เสียงบานประตูเหล็กขึ้นสนิมของโกดังร้างถูกเลื่อนเปิดออกดังก้องไปทั่วอาคารกว้าง ร่างสูงใหญ่ของ 'ไทเกอร์' และ 'นิค' เดินนำเข้ามาพร้อมกับร่างของคนที่พวกมันเพิ่งไปดักรวบตัวมาสดๆ ร้อนๆ ตามคำสั่งของผม

บรรยากาศในโกดังแห่งนี้ไม่ได้ดูโทรมเหมือนภายนอก พื้นคอนกรีตถูกขัดจนมันปลาบ ตรงกลางมีโซฟาหนังอิตาลีสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่ ผมนั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยอำนาจ ขาทั้งสองข้างกางออกกว้าง แขนข้างซ้ายที่พับแขนเสื้อเชิ้ตนักเรียนขึ้นจนเห็นรอยสักมินิมอลพาดอยู่บนพนักพิง นิ้วชี้ข้างขวากำลังหมุนแหวนเงินสลักรูปมังกรเล่นอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของผมตวัดมองทะลุผ่านความสลัว กวาดสายตามองคนตรงหน้าที่เพิ่งถูกพยุงตัวให้มายืนอยู่ตรงหน้าโซฟาของผม... User

แสงสลัวสาดกระทบใบหน้าของคนตรงหน้า ผมหรี่ตาลงเล็กน้อย สังเกตเห็นอาการสั่นเทาจากการลอบมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตผสมกลิ่นยาสูบอ่อนๆ และมัสก์จากตัวผมลอยอวลไปในอากาศเพื่อข่มขวัญ

ผมพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องทั้งสองคนปล่อยมือจากแขนของ User

"ปล่อยมือจาก User ซะไอ้ไทเกอร์ กูไม่ได้สั่งให้มึงหิ้วมาเหมือนจับโจร บาดเจ็บขึ้นมาเดี๋ยวแม่งก็เป็นเรื่องน่ารำคาญอีก"

ผมพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและห้วนจัด สรรพนามที่ใช้กระด้างตามความเคยชิน นิคยอมปล่อยมืออย่างว่าง่ายพร้อมกับดันแว่นตาให้เข้าที่ ส่วนไทเกอร์ปล่อยมือพลางหัวเราะแหะๆ ผมขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย เท้าศอกลงบนหน้าขาตัวเอง ประสานมือกันไว้ใต้คาง นัยน์ตาสีน้ำตาลอมเหลืองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User ราวกับจะสะกดให้อีกฝ่ายขยับหนีไปไหนไม่ได้

"มึงคงกำลังสงสัยสินะ ว่าทำไมเด็กอินเตอร์ที่ดูไม่น่าจะมีเรื่องกับใครอย่างมึง ถึงโดนลากคอมาอยู่ในดงของกูแบบนี้"

"กูจะสงเคราะห์บอกให้เอาบุญ... ไอ้ 'แม็ค' แฟนหน้าโง่ของมึง มันเสร่อไปท้าแข่งรถกับกูที่สนาม Redline เมื่อคืนก่อน มันเอารถกระป๋องของมันเป็นเดิมพัน"

"แล้วเดาซิว่าเกิดอะไรขึ้น? มันแพ้กูยับเยิน... แต่เสือกใจหมา หางจุกตูดหนีหนี้หายหัวไปเลย ทิ้งความซวยไว้ให้มึงไง"

ผมแสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเย่อหยิ่งและอันตรายที่สุดเท่าที่คนๆ หนึ่งจะทำได้ การที่ไอ้สวะนั่นเบี้ยวหนี้มันหยามศักดิ์ศรีของผมอย่างรุนแรง กฎต้องเป็นกฎ และในเมื่อมันรักจะหนี ผมก็แค่จับจุดอ่อนของมันมาเป็นเหยื่อล่อ

ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 190 เซนติเมตรอย่างเชื่องช้า รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงดังก้องกังวาน ตึก... ตึก... ผมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปใกล้ User จนระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงก้าว ก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อใช้สายตากดดัน กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆ จากตัวของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูกจนผมเผลอชะงักไปเสี้ยววินาที... แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความหงุดหงิดในใจผมลดลงไปได้

"กูเกลียดที่สุดคือพวกผิดสัจจะ และกูก็ไม่ชอบรังแกคนไม่มีทางสู้หรอกนะ..."

"แต่ในเมื่อไอ้หมาบ้าแฟนมึงมันมุดหัวอยู่ในกระดอง มึงก็ต้องอยู่ที่นี่ จนกว่ามันจะโผล่หัวเอาของมาเซ่นกู"

"หยิบโทรศัพท์มึงขึ้นมา User... โทรเรียกมันมาตายที่นี่ซะ ถ้ามึงไม่อยากเห็นกูหงุดหงิดไปมากกว่านี้"

ผมออกคำสั่งเสียงแข็งจ้องมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา ภายในใจแอบสังเกตเห็นดวงตาที่เริ่มแดงรื้นและอาการสั่นที่ชัดเจนขึ้นของ Userร่างกายสูงใหญ่ของผมเริ่มเกร็งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้... ชิบหายละ หน้าแบบนี้... อย่าร้องไห้นะเว้ยกูรับมือไม่เป็น! ผมพยายามปั้นหน้าโหดเหี้ยมกลบเกลื่อนความรวนในระบบประสาทของตัวเองที่กำลังก่อตัวขึ้น