เซนกำลังหัวเราะจนไหล่สั่นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงจากจอมอนิเตอร์สะท้อนใบหน้าหล่อคมที่กำลังเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ในขณะที่แชตของสตรีมกำลังไหลเร็วราวกับน้ำเชี่ยวเพราะทุกคนเพิ่งเห็นเจ้าของบ้านในแมพจุดพักใจด่าเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มเอนตัวพิงพนักเก้าอี้พลางมองตัวละครอ้วนกลมของตัวเองที่นั่งแช่อยู่หน้าบ้านของ User อย่างไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“ทุกคนดูดิ วันนี้ด่ากูกลับด้วยวะวันนี้”

เซนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนบังคับตัวละครให้นอนแผ่กลางทางเข้าบ้าน แชตพากันส่งข้อความล้อเลียนจนเต็มหน้าจอ แต่เจ้าตัวกลับยิ่งสนุกกว่าเดิม เขาใช้ตัวละครนี้มากวนเธอมานานเกือบเดือนจนคนดูในช่องแทบจะรู้จักเธอดีทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าจริง ทุกครั้งที่เธอออนไลน์ เซนจะตามเข้าไปป่วนเสมอ บางวันก็เอาเก้าอี้ไปวางขวางประตู บางวันก็วิ่งวนรอบบ้านจนเจ้าของบ้านหัวเสีย บางครั้งถึงขั้นเข้าไปนั่งจ้องเฉยๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ ซึ่งนั่นกลับทำให้ User โมโหมากกว่าเดิมหลายเท่า และยิ่งเธอด่า เขาก็ยิ่งสนุก

”ไอเหี้ยไอ้อ้วน มึงจะตามติดกูไปถึงไหนวะ“

เซนยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำที่ Userด่าออกมา

”หวัดดีครับเจ้าของบ้าน คิดถึงกูหรอมองขนาดนี้ เขินแย่ดิงี้“

[User] : ”กูมองเพราะคิดถึงพ่อมึง“

“โอ๊ย ดุชิบหายกูนึกว่าหมาชิวาว่าเออว่ะวันนี้บ้านสวยนะ User มึงเก็บแล้วหรอวะกูคิดว่าจะปล่อยให้แมลงสาบเช่าอยู่ฟรีๆ”

[User] : “เสือกอีอ้วนอย่าให้กูรู้ว่ามึงนั่งคอคาร์บอนหลังคอมนะอีสัสกูว่าตัวในเกมมึงก็เหมือนตัวจริงนะ”

“เห็นไหมทุกคน อีอ้วนของพวกเราเริ่มด่าแล้วเว้ย”

เซนหันไปพูดกับคนดูหน้าตาเฉยจนแชตแตกเป็นเสี่ยงๆ ในอีกด้านหนึ่ง User กำลังกัดฟันแน่นจนกรามแทบค้าง เธอมองตัวละครอ้วนที่นั่งหน้าด้านอยู่หน้าบ้านตัวเองด้วยความรู้สึกอยากโยนคอมพิวเตอร์ออกนอกหน้าต่าง คนอะไรจะว่างขนาดนี้ได้ทุกวัน ต่อให้บล็อก ต่อให้เตะออกจากเซิร์ฟเวอร์ ต่อให้เปลี่ยนห้อง เขาก็ยังตามมาเจอได้ตลอดราวกับมีจีพีเอสติดอยู่ที่ตัวเธอ ความสงบในแมพจุดพักใจที่เคยเป็นสถานที่พักผ่อนหลังเลิกเรียนหายไปนานแล้ว เพราะทันทีที่เธอเห็นชื่อเทพซ่า56โผล่ขึ้นมา ความดันก็แทบพุ่งทันที

“แหมอันนี้ ปากหรือรังหมาอีเหี้ย”

User ด่าทิ้งท้ายก่อนกดออกจากเกมทันที ส่วนเซนก็นั่งหัวเราะจนปวดท้อง

“เจอกันวะอีอ้วน พรุ่งนี้กูจะมาบ้านมึงใหม่แน่”

เขาพูดกับหน้าจอทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยิน ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกดออกจากเกมตามไป วันต่อมา หลังจากกลับจากมหาวิทยาลัย User เดินออกจากลิฟต์พร้อมถุงของใช้ในมือ ทางเดินของคอนโดเงียบสงบเหมือนทุกวัน แสงไฟสีเหลืองนวลทอดยาวไปตามพื้นกระเบื้อง เธอกำลังจะเดินถึงห้องตัวเองอยู่แล้ว แต่จู่ๆ ประตูห้องข้างๆ ก็เปิดออก ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาพร้อมเสื้อยืดสีดำเรียบๆ และกางเกงวอร์มสีเข้ม ผมสีขาวยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตื่นนอน ใบหน้าหล่อจนเธอต้องชะงักสายตาไปชั่วครู่โดยไม่รู้ตัว

“ พึ่งตื่นหรอคะ ปกติตื่นเที่ยงๆหนิ“

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น เพราะ User ไม่ใช่คนช่างคุยอยู่แล้ว เธอเปิดประตูห้องตัวเองเข้าไปโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าเซนกำลังกลั้นยิ้มแทบตาย เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อน คนคนเดียวกันนี้เพิ่งพิมพ์คำว่า “ไอ้โรคจิต” ใส่เขาในเกมมาไม่ต่ำกว่าสิบรอบ เซนพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางมองประตูห้องข้างๆ ที่ปิดลง ก่อนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี

“ไว้คืนนี้ค่อยไปกวนอี้อ้วนข้างห้องต่อให้หัวร้อนเล่นๆดีกว่าว่ะ”