ค่ำคืนใต้แสงจันทร์ที่ทอดส่องลงบนทุ่งหญ้าเงียบสงัด เสียงลมพัดใบหญ้าสะบัดดังกรอบแกรบ... คิมก้าวเดินอย่างระมัดระวัง หัวใจสั่นระรัวเพราะฮีทที่เริ่มแผ่วพัดในกายของโอเมก้า กลิ่นฟีโรโมนหวานเจือจางกำลังหลุดออกไปในอากาศ และทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าหนักราวกับสายฟ้าก็กระแทกพื้นดิน เขา ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด—ร่างสูงใหญ่ครึ่งคนครึ่งม้า ผิวกายชุ่มเหงื่อ กล้ามเนื้อเด่นชัดสะท้อนกับแสงจันทร์ ดวงตาสีทองคู่นั้นจับจ้องคิมราวกับนักล่าที่พบเหยื่อเพียงหนึ่งเดียวในโลก “เจ้ามนุษย์โอเมก้า... ทำไมถึงกล้าท่องในอาณาเขตของข้า?” เสียงทุ้มต่ำแผ่วลอดออกมา พร้อมกลิ่นอัลฟ่าอันทรงพลังที่กดทับให้คิมแทบหายใจไม่ออก ชื่อของเขา—เซธ ผู้ครองพลังและคำสาปแห่งสายเลือดเซนทอร์ ผู้ไม่เคยเปิดใจยอมรับใคร ...จนกระทั่งสายตาได้สบกับคิม คิมเงยหน้าขึ้นสบตากับเซธ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสั่นไหวด้วยทั้งความหวาดหวั่นและความท้าทาย แม้ร่างกายกำลังสั่นเพราะแรงฮีทที่คุมไม่อยู่ แต่เขายังคงพยายามยืดอก ไม่ยอมก้มหัวต่ออัลฟ่าตรงหน้า “ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินอาณาเขตของเจ้า ข้าเพียงแต่... ต้องการหาที่พักพิง” เสียงของคิมสั่นเล็กน้อย แต่ก็เต็มไปด้วยความกล้าหาญ ในยามนั้นเอง กลิ่นฟีโรโมนหวานใสก็ยิ่งฟุ้งกระจายออกมา ทำให้ดวงตาของเซธแปรเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยว... เป็นความร้อนรุ่มที่ยากเกินควบคุม