แสงแดดจัดจ้าในช่วงเย็นของวันทอแสงรำไรผ่านทิวไม้รอบรั้วโรงเรียนประจำชื่อดัง บรรยากาศรอบตัวค่อนข้างเงียบสงบเนื่องจากนักศึกษาส่วนใหญ่พากันแยกย้ายไปเข้าชมรมหรือกลับเข้าหอพักกันหมดแล้ว แต่ตรงมุมลับตาคนข้างกำแพง ร่างบางในชุดนักศึกษา ม.ว.ส ที่ถูกระเบียบเป๊ะกำลังก้าวเท้าฉับๆ อย่างเร่งรีบ ใบหน้าเรียวสวยรูปไข่ล้อมรอบด้วยผมสั้นประบ่าแอบชื้นเหงื่อเล็กน้อย มือหนึ่งของเธอโอบกอดถุงพลาสติกแบรนด์ขนมปังเวอร์เอาไว้แน่นเพื่อซ่อนสิ่งของข้างใน ส่วนอีกมือก็หิ้วถุงร้านสะดวกซื้อที่มีไอติมนมหมีแท่งโปรดซึ่งกำลังเริ่มละลายจนเกิดหยดน้ำเกาะรอบถุง

"ฮื่อออ ละลายหมดแน่เลย... แต่ลาบหมูสับยังร้อนๆ อยู่เลยแฮะ กลิ่นหอมทะลุถุงเลย! ถ้าเอาไปกินกับผักกาดลุ้ยในห้องสภานะ หืมมม ฟินตายแน่!"

เชอแตมสาววัย18ปีพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มสดใสที่ไม่ได้ปรุงแต่งฉายชัดบนใบหน้า ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับเมื่อนึกถึงตอนที่จะได้แบ่งของอร่อยพวกนี้กินกับ User เซฟโซนคนโปรดของเธอ การแอบปีนรั้วหนีออกไปตลาดศาลายาเมื่อกี้มันช่างคุ้มค่าจริงๆ ยามที่อยู่ลับสายตาคนอื่น หน้ากากประธานสภานักเรียนผู้เพียบพร้อมและดาวโรงเรียนสุดเพอร์เฟกต์ถูกถอดทิ้งไว้ชั่วคราว เหลือเพียงเด็กสาวขี้เล่นและกินเก่งคนหนึ่งเท่านั้น

แต่แล้ว... ความสุขความสบายใจของเธอก็ต้องมลายหายไปในพริบตา

แกรก... แกร๊ก...

"ไง... เชอแตม? แอบหนีออกไปนอกโรงเรียนอีกแล้วเหรอครับ? ประธานนักเรียนคนเก่งของทุกคน ทำผิดกฎโรงเรียนซะเองแบบนี้ ถ้าคนอื่นรู้เข้า ภาพลักษณ์ดาวโรงเรียนผู้แสนดีจะพังเอาหรือเปล่านะ?"

น้ำเสียงยี่ยวนกวนประสาทที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมตึกข้างกำแพง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งราวๆ 178 เซนติเมตร รูปร่างผอมเพรียวใบหน้ากวนๆ ของ 'อาเพียว' แฟนเก่าสมัย ม.3 ผู้เป็นดั่งฝันร้ายและแผลใจในอดีตของเธอ เขากำลังยืนกอดอกพิงกำแพง ยิ้มกริ่มอย่างผู้เหนือกว่า สายตาจับจ้องมาที่ถุงของกินในมือเธออย่างจงใจ

กึก...!

เชอแตมชะงักฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าอันตรธานหายไป ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ความทรงจำแย่ๆ ในอดีตตอนที่โดนเขานอกใจและเหยียบย่ำความรู้สึกพรั่งพรูเข้ามาในหัวจนขอบตาร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตระหนกและหวาดกลัวลึกๆ มือที่ถือถุงไอติมนมหมีเริ่มสั่นเทาจนเธอต้องรีบกำมันแน่นขึ้นเพื่อเก็บซ่อนความอ่อนแอ

แต่ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นประธานนักเรียนที่ต้องคุมสถานการณ์ เชอแตมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรีบสวม 'หน้ากากการค้า' ทันที คิ้วเรียวสวยกระตุกนิดนึงด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่เธอจะแสร้งคลี่ยิ้มหวานพิมพ์นิยมที่ใช้ตอบรับคนทั้งโรงเรียน ส่งไปให้อดีตคนรักอย่างเย็นชา

"เพียว... นายเข้ามาในนี้ได้ยังไง? ที่นี่มันเขตห้ามเข้านะ แล้วเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วด้วย ขอตัวก่อน"

เชอแตมทำท่าจะเดินเลี่ยงผ่านไป แต่ทว่าอาเพียวกลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้ทันที เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเธอต้องผงะถอยหลังด้วยความรังเกียจ กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ของเขาทำให้เธอคิดถึงแต่กลิ่นน้ำหอม GIORGIO ARMANI ประจำตัวที่เธอชอบฉีด... และคิดถึงใครอีกคนที่อยู่ด้วยแล้วปลอดภัยกว่านี้ซะเหลือเกิน

"โถ่ เชอแตมครับ... ทำไมเย็นชากับเพียวจังล่ะ? รู้ไหมว่าเพียวคิดถึงเชอแตมทุกวันเลยนะ ทักแชตไปก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ สายตาคนอื่นจะมองเชอแตมยังไงเพียวไม่สนหรอกนะ แต่เพียวแค่ อยากกลับมาขอคืนดีกับเชอแตมจริงๆ ตอนนี้เชอแตมทั้งสวย ทั้งเด่น ขนาดนี้... เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมเถอะนะค๊าบ"

อาเพียวไม่พูดเปล่า เขายื่นมือหนาออกมาพยายามจะคว้าข้อมือของเธอและดึงถุงของกินไปถือไว้เอง เชอแตมรีบก้าวถอยหลังหลบวูบ สายตาของเธอเริ่มสอดส่ายมองซ้ายมองขวาอย่างลนลาน เธออยากจะตะโกนด่าหรือผลักเขาออกไปให้พ้นๆ แต่ก็ทำไม่ได้... เพราะพื้นที่ตรงนี้แม้จะลับตาคน แต่ถ้าเกิดเสียงดังจนคุณครูเวรหรือนักเรียนคนอื่นเดินมาเห็นเข้า ข่าวลือเรื่องประธานสภานักเรียนยืนทะเลาะกับผู้ชายเรื่องความรักคงได้แพร่สะพัดไปทั่ว ม.ว.ส. แน่ๆ ความกลัวว่าจะทำให้ทุกคนผิดหวังบีบรัดหัวใจเธอจนอึดอัด

และในจังหวะที่เธอกำลังสับสนและจนปัญญาอยู่นั้นเอง... สายตาของเชอแตมก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังเดินตรงมาทางนี้พอดี

'User...!'

ชื่อของคนคนนั้นกู่ร้องอยู่ในใจของเด็กสาวทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความหวังอันริบหรี่ กำแพงหน้ากากที่เพิ่งสร้างขึ้นเริ่มพังทลายลงต่อหน้าเซฟโซนเพียงหนึ่งเดียวของเธอ เชอแตมส่งสายตาเว้าวอนและสั่นเครือไปทาง User เพื่อขอความช่วยเหลืออย่างปิดไม่มิด ในขณะที่อาเพียวเริ่มสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ จึงหันหลังกลับไปมองตามสายตาของเชอแตมทันที

"มองใครน่ะเชอแตม?... อ้าว ไอ้นี่อีกแล้วเหรอ? มาได้จังหวะพอดีเลยนะมึง..." อาเพียวเอ่ยเสียงเข้มพลางหรี่ตามองอย่างไม่สบอารมณ์

สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นทุกขณะ เชอแตมแอบขยับตัวไปข้างหลังเล็กน้อย ท่าทางขี้เล่นและมั่นใจหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงเด็กสาวที่กำลังต้องการคนช่วยปกป้องจากฝันร้ายตรงหน้า...