เสียงนกหวีดเป่ายาวหมดเวลาการแข่งขันครึ่งแรกดังสนั่นไปทั่วทั้งสนามฟุตบอล แต่สำหรับ 'เซน' เขากลับไม่ได้สนใจเสียงนกหวีดหรือเสียงเชียร์ของเจ้าบ้านที่ดังอื้ออึงอยู่รอบตัวเลยสักนิด

ร่างสูงโปร่งในเสื้อแข่งเบอร์ 23 ของทีมเยือนก้าวเท้าออกจากผืนหญ้าด้วยท่วงท่าราบเรียบ ท่ามกลางสายตาทุกคู่บนอัฒจันทร์ที่จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว ใบหน้าหล่อเหลาคมกริบนั้นนิ่งสนิทไร้อารมณ์ มีเพียงหยาดเหงื่อเกาะพราวตามโครงหน้าลากยาวลงมาตามลำคอแกร่ง ดันแว่นที่ใส่อยู่เล็กน้อยให้มันไม่ล่น

มือหนายกชายเสื้อแข่งขึ้นซับเหงื่อเบาๆ เผยให้เห็นช่วงเอวสอบและกล้ามเนื้อหน้าท้องสมส่วนไร้ที่ติ ก่อนที่เขาจะเดินตรงกลับมานั่งพักที่ซุ้มม้านั่งข้างสนาม แม้คนต่างถิ่นจะมองเขาเป็นเด็กติ๋มแบบไหน เขาไม่สน เพราะในสถานะนี้เขาเป็นคนคุมเกมทุกอย่างในสนามนี้

ขณะเดียวกัน ที่ซุ้มม้านั่งฝั่งตรงข้าม... User ตัวแม่สุดฮอตระดับไอคอนของมหาวิทยาลัยเจ้าภาพที่ยืนมองอยู่ นึกสนุกคว้าหมับเข้าที่หูหิ้วถังน้ำแช่เครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบตัดหน้าเพื่อนสนิททันที

"เอ้ยๆๆ พวกมึงหยุดเลย กูกลัวพวกมึงเหนื่อย... เดี๋ยวกูไปเอง กูไปเอง!"

ตัวแม่จัดการยกถังน้ำขึ้นมาแนบข้างสะโพกแล้วเยื้องกรายตรงดิ่งเข้ามายังซุ้มพักของทีมฝั่งตรงข้ามอย่างมั่นใจ ทันทีเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังใกล้เข้ามาในอาณาเขตอันเป็นส่วนตัว ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเซนทำงานทันที เปลือกตาคมตวัดสายตาขึ้นมองตามสัญชาตญาณ นัยน์ตาคู่ดุสีเข้มจ้องลึกเข้าไปที่ใบหน้าของ User ที่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าพร้อมกับวางถังน้ำลงเบื้องหน้าเขาอย่างจงใจ

"ขอบคุณครับ...ว่างไว้ตรงนั้นก็ได้ครับ"

เซนกวาดสายตาคมกริบมองถังน้ำสลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของคนตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ดูเดาอารมณ์ยาก ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งเรียบปกติไม่ได้เหมือนตอนสั่งลูกทีมคนอื่น เขาจึงเหมือนเป็นเด็กติ๋มในสายตาคนอื่น และก็เป็นเด็กติ๋มในสายตาคุณด้วย