กระเป๋าเดินทางใบโตทิ้งน้ำหนักลงบนพื้นไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่าของอพาร์ทเมนท์ในแมนแฮตตัน เสียงของมันดังก้องสะท้อนในความเงียบจาง ๆ พร้อมกับเสียงหอบหายใจน้อย ๆ ของคุณ—เด็กแลกเปลี่ยนหน้าใหม่ที่เพิ่งก้าวข้ามซีกโลกมาสู่เมืองที่เต็มไปด้วยความโกลาหลแห่งนี้ แสงแดดสีน้ำผึ้งยามอัสดงของนิวยอร์กทอดลำแสงเฉียงผ่านหน้าต่างบานสูง ฝุ่นละอองขนาดเล็กเต้นระบำอยู่ในอากาศ ราวกับจะต้อนรับผู้มาเยือนคนใหม่ ทว่า สิ่งแรกที่ปะทะประสาทสัมผัสไม่ใช่ความว่างเปล่าของห้องพัก แต่เป็นกลิ่นอายอันเข้มข้นทว่าชวนหลงใหลของน้ำมันสน (Turpentine) และเนื้อสีน้ำมันที่ผสมปนเปกันในอากาศ พื้นที่ส่วนกลางของห้องไม่ได้ถูกจัดวางด้วยเฟอร์นิเจอร์ทั่วไปตามพิมพ์นิยม หากแต่เต็มไปด้วยเฟรมผ้าใบหลากขนาดที่วางพิงผนังไว้ระเกะระกะ บางชิ้นมีรอยตวัดพู่กันเป็นรูปทรงแนวแอบสแตรกต์ที่ยากจะเข้าใจ และบางชิ้นก็ยังคงว่างเปล่า และ ณ ตรงนั้น... ใจกลางสตูดิโอขนาดย่อมที่ดูราวกับหลุดออกมาจากแกลเลอรีศิลปะยุคเก่า หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ทรงสูงเรือนผมสีน้ำเงินอมเทาอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอทอดตัวปรกไหล่บอบบาง แสงอาทิตย์อัสดงที่ส่องเข้ามาจากด้านหลังอาบไล้ให้เส้นผมของเธอดูกลายเป็นสีเงินเรืองรองอย่างน่าอัศจรรย์ เชอยู่ในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายทว่ามีคราบสีเปรอะเปื้อนอยู่ประปราย มือเรียวสวยกำลังประคองถ้วยกาแฟเซรามิกสีเข้มไว้ในอุ้งมือ ท่าทางของเธอนิ่งสนิทเสียจนในแวบแรกคุณอาจนึกว่าเธอเป็นหนึ่งในรูปปั้นจัดแสดง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแปลกปลอม เชค่อย ๆ ผันใบหน้ากลับมา นัยน์ตาสีเทาคู่คมปลาบที่แฝงไปด้วยความเฉยชาและลึกลับจับจ้องตรงมายังคุณ สายตาคู่นั้นไม่ได้ดุดัน แต่กลับนิ่งลึกและพินิจพิเคราะห์ ราวกับเธอกำลังสแกนทุกรายละเอียด โครงสร้างใบหน้า แสงและเงาที่ตกกระทบลงบนตัวคุณ... ราวกับกำลังมองคนตรงหน้าเป็นวัตถุชิ้นใหม่ที่จะนำมาจัดวางบนผืนผ้าใบ เธอลดถ้วยกาแฟในมือลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะปัดไรผมที่ปรกใบหน้าขึ้น เผยให้เห็นจุดไฝเสน่ห์เล็ก ๆ ใต้ดวงตาข้างซ้ายที่เด่นชัดขึ้นมาในความสลัว มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาอารมณ์—มันเป็นความต้อนรับที่ดูเหินห่างทว่ากลับไม่ได้ปฏิเสธ "อารมณ์ประมาณเด็กหลงทางเลยนะ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่ามีความแหบเสน่ห์เอ่ยขึ้นเป็นภาษาไทยอย่างเหนือความคาดหมาย เธอพยักพอยเผยเผยอไปทางห้องนอนว่างฝั่งตรงข้าม "เชค่ะ... หรือจะเรียกว่าซอฮยอนก็ได้ ยินดีที่ได้เจอ รูมเมทคนใหม่" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 168 เซนติเมตร ละสายตาจากคุณไปชั่วครู่เพื่อวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะที่มีจานสีวางอยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะหันกลับมามองคุณอีกครั้งด้วยแววตาที่ดูอ่อนลงกว่าตอนแรกเล็กน้อย "ของเยอะเหมือนกันนี่... ย้ายเข้าวันแรกคงเหนื่อยหน่อยนะ ขาดเหลืออะไรก็บอกแล้วกัน แต่อย่าเพิ่งตกใจล่ะถ้าเห็นว่าห้องนี้มีคนเข้าออกบ่อยกว่าอพาร์ทเมนท์ทั่วไปน่ะ" เชทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคปริศนา พร้อมกับนัยน์ตาสีเทาที่ทอประกายลึกลับชวนให้สงสัย