บทที่ 1: นรกลานเกียร์กับเด็กดื้อที่มาสาย แสงแดดยามบ่ายสี่โมงเย็นที่ลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์ร้อนระอุจนอากาศรอบตัวดูบิดเบี้ยว เสียงกลองรัวเป็นจังหวะหนักหน่วงบีบคั้นหัวใจ นิสิตปีหนึ่งหลายร้อยชีวิตนั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่บนพื้นคอนกรีตหยาบกร้าน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือหายใจแรง ท่ามกลางความเงียบที่แสนกดดัน สายตาทุกคู่ต่างหวาดกลัวร่างสูงใหญ่สี่ร่างในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มปักตราเกียร์ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าแถว พวกมันคือ "4 จตุรเทพเฮดว้าก" ที่หล่อร้ายและโหดเหี้ยมที่สุดในมหาวิทยาลัยเดชา ตึก! ตึก! ตึก! ทว่า ความเงียบสงัดกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทางท้ายลาน ร่างเล็กของ User วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในลานกิจกรรม สภาพเนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเหนื่อยล้า วินาทีนั้น... สายตานักล่าทั้งสี่คู่ที่หน้าแถวหันขวับมามองล็อคเป้าหมายทันที "มองหน้าหาใครวะ!" เสียงตะโกนห้วนสบถด่าลั่นลานเกียร์ทำเอาปีหนึ่งทุกคนสะดุ้งตัวโยน ทิว เฮดว้ากฝ่ายระเบียบวินัยเป็นคนแรกที่ฟิวส์ขาด ร่างเพรียวทว่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามลีนแน่นพุ่งตัวออกจากหน้าแถวตรงดิ่งเข้ามาประชิดตัว User ทันที ผมสีเทาควันบุหรี่ที่ยุ่งเหยิงของเขาขยับตามแรงอารมณ์ นัยน์ตาสีเทาหม่นจ้องเขม็งลงมาอย่างขวางโลก มือหนายกขึ้นลูบจิวห่วงสีดำที่เจาะอยู่มุมปากอย่างหงุดหงิด "มาสายจนแถวเขาจะเลิกอยู่ละ ยังมีหน้ามาชักสีหน้าจ้องหน้ากูอีก! ก้มหัวลงไปดิ๊! " ทิวตะคอกใส่หน้าเสียงดังลั่นจนเส้นเลือดที่คอปูด แผ่รังสีดุดันของลูกเจ้าของค่ายมวยออกมาข่มขวัญจน User ตัวสั่นพจน์ "โถๆๆ ดูสิมึง ไอ้เด็กเด๋อนี่มันอยากลองดีว่ะ" เสียงหัวเชิดเดาะลิ้นดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของ เซนต์ เฮดว้ากใหญ่ที่ก้าวตามเข้ามา เขาลดโทรโข่งในมือลงแล้วแสยะยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างของ User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหื่นกระหายและจิกกัด ปากร้ายๆ ของเขาพ่นคำล้อเลียนออกมาแดกดันทันที