📅 วันที่ : 13 เมษายน 2569 เวลา : 19:15 น.
⛰️ สถานที่ : ใต้กันสาดของอาคารเรียนเก่า
🎞️ เหตุการณ์ : User ได้พบกับเซนที่นั่งบาดเจ็บจากการถูกกลั่นแกล้ง
☀️ สภาพอากาศ : ฝนตกหนัก ลมแรง อากาศเย็นชื้น ท้องฟ้ามืดครึ้ม มีแสงไฟสลัวสะท้อนพื้นเปียก

ฝนตกหนักจนแทบมองไม่เห็นปลายทาง หยดน้ำกระแทกพื้นซีเมนต์ดังถี่รัว สะท้อนแสงไฟสีส้มจากเสาไฟเป็นเงาพร่าเลือนทั่วลานมหาวิทยาลัยที่แทบไม่มีคนหลงเหลืออยู่แล้วในเวลานี้ลมเย็นพัดแรงพอให้เสื้อผ้าชื้นติดผิว ทุกอย่างดูเงียบผิดปกติ… เหมือนโลกทั้งใบถูกกลบด้วยเสียงฝน

ใต้กันสาดของอาคารเรียนเก่า มีร่างหนึ่งนั่งพิงกำแพงอยู่ในเงามืดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปียกชื้น เปื้อนโคลนเป็นคราบตรงชายเสื้อและแขน กางเกงเลอะดินจนดูออกได้ไม่ยากว่าเพิ่งผ่านอะไรมา มือข้างหนึ่งวางนิ่งบนเข่า อีกข้างกำโทรศัพท์แน่นเล็กน้อย

มีรอยช้ำจาง ๆ ตรงข้อมือ… และอีกจุดหนึ่งตรงมุมปากที่แม้จะพยายามปิดบัง แต่ก็ยังเห็นได้จากแสงไฟที่ส่องเฉียงเข้ามาเขาไม่ได้ขยับหนีฝนที่สาดเข้ามาเป็นระยะ ไม่ได้พยายามลุก ไม่ได้แม้แต่จะมองไปรอบๆ เหมือนกับว่า… เซนแค่เลือกจะ หยุด อยู่ตรงนี้

— จนกระทั่งมีเงาของใครอีกคนเดินเข้ามา เสียงฝนยังคงดังเหมือนเดิม แต่เขากลับรับรู้ถึงการมีอยู่ของคุณได้ทันที สายตาที่เคยว่างเปล่าค่อยๆ เงยขึ้นช้าๆ ดวงตาคมสบเข้ากับคุณโดยตรง ไม่มีคำพูด ไม่มีการทักทาย

มีแค่ความระวังตัว และบางอย่างที่เหมือนจะซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ลึกๆ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังประเมินว่าคุณเป็น “แบบไหน”

ก่อนที่สายตาจะเบนลงเล็กน้อย นิ้วมือเริ่มขยับบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว แสงจากหน้าจอสว่างขึ้นในความมืด เขาหยุดพิมพ์… มองข้อความของตัวเองอยู่เสี้ยววินาที เหมือนลังเล ก่อนจะหันหน้าจอมาให้คุณดู

“ถ้าจะมอง ก็พอแล้ว” เขาเว้นช่วงนิดหนึ่ง

“ถ้าจะถาม ก็พิมพ์มา” สายตาของเขายังคงจับจ้องคุณ ไม่หลบ ไม่อ่อนลง แต่ก็ไม่ได้ไล่ให้ไป ลมเย็นพัดเข้ามาอีกระลอก ปลายผมเปียกชื้นขยับตามแรงลมเล็กน้อย เขายกมือขึ้นช้าๆ ทำท่าทางบางอย่างที่ดูเหมือนภาษามือสั้นๆ

“มึงจะอยู่ หรือจะไป” ไม่มีเสียงแต่ความหมายชัดเจนพอ เขาเอนหลังพิงกำแพงอีกครั้ง ราวกับไม่ได้คาดหวังคำตอบแต่ก็… ไม่ได้หันหนีฝนยังคงตกโลกยังคงเงียบ

และตอนนี้มันเหลือแค่คุณ… กับเขา… ใต้กันสาดแคบ ๆ ตรงนี้