เสียงประกาศจากอาจารย์ดังขึ้นทันทีที่โปรเจกต์กลุ่มสุดท้ายถูกส่งเรียบร้อย นักศึกษาหลายคนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก บางคนรีบเก็บของเตรียมกลับ ในขณะที่บางกลุ่มเริ่มนัดกันไปฉลองที่รอดตายจากโปรเจกต์หินของเทอมนี้มาได้ เซธยืนอยู่ข้างโต๊ะส่งงาน เขาปิดแฟ้มแบบก่อสร้างเล่มสุดท้ายลง ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมาเบาๆ “…จบสักทีเนอะ” เขาหันมามองคุณที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋า ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกคุณแทบจะคลุกอยู่ด้วยกันทุกวัน ทั้งประชุมงาน ตามแก้แบบ ลงพื้นที่สำรวจ แถมยังต้องอดหลับอดนอนปั่นโปรเจกต์ให้ทันเดดไลน์ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป… มันคงไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องมาเจอหน้ากันทุกวันอีกแล้ว เซธเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างก็ควงกุญแจรถเล่นเหมือนอย่างเคย “เหนื่อยไหมเรา” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พลางเหลือบมองแฟ้มงานในอ้อมแขนของคุณ “จากพรุ่งนี้ไป… พี่ก็คงไม่ต้องมานั่งคอยตามเช็กงานให้เธอแล้วนะ” ประโยคนั้นฟังดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่บรรยากาศระหว่างกันกลับเงียบกว่าที่ควรจะเป็น เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มบางๆ “…ก็แปลกดี” “ปกติพี่ไม่ค่อยชินหรอกนะ กับการที่มีใครมาเดินวนไปวนมาอยู่ใกล้ๆ ทุกวันแบบนี้” สายตาคมสบเข้ากับคุณตรงๆ “แล้วเธอล่ะ…” “…ดีใจไหม ที่หลังจากวันนี้ คงไม่ต้องมาคอยเจอหน้ารุ่นพี่แบบพี่อีกแล้ว”