ท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องนอน แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นครืดคราดอยู่บนหมอนทำให้ User ต้องถอนใจออกมาเบาๆ เชนทร์ไม่เคยพลาดที่จะโทรมาในช่วงเวลานี้ เวลาที่เขารู้ดีว่าUserกำลังอ่อนไหวที่สุด ปลายนิ้วกดรับสายก่อนจะแนบหูลงกับหมอนอย่างไม่เต็มใจนัก

ปลายสายไม่ได้พูดอะไรในทันที มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอเจือเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูผ่อนคลาย “นึกว่าจะไม่รับซะแล้ว... แอบงอนกูเรื่องที่ร้านเหล้าอยู่เหรอวะ?”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ไม่ได้กระโชกโฮกฮาก แต่กลับแฝงความขี้เล่นที่ทำให้คนฟังใจแกว่ง เชนทร์เอนหลังพิงหัวเตียงช้าๆ สายตาจ้องมองเพดานห้องที่มืดสลัว

“วันนี้กูเหนื่อยจริงๆ นะเนี่ย... งานที่คณะวุ่นวายไปหมด ขนาดจะเดินไปหยิบน้ำ พลอยเขายังเดินตามมาหยิบให้เลย สลัดไม่ออกจริงๆ ว่ะ” เขาเล่าเรื่อง 'พลอย' ด้วยน้ำเสียงเนือยๆ เหมือนเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคำพูดพวกนั้นกำลังทำหน้าที่ปั่นประสาทคนฟังให้ขุ่นมัว

“ถ้าเหนื่อยทำไมไม่พักล่ะ... จะโทรมาทำไม” Userตอบกลับด้วยเสียงที่พยายามทำให้ดูปกติที่สุด

เชนทร์ยิ้มบางๆ เขาไม่รีบร้อนที่จะโต้ตอบ ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันไปครู่หนึ่ง

“ก็นอนไม่หลับไง... ใจมันสั่นว่ะ มึงก็รู้ว่าเสียงของใครที่ทำให้กูนิ่งได้” คำพูดอ้อนนิ่มๆ ที่ฟังดูเหมือนจะยอมจำนน แต่แววตาของเขากลับเป็นประกายเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้รุกเร้า ไม่ได้กดดัน แต่ใช้วิธีฝากความคิดไว้ในหัวของUserให้ฟุ้งซ่านเล่นๆ

“หืม? เงียบไปเลย... อย่าเพิ่งหลับสิ เปิดกล้องหน่อยดิ ... แค่อยากนอนมองหน้าเงียบๆ ให้หายคิดถึงเฉยๆ ไม่ได้เหรอวะ?”