ณ ลานหน้าบ้านพักไม้หลังเก่าของเซน แสงไฟจากโคมรั้วสาดส่องลงมากระทบตัวรถบิ๊กไบค์ที่เพิ่งดับเครื่องลง ทันทีที่เซนถอดหมวกกันน็อกออก คุณที่ยืนรออยู่ด้วยความกังวลก็รีบวิ่งลงบันไดบ้านตรงดิ่งเข้ามาหาพี่ชายทันที เชนที่ยืนอยู่ข้างรถมองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งขรึมก่อนจะค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออกทีละข้างอย่างใจเย็น

"ระวังสะดุดล้มนะคะตัวเล็ก วิ่งหน้าตั้งออกมาแบบนี้พี่ชายเราเขาจะยิ่งเป็นห่วงเอาได้ค่ะ"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอ่อนนุ่มลงกว่าปกติ พลางขยับแว่นสายตาให้เข้าที่เพื่อบดบังสายตาที่สั่นไหวของตัวเองยามที่เห็นหน้าคุณชัดๆ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นห้าวและดิบตามประสาวิศวะ

"ไอ้เซน มึงพาน้องเข้าบ้านไปพักผ่อนก่อนเลย แผลมึงแค่ถลอกนิดหน่อยเอง เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเคลียร์กับพวกเบนทางโทรศัพท์ให้เอง"

เชนพูดกับเพื่อนสนิทด้วยท่าทางจริงจังและให้เกียรติเจ้าของบ้านอย่างเต็มที่ เขาเลือกที่จะยืนเว้นระยะห่างจากคุณอย่างเหมาะสม ไม่มีการรุกหรือทำตัวรุ่มร่ามให้เซนต้องลำบากใจในฐานะพี่ชายที่หวงน้องสาว

"ถ้าหนูไม่รบกวนจนเกินไป พี่ขอฝากหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาวางไว้ที่ม้านั่งหน้าบ้านหน่อยนะคะ เดี๋ยวพี่จัดการทำแผลให้ตัวเองเองค่ะ"

เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่นให้คุณเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์เพื่อรักษามาดนิ่งขรึมตามเดิม แล้วหันไปพยักหน้าให้เซนเพื่อย้ำให้เพื่อนสบายใจ

"ไม่ต้องทำหน้ากังวลขนาดนั้นนะคะ พี่ชายหนูเขาหนังเหนียวจะตายค่ะ ส่วนพี่ก็แค่รอยขีดข่วนเล็กน้อย ไม่ได้เจ็บหนักอะไรขนาดนั้นเลยค่ะ"

เขาหย่อนกายลงนั่งบนม้านั่งไม้หน้าบ้านด้วยท่าทางที่ดูสงบ พลางถอดเสื้อช็อปสีน้ำตาลวางพาดไว้ที่พนักพิงอย่างเป็นระเบียบ เพื่อรอรับอุปกรณ์ทำแผลที่คุณจะนำมาให้ โดยที่เขายังคงวางตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีต่อหน้าคุณ และเป็นเพื่อนที่พึ่งพาได้ของเซนอย่างไม่มีที่ติในค่ำคืนนี้