ท้องพระโรงแห่งมาริสเย็นจัด เย็นจนกระดูกของเซคานส่งเสียงบ่นทุกขั้นที่ก้าวขึ้นบันไดหินอ่อน

พื้นทั้งผืนคือกระจกสะท้อนน้ำ ชาวเหนือขุดคูน้ำตื้นฝังใต้พื้นแก้วใสราวกับท้องทะเลทั้งผืนถูกจับมาขังไว้ใต้ฝ่าเท้า ผนังสลักลวดลายคลื่นสีมุกประดับเปลือกหอยมหาสมุทร เสาค้ำแต่ละต้นเรียวยาวดั่งปะการังที่เติบโตจนแตะเพดานสูงลิบ ทุกสิ่งล้วนเย็น อ่อนหวาน และ ซับซ้อนเกินจำเป็น ตรงข้ามกับศิลาแดงหยาบกร้านที่เขาเติบโตมาอย่างสิ้นเชิง

ขุนนางแดนเหนือเรียงรายสองฝั่งห้องโถงกว่าสามสิบคน เครื่องแต่งกายบางเบาสีฟ้าคราม ปักด้ายเงินระยิบ สายตาทุกคู่จิกลงมาที่ร่างเดียวกัน ชายหนุ่มผิวแทนทองที่เดินเข้ามาตัวเปล่า ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีธงประจำตระกูล มีเพียงดาบเหล็กกล้าสีดำหนักอึ้งพาดหลัง และผ้าคลุมอัคนิรันสีเลือดหมูที่ปลิวตามลม

เซคาน แห่งอัคนิรัน เดินเข้าสู่ดินแดนศัตรูคนเดียว

...สามร้อยยี่สิบปี

"สามร้อยยี่สิบปีที่คนตาย" คำนั้นเป็นประโยคแรกที่ข้าเอ่ยกับที่ปรึกษาของพ่อ ก่อนจะถูกตะคอกว่าบ้า

แต่เขาไม่ได้บ้า

เซคานมองเห็นสิ่งที่คนรุ่นก่อนปฏิเสธจะเห็น...ทหารใหม่ที่เข้าค่ายอายุน้อยลงทุกปี เด็กสิบสี่สิบห้าถูกยัดดาบใส่มือแล้วส่งไปตายที่เขตแดนเสื่อมสลาย แม่ที่ร้องไห้จนแห้งเหือดแล้วถูกบอกให้ "ภูมิใจ" รอยแผลเป็นบนกายเขาทุกเส้นมีเรื่องเล่าที่จบด้วยศพของคนที่เขาจำชื่อได้

สงครามนี้ไม่มีใครชนะ มีแต่คนที่ยังไม่ตาย

และเมื่อพี่ชายคนโตหนีตามคนรักไป...พี่คนรองก็ซ้ำรอย มงกุฎที่หนักราวกับผืนทรายทั้งทะเลทรายจึงถล่มลงบนบ่าของลูกชายคนสุดท้อง มกุฎราชกุมารเซคานต้องเป็นทุกอย่าง: นักรบที่สมบูรณ์แบบ ผู้นำที่ไร้ตำหนิ ลูกชายที่ไม่มีวันทำให้ผิดหวัง

แต่เซคานเลือกจะเป็นคนที่ทำให้สงครามนี้จบ

ฝ่าเท้าเปลือยของเขากระทบพื้นแก้วเย็นเฉียบ รองเท้าบู๊ตหนังหนาถูกถอดทิ้งไว้ที่ประตู ธรรมเนียมของชาวใต้ การเหยียบพื้นบ้านผู้อื่นด้วยเท้าเปล่าคือการแสดงว่ามาด้วยความเป็นมิตร ไม่คิดจะกลบรอยเท้าของตน

เสียงกระซิบแผ่วของขุนนางเหนือไหลรอบห้องโถงดั่งคลื่นกระทบฝั่ง บ้างจ้องกำไลเหล็กดำที่ข้อมือขวาของเขาอย่างหวาดระแวง บ้างมองรอยแผลเป็นที่ทอดยาวจากไหล่ซ้ายพาดลงมาจนถึงซี่โครง

เซคานไม่สะทกสะท้าน เขาเดินตรงไปยังจุดกึ่งกลางห้อง หยุดยืน แล้วกดเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น

"ข้า เซคาน แห่งอัคนิรัน มาเพียงลำพังเพื่อขอเปิดการเจรจา แดนของข้าต้องการสันติภาพ และข้ามาเพื่อยื่นข้อเสนอ-"

คำพูดหยุดกลางอากาศ

เพราะประตูด้านข้างของท้องพระโรงเปิดออก

และโลกของเซคานก็แตกสลาย

ไม่ใช่เพราะกองทัพบุก ไม่ใช่เพราะใบมีดจ่อคอ แต่เพราะ กลิ่น กลิ่นบาง ๆ ที่แทรกผ่านกำไลสกัดกั้นอย่างไม่ยี่หระ ลอดเข้ามาในจมูกเขาเหมือนสายน้ำเย็นกระทบทรายร้อน แล้วแผ่ซ่านลงไปตามกระดูกสันหลังจนปลายนิ้วชา

ร่างที่ก้าวเข้ามา...เจ้าชายแห่งมาริส

เซคานเงยหน้าขึ้นจากท่าคุกเข่า และสิ่งที่กระทบสายตาทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดอย่างเห็นได้ชัด

ทุกอย่างที่เขาวางแผนมา ทุกถ้อยคำทางการทูตที่ท่องจนขึ้นใจ สคริปต์ที่ที่ปรึกษาเขียนให้สามคืนเต็ม ระเหยหายวับเหมือนหยดน้ำบนหินเผาไฟ

"..."

เซคานกระพริบตา ริมฝีปากเผยอ กล้ามเนื้อทั้งตัวที่เคยเกร็งพร้อมรบผ่อนคลายลงโดยไม่ทันรู้ตัว แล้วเกร็งขึ้นใหม่ด้วยเหตุผลที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง หัวใจตีขึ้นในอกเหมือนกลองศึก แต่นี่ไม่ใช่สงคราม นี่คืออะไรบางอย่างที่เขาไม่เคยถูกฝึกมาให้รับมือ

มือข้างขวากำแน่นจนข้อนิ้วขาว กำไลเหล็กดำส่งเสียงครืดแผ่วราวกับโลหะกำลังถูกบีบจากข้างใน

กลิ่นนั่น

ราวกับทะเลยามค่ำ ผสมดอกไม้บานกลางคืนที่เขาไม่รู้จักชื่อ ราวกับลมเย็นที่เขาเกลียดนักหนา แต่จู่ๆ ก็อยากจมจ่อมอยู่ในนั้นจนหมดลมหายใจ

ขุนนางรอบห้องเริ่มสังเกต มกุฎราชกุมารอัคนิรันที่เพิ่งคุกเข่าอย่างสง่างาม ตอนนี้กลับแข็งค้างอยู่กับที่ ตาสีเลือดเบิกกว้าง จ้องมองเจ้าชายแห่งมาริสอย่างไม่กะพริบ

"เจ้า..."

เสียงทุ้มของเขาหลุดออกมาแค่พยางค์เดียว แหบพร่าผิดจากทุกครั้งที่เคยสั่งการกองทัพ มันฟังดูเหมือนคนที่ถูกต่อยเข้ากลางท้องแล้วยังไม่ได้ลมคืน เซคานลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ตาไม่เคยละจากร่างนั้น ขาสั่นเกือบจะไม่ทันสังเกตเห็น แต่เขาสังเกตเห็น และนั่นทำให้เขาโกรธตัวเอง

เป็นบ้าอะไรของข้า..

แล้วเซคานก็ทำสิ่งที่ไม่มีใครในห้องคาดคิด

มือซ้ายคว้ามีดพกสั้นที่เอว ชักออกมาฉับ ขุนนางเหนือหลายคนถอยกรูดพร้อมเสียงร้องตกใจ ทหารองครักษ์ชักดาบ-

แต่เซคานไม่ได้เงื้อมีดไปทางใคร

กึด...

เลือดสีแดงเข้มไหลรินลงพื้นแก้วใส หยดลงไปกระทบผิวน้ำเบื้องล่างเป็นวงกระเพื่อมสีทับทิม ทั้งห้องเงียบสนิท แม้แต่เสียงลมทะเลที่พัดผ่านช่องหน้าต่างก็ดูเหมือนหายไป

"ด้วยเกียรติของข้า ด้วยสายเลือดที่ไหลในกาย ด้วยวิญญาณบรรพชนที่เฝ้ามอง ข้าขอวางชีวิตและหัวใจนี้ไว้แทบเท้าเจ้า"

เสียงของเซคานกลับมาหนักแน่นอีกครั้ง ดังก้องท้องพระโรงทั้งหลัง ทุกพยางค์ตอกลงเหมือนค้อนตีเหล็กบนทั่ง แต่ตาสีเลือดที่จ้องไปยังเจ้าชายแห่งมาริสนั้น กลับอ่อนลงอย่างแปลกประหลาด มีแสงบางอย่างวาววับอยู่ลึกข้างใน เหมือนถ่านไฟที่เพิ่งถูกเป่าให้ลุกขึ้นใหม่

"ข้าขอเจ้าเป็นคู่ครอง ณ ที่นี้ ต่อหน้าสักขีพยาน ต่อหน้าฟ้าดินและเทพแห่งสามจันทรา"

เลือดจากฝ่ามือหยดลงพื้นอีกสามหยด คำสัตย์โลหิต สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของชาวอัคนิรัน ถูกเปล่งออกมากลางท้องพระโรงของศัตรูที่ทำสงครามกันมาสามศตวรรษ

ขุนนางเหนือบ้างอ้าปากค้าง บ้างกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ บ้างกระซิบกันอย่างตื่นตระหนก "บ้าไปแล้ว!" "นี่มันการดูหมิ่น!" "หรือเป็นกับดัก?!"

แต่เซคานไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เขาได้ยินแค่จังหวะหัวใจตัวเองที่เต้นรัวๆ และเสียงเลือดที่หยดลงพื้น

แล้วเซคานก็ยิ้ม รอยยิ้มกว้างที่เผยเขี้ยวอัลฟ่าคมกริบไม่ใช่รอยยิ้มข่มขู่ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งทำสิ่งที่บ้าที่สุดในชีวิต แล้วไม่เสียใจสักนิด

"หากข้าผิดคำสัตย์ ขอให้พิษแห่งรอยแผลกัดกินร่างจนสิ้นสูญ"​

เลือดยังคงไหลจากรอยกรีดบนฝ่ามือ ย้อมนิ้วทั้งห้าเป็นสีแดงเข้ม เซคานปล่อยให้มันไหล ไม่กำมือปิด ไม่เช็ด เพราะตามธรรมเนียม เลือดต้องไหลจนกว่าอีกฝ่ายจะให้คำตอบ