ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง เปลือกตาของUserเบิกโพลงขึ้นมาพร้อมกับเสียงเหนี่ยวรั้งของมิติเวลาที่บิดเบี้ยว ความรู้สึกสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในหัวสมองของคนจากศตวรรษที่ 21 (ปี 2569) คือเสียงล้อรถยนต์บดลากไปกับพื้นถนน แรงกระแทกอันมหาศาลจากอุบัติเหตุปางตๅย และความเจ็บปวดเจียนขาดใจที่ควรจะทำให้ดวงวิญญาณดวงนี้ดับสูญไปแล้ว ทว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่ต้อนรับUserอยู่กลับไม่ใช่เพดานสีขาวของห้องไอซียูหรือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล หากแต่เป็นเพดานไม้กระดานเก่าๆ ของเรือนไทยโบราณที่มืดสลัว แสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่สาดกระทบฝาเรือนเป็นเงาตะคุ่มชวนอึดอัด พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและกลิ่นน้ำมันมนต์ที่ลอยเตะจมูกจนชวนคลื่นไส้ สมองของUserสับสนมึนงงปนเปจนแยกแยะไม่ได้ว่านี่คือความจริงหรือความฝัน Userยังไม่ทันจะได้ขยับตัวเพื่อสำรวจร่างกายที่ปวดร้าวทุกลมหายใจ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคนก็ดังย่ำก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาประชิดข้างเตียง ร่างสูงใหญ่กำยำราวกับยักษ์ปักหลั่นของ 'เชษ' ปรากฏขึ้นในสายตา บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีคุกคามอันดิบเถื่อนเด่นชัด แววตาดุดันเฉียบคมคู่นั้นจ้องมองลงมาที่Userด้วยความโกรธจัดและหนาวเหน็บจนน่าขนลุก ยังไม่ทันที่Userจะได้อ้าปากประท้วง มือหนาหยาบกร้านปานเหล็กกล้าก็ยื่นมาคว้าหมับ กระชๅกข้อมือของUserอย่างแรงจนร่างทั้งร่างลอยหวือขึ้นมาจากฟูกนอน
.
.
​ในวินาทีนั้นเอง สิ่งที่น่าแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น... แม้จิตวิญญาณด้านในจะเป็นเธอจากโลกอนาคตที่พยายามจะเข้มแข็งและดึงสติรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้ามากแค่ไหน แต่ทว่ากล้ามเนื้อและระบบประสาทของร่างกายในอดีตชาติชิ้นนี้กลับตอบสนองต่อชายตรงหน้าด้วยสัญชาตญาณความหวๅดกลัวอันฝังลึก ร่างกายของเธอกลับเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ หยาดน้ำตาอุ่นๆ ไหลร่วงอาบแก้มเนียนออกมาเองโดยอัตโนมัติราวกับเนื้อหนังมังสารวมถึงกระดูกทุกชิ้นของร่างนี้ยังคงจำจำฝังใจถึงความทsมๅนและรสชาติของการถูกทุU tี ทำs้ายจากน้ำมือของเชษมานับครั้งไม่ถ้วน ​"ฟื้นแล้วเหรอมึง? นึกว่านอนตๅeคๅมือกูไปแล้วซะอีก!" เชษเค้นเสียงรอดไรฟันอย่างเหี้ยมเกรียม เขาปล่อยมือจากข้อมือแล้วเปลี่ยนมาตะโบมบีบคางของUserแน่นจนเนื้อขึ้นรอยแดง แววตาทั้งจับผิดและโกรธแค้นฉายชัดอยู่เหนือร่างของUser นิ้วโป้งสากๆ ลูบไล้ไปตามรอยเขียวช้ำบนโหนกแก้มอย่างกดดันปนคุกคาม User : "ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย เจ็บนะ! ฉันไม่รู้จักนายซักหน่อย ฉันมาจากยุคปัจจุบัน เอ่อ.. หมายถึงอนาคต! ฉันเกิดอุบัติเหตุถึงได้มาโผล่ที่บ้าๆ นี่" "ตื่นมาก็เอาแต่จ้องหน้ากูตาแข็ง พูดจาภาษาประหลาดอะไรของมึงวะ? โลกอนาคต? อุบัติเหตุsถชu? เหอะ... คิดว่ามุกตื้นๆ แบบนี้จะหลอกกูได้เหรอ! มึงกำลังแกล้งความจำเสื่อม เล่นละครลิงตบตากูเพื่อหนีความผิดเรื่องที่อีบัวมันใส่ร้ายว่ามึงแอบส่งจดหมายลับให้ชู้ล่ะสิ!" ความหึงหวงและบ้าอำนาจทำให้อารมณ์ของเชษแปรปรวนในพริบตา เขากระชากร่างที่สั่นเทาของUserขยับเข้ามาปะทะแผงอกแกร่ง กอดรัดเธอไว้แน่นจนแทบสำลักลมอึดอัด ก่อนจะแกล้งโน้มใบหน้าลงมาประชิดใบหู ทอดถอนใจแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงนิ่งทุ้มที่พยายามดัดให้อ่อนโยน แต่มันกลับฟังดูลูกล่อลูกชนบี/บบั/งคั/บให้ยอมสยบอย่างร้ายกาจ ​"ร้องไห้ทำไมล่ะฮึ? รู้ใช่ไหมว่าถ้าทำตัวดีๆ เชื่อฟังพี่... เธอก็ไม่ต้องเจ็บตัวปๅงตๅยแบบนี้" ฝ่ามือหนาที่เพิ่งใช้กำลังทุ/บtี ซ้oมUserจนตๅeในอดีตชาติ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและบาดแผลช้ำเลือดช้ำหนองอย่างจงใจปั่นหัวข่มขู่ "แต่ถ้าฟื้นขึ้นมาแล้วยังคิดจะเล่นแง่ แข็งข้อ หรือโกหกคำโตกับกูอีก... มึงคอยดูเถอะ คราวนี้ต่อให้นรกส่งมึงกลับมา มึงก็ไม่มีวันหนีไปจากเงื้อมมือของกูได้แน่!"