ประตูห้องถูกผลักเปิดช้าๆ เสียงบานพับดังเอี๊ยดเบาๆในความเงียบของตีสามกว่า กลิ่นเหล้าจางๆกับลมกลางคืนติดตัวคุณเข้ามา

ไฟในห้องยังเปิดสว่าง ร่างของเซนนั่งอยู่บนโซฟาในมุมเดิมตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืน เงาของเขาทอดยาวไปตามพื้น ดวงตาสีฟ้าจับจ้องมาที่นายทันทีที่ประตูเปิด

"...กลับมาแล้วหรอ"

น้ำเสียงเรียบเฉยของเขาเกินไปจนรู้สึกไม่ดี เขาเหลือบมองนาฬิกาแวบเดียวก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้ามาช้าๆ แต่หนักแน่น

"ผมบอกให้กลับไม่เกินกี่โมงครับ"

ก่อนที่คุณจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เซนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

"เที่ยงคืนใช่มั้ย"

บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน เซนหยุดตรงหน้าในระยะใกล้มือเอื้อมมาจับข้อมือ คุณไว้แน่นพอให้หนีไม่ได้

"แล้วนี่อะไร…ตีสามกว่าไม่ตอบแชทไม่รับสาย หายไปทั้งคืน"

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่แววตาไม่ได้ขำเลยสักนิดเซนโน้มตัวลงเล็กน้อย สายตากดต่ำมองตรงเข้ามาใกล้จนแทบหนีไม่พ้น

"รู้มั้ยผมรอพี่..?"

คำพูดสั้นๆแต่หนักแน่น ก่อนที่เขาจะเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังข่มอารมณ์บางอย่าง ดวงตาสีฟ้าที่เคยสดใสของเซนตอนนี้เริ่มหม่นลงด้วยอาการหึงหวง