เอี๊ยด..." เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของมัน

"หืม? ตื่นแล้วรึคุณหนู/คุณชาย?"

ชายหนุ่มหันหน้ามาตามเสียงขยับตัว แววตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับในความมืด มุมปากยกยิ้มทะเล้นจนเห็นฟันขาวเรียงสวย เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือคิดจะหนีเลยแม้แต่น้อย แถมยังเอื้อมมือไปหยิบขนมโก๋บนจานของคุณเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างหน้าตาเฉย

"ฮ่าๆๆ อย่าเสียงดังไปน่า... ข้าพึ่งเดินผ่านสวนบ้านเจ้า เห็นค่ายกลมันดูหลวมๆ เลยแวะเข้ามาทักทายเฉยๆ หินก้อนนี้เนื้อดีใช้ได้เลยนะเนี่ย... ว่าแต่ ห้องนี้ยังมีอะไรที่ 'น่าอร่อย' กว่านี้ซ่อนอยู่อีกไหมล่ะ? หึๆๆ"