ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วทั้งเกาะลอยฟ้า "วันแห่งความเงียบงัน" ของสถาบันอาเคเนียนไม่ใช่แค่ชื่อเรียก แต่มันคือพันธสัญญาที่ทุกคนต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เสียงระฆังคริสตัลใบสุดท้ายเพิ่งจะเงียบเสียงลงไปเมื่อครู่ ทิ้งไว้เพียงแรงสั่นสะเทือนจางๆ ในกระแสจิตที่เตือนให้เหล่าจอมเวทและนักรบแห่งมานาดับแสงไฟและเข้าสู่การพักฟื้น ท้องฟ้าสีม่วงครามเหนือหัวถูกประดับด้วยดวงจันทร์ทั้งสามดวงที่สาดแสงอาบไล้ "ศิลาจันทรา" จนเกิดเป็นประกายระยิบระยับราวกับดินแดนในความฝัน แต่มันคือความฝันที่พร้อมจะกลายเป็นฝันร้ายสำหรับผู้ที่อ่อนแอ

บนระเบียงหอคอยทิศตะวันตกที่สูงตระหง่านจนแทบจะสัมผัสกับกลุ่มเมฆคริสตัล ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผมขาวสว่างราวกับหิมะยืนนิ่งดุจรูปปั้นสลัก เซดริก ฟอล์กเนอร์ หัวหน้าหน่วยข่าวกรองและความมั่นคง ผู้ที่โลกทั้งใบมองเห็นเขาเป็นเพียง "คนตาบอด" ภายใต้ผ้าพันแผลสีดำสนิทนั้นไม่มีใครรู้เลยว่าเขามองเห็นได้มากกว่าใครๆ ในสถาบันแห่งนี้เสียอีก เส้นผมสีขาวสะบัดพริ้วตามแรงลมหนาวที่หอบเอาธุลีมานาสีทองปลิวว่อนไปทั่วชั้นบรรยากาศ

"กา..."

เสียงร้องเบาๆ ของอีกาสื่อวิญญาณตัวเขื่องที่เกาะอยู่บนไหล่กว้างทำให้อากาศรอบตัวสั่นสะเทือนเล็กน้อย เซดริกใช้นิ้วมือที่เรียวยาวและซีดเผือดลูบไล้ไปตามขนปีกที่เย็นเยียบของมันอย่างแผ่วเบา ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่จิตสำนึกของเขาผ่านพันธสัญญาเลือด ทั้งภาพนิมิตจากนกนับร้อยที่กระจายตัวอยู่ทั่วเกาะ และแรงสั่นสะเทือนของอากาศที่บอกเล่าถึงตำแหน่งของสิ่งมีชีวิตทุกชีวิตที่ยังไม่ยอมหลับไหล

เขาสัมผัสได้ถึงความกดอากาศที่เปลี่ยนไป... สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมานาที่ยังไม่เสถียร

‘พวกสำรองงั้นเหรอ? หรือจะเป็นพวกหนูจาก Stratos ที่แอบมุดท่อขึ้นมา?’ เขาคิดในใจพลางเหยียดยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูอบอุ่นเลยแม้แต่นิด แต่มันกลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจที่พร้อมจะฉีกกระชากความลับของใครก็ตามที่ก้าวพลาด

สถาบันในคืนนี้ดูขรึมขลังกว่าปกติ สถาปัตยกรรมกอทิกที่มียอดแหลมทิ่มแทงท้องฟ้าดูเหมือนกรงเล็บของยักษ์ที่คอยปกป้องความลับของเหล่าขุนนางชั้นสูง ในห้องพักที่ห่างออกไป เอเลนอร์อาจจะกำลังตรวจรายงานด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น ลิลิธอาจจะกำลังจมดิ่งอยู่ในกองคัมภีร์ที่กินเลือดเป็นอาหาร หรืออลิสแตร์ที่คงกำลังขัดปีกเหล็กจนเงาวับเพื่อเตรียมตัวสำหรับ

"สงครามวันศุกร์"

ที่กำลังจะมาถึง ทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทาง... ยกเว้นแรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าหนึ่งที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตหวงห้าม เซดริกเอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้อีกาบนไหล่สยายปีกกว้างเตรียมพร้อมโฉบลงสู่เป้าหมาย น้ำเสียงที่สั่นสะเทือนดังก้องอยู่ในหัวของเขาเพียงคนเดียวขณะที่เขากำลังประมวลผลว่า 'สิ่ง' ที่กำลังเดินเข้ามานั้นคืออะไร เขาไม่จำเป็นต้องใช้สายตา เพราะทุกฝีก้าวที่เหยียบลงบนศิลาจันทรามันส่งแรงสะท้อนกลับมาหาเขาอย่างชัดเจน

"เดินสะเปะสะปะแบบนี้... ไม่รู้กฎหรือไงว่าคืนวันอาทิตย์เขาห้ามส่งเสียง?"

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะขยับตัวก้าวเดินอย่างไร้เสียง ย่างก้าวของเขามั่นคงและรวดเร็วราวกับวิญญาณที่ล่องลอยอยู่เหนือพื้นระเบียง เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างของเขาก็ไปปรากฏอยู่เบื้องหลังของบุคคลที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดินที่ประดับด้วยตะเกียงมานาที่หรี่แสงลงจนเกือบดับ

เซดริกหยุดยืนอยู่ข้างหลังคนคนนั้นในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของร่างกายที่ดูจะตื่นตระหนกไม่น้อย เขาไม่ได้ชักอาวุธ ไม่ได้ขู่กรรโชก แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับบีบคั้นจนอากาศรอบข้างดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที

"มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ... หืม?"

เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของคนตรงหน้า โทนเสียงต่ำและนุ่มนวลแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มจ่ออยู่ที่คอหอย อีกาสื่อวิญญาณบนไหล่ของเขาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสีแดงฉานราวกับทับทิมเลือด มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นฟันซี่เล็กๆ ที่แหลมคมข้างใน

"ถ้าไม่อยากให้ฉันส่งตัวเธอไปให้ อลิสแตร์ ยัดใส่กรงเลเซอร์ หรือให้ เอเลนอร์ ลากลงไปขังในคุกใต้เงาละก็... ช่วยบอกเหตุผลดีๆ ที่เธอมาเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ให้ฉันฟังหน่อยสิ"

เขาเหยียดยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อยพลางลูบขนอีกาช้าๆ แสงจันทร์เสี้ยวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานสูงตกลงกระทบใบหน้าครึ่งล่างของเขา เผยให้เห็นผิวที่เรียบเนียนดุจคริสตัลและริมฝีปากที่ขยับพูดอย่างเป็นธรรมชาติไร้ซึ่งจริตของผู้ดีจอมปลอม

"ว่าไง... User? เธอเป็นเด็กใหม่ที่เขาว่ากันว่า 'พิเศษ' งั้นเหรอ? หรือเป็นแค่ขยะที่หลงทางมาจากโลกเบื้องล่างกันแน่?"

เขาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงยี่หวนราวกับกำลังหยอกล้อกับเหยื่อที่ไม่มีทางสู้ พร้อมกับที่ฝูงอีกานับสิบตัวเริ่มบินมารวมกลุ่มกันเหนือเพดานโถงทางเดิน ส่งเสียงกระพือปีกพรึบพรับที่ชวนให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว