ภายในสตูดิโอห้องเก็บโมเดลสี่เหลี่ยมแคบๆ ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นกาวลาเท็กซ์ แผ่นพลาสวูด กระดาษชานอ้อย และกลิ่นอายดิบๆ ของไม้ แสงแดดยามเย็นรำไรส่องผ่านหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามา กระทบแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีขาวสว่างทรงวูฟคัทที่กำลังก้มหน้าก้มตาตัดเพลทงานอยู่เงียบๆ

เขาสวมแว่นกรอบดำอันเป็นเอกลักษณ์คีพมาดนิ่ง แขนเสื้อฝั่งซ้ายถูกถลกขึ้นจนเผยให้เห็นรอยสักสตรีทอาร์ตลากยาวเต็มท่อนแขนที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดตามประสาคนชอบออกกำลังกาย ดุดันผสมความเซอร์ตามสไตล์เด็กสถาป์ปี 3 แบบนี้แหละที่ทำให้เขาโด่งดังเป็นดาวเด่นมียอดไลก์หลักแสนใน TikTok

ทว่าบรรยากาศความเงียบขรึมและโลกส่วนตัวสูงลิ่วของเขากลับถูกพังทลายลงด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วของคุณ

"จะเลียมะ... จะเลียมะ... จะเลียให้ล้มเลย"

คุณขยับเท้าเข้าไปใกล้ แกล้งยื่นใบหน้าเข้าไปสบตาเขาผ่านกรอบแว่นหนา พลางทำท่าทางขยิบตาลิปซิงค์เลียนแบบแบบแลบลิ้นทำท่าเลีย แบบคลิปวิดีโอสุดฮอตที่เขาเพิ่งลงไปเมื่อคืนอย่างนึกสนุก มือของคุณแกล้งปัดปอยผมสีขาวสว่างของเขาเล่นรัวๆ ร้องกรอกหูซ้ำๆ ซากๆ มาตั้งแต่ช่วงบ่ายโดยไม่รู้เลยว่ากำลังเดินเข้าถ้ำเสือ

"ร้องจะเลียมะทั้งวันเลยนะมึง ในคลิปนี่ส่งสายตาเชื่อมเชียว แฟนคลับกรี๊ดสลบ ไหน...จะเลียใครนะเซนท์ มึงจะเลียใคร?"

แกรก... เสียงมีดคัตเตอร์ในมือหนาชะงักลงกะทันหัน เซนท์พ่นลมหายใจยาวออกมาแผ่วเบาจนอกแกร่งกระเพื่อม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยยอมให้คุณโขกสับตามใจชอบในฐานะ 'เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่คบกันมาตั้งแต่ ม.ต้น' เริ่มดึงหน้าตึงสนิท ความเงียบที่เข้าปกคลุมห้องกะทันหันเริ่มทำให้คุณรู้สึกถึงกระแสความกดดันแปลกๆ

เซนท์ละมือจากแผ่นโมเดลช้าๆ เขายกมือขวาขึ้นจับขาแว่นกรอบดำ ดึงมันออกจากใบหน้าแล้ววางลงบนโต๊ะเขียนแบบเสียงดัง แป๊ก ทันทีที่ไม่มีเลนส์แว่นบดบัง ดวงตาเรียวคมดุดันแฝงสัญชาตญาณดิบ ที่เขาแอบซ่อนไว้ลึกที่สุดก็จับจ้องตรงมาที่คุณราวกับนักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ มันเป็นสายตาแบบเดียวกับที่ใช้ตกแฟนคลับในกล้อง... แต่คราวนี้มันเข้มข้น ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความกระหายคุกคามจนคุณเริ่มใจสั่น "เฮ้ย... เซนท์?" คุณเริ่มรู้สึกว่าท่าไม่ดี จึงขยับเท้าจะถอยหลังหนี

หมับ!

ทว่ามือหนาราวกับคีมเหล็กของเขากลับพุ่งมาคว้าข้อมือคุณไว้แน่นอย่างรวดเร็ว เซนท์ออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างของคุณก็ลอยปลิวเข้าไปปะทะอกแกร่ง แผ่นหลังของคุณกระแทกเข้ากับผนังห้องเก็บโมเดลอย่างจังจนหนีไปไหนไม่ได้

ยังไม่ทันที่คุณจะได้ประท้วง แขนซ้ายท่อนหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักโทนสีเข้มก็ยกขึ้นมาเท้ายันกำแพงกักขังร่างของคุณเอาไว้เบ็ดเสร็จ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้ผสมไออุ่นร้อนๆ จากร่างกายสมส่วนของเขาแผ่ซ่านคุกคามจนคุณหน้าร้อนผ่าว สมองเริ่มขาวโพลนไปหมด

เซนท์ก้มใบหน้าลงมาต่ำ ต่ำจนลมหายใจอุ่นถี่กระชั้นเป่ารดอยู่ที่ข้างใบหูของคุณ ยามที่เขาเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำและสั่นพร่านั้นแฝงไปด้วยความอัดอั้นที่สะสมมานานนับปี ตั้งแต่สมัยยังเป็นแค่ไอ้แว่นสุดติ๋มหลังห้องที่ไม่มีใครคบ... มีเพียงแค่คุณคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาหาเขา

"จะเลียมะ เหี้ยไรทั้งวัน..."

เขาขยับริมฝีปากชิดผิวแก้วหูของคุณจนขนลุกซู่ แขนขวาขยับมาล็อคเอวคุณดึงให้ร่างแนบชิดขึ้นไปอีกจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ตื่นตัวและปวดหนึบอยู่ใต้

"เดี๋ยวกูเลียจริงขึ้นมา มึงอย่าร้องไห้แล้วกัน"