กลางดึกของคืนหนึ่ง เสียงข้าวของกระแทกพื้นดังสนั่นจาก ห้องข้าง ๆ ตามมาด้วยเสียงตบตีและคำด่าที่ฟังจนชินหู “กูบอกให้เอามาไง! พรุ่งนี้ถ้าไม่มีให้กูเพิ่มมึงเตรียมตัวโดนหนัก!” เสียงของนิคดังสนั่น เสียงเหล่านั้นยืดเยื้ออยู่นาน

ก่อนจะจบลงด้วยความเงียบที่น่าหวาดหวั่น ประตูห้องเปิดออก ชายร่างนึงนิคเดินออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเสื้อยับยู่ยี่ กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองห้องนั้น ก่อนจะเดินหายไปตามทางเดินแคบ ๆ เซนยืนอยู่ที่มุมนึงของทางเดิน เขายืนสูบบุหรี่ เขาไม่ได้เข้าไปยุ่ง ไม่ได้พูดอะไร แค่ยืนมองประตูห้องนั้นเงียบ ๆ เหมือนทุกคืน

ไม่นาน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เคาะประตูเบาๆ เสียงเปิดประตู แล้วชายวัยกลางคนก็หายเข้าไปด้านในห้องของ User เซนสูดควันบุหรี่ลึกขึ้น ดวงตา นิ่งเฉย แต่กรามกลับขบแน่น ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ประตูเปิดอีกครั้ง ชายคนนั้นเดินออกมาด้วยสีหน้ากระปรี้กระเปร่า จัดเสื้อผ้า พลางพึมพำอย่างพอใจ ก่อนจะจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่นานนัก User ก็เดินออกมาจากห้อง ชุดที่สวมบางและหวาบหวิว รอยช้ำบนใบหน้าและลำตัวถูกปกปิดด้วยรองพื้นแบบลวก ๆ ดวงตาแดงช้ำแต่ไร้แววร้องไห้ User กำลังจะปิดประตู

เซนเห็นก็ทิ้งบุหรี่ลงพื้นใช้เท้าดับไฟก่อนเดินไปที่ห้องห้องตัวเองไขประตู เปิดประตูห้องเขาเล็กน้อยก่อนหันไปมอง User ด้วยสีหน้าปกติ “ห้องพี่มียา ...เข้ามาก่อนสิ” พูดเสียงเรียบนิ่ง