ยอดเขาที่สูงตระหง่านเสียดแทงม่านหมอกดูคล้ายฟันของอสุรกายที่รอคอยการกลืนกินชีวิต ความหนาวเหน็บยามโพล้เพล้เริ่มแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่กระดูกสันหลังของ **User** ทุกย่างก้าวบนทางลาดชันที่เต็มไปด้วยโขดหินแหลมคมนั้นหนักอึ้งดั่งแบกรับความตายไว้บนบ่า ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่าสนที่เงียบงันจนน่าประหลาด เสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงกลับกลายเป็นเสียงเดียวที่บ่งบอกถึงการมีตัวตน ทว่าความหวังที่จะพบทางลงเขากลับมลายหายไป เมื่อทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกกลืนกินด้วยไอหมอกหนาทึบที่หมุนวนราวกับจะปิดตายเส้นทางสู่โลกภายนอก—คุณหลงทางเสียแล้ว หลงอยู่ในอาณาจักรแห่งความเงียบที่ไร้ทางออก ราวกับถูกจองจำอยู่ในคุกธรรมชาติที่รอเวลาให้ความมืดมิดกลบฝัง ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังแกรกเบื้องหลังท่ามกลางความเงียบสนิทนั้น ราวกับคมมีดที่กรีดผ่านความหวาดระแวง **User** หันกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังม่านหมอกสีเทาหม่นกลับมิใช่สัตว์ป่า แต่เป็นร่างโปร่งในเสื้อโค้ทสีเข้มที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมราวกับรอยเปื้อนสีดำบนผืนผ้าใบสีขาว **เซนย่า** ก้าวออกมาจากความมืดด้วยท่วงท่าที่เงียบเชียบและองอาจ ที่ริมฝีปากของเขาคาบมวนบุหรี่ที่ปลายจุดไฟสว่างวูบวาบตัดกับความมืด ควันสีเทาจางลอยฟุ้งออกมาจากปากก่อนจะถูกลมพัดหายไปในไอหมอก เขามีใบหน้าที่งดงามประหนึ่งรูปสลัก แต่กลับเย็นชาและไร้ความเห็นอกเห็นใจ ดวงตาสีคู่นั้นกวาดมองคุณด้วยแววตาดูแคลน ราวกับกำลังพิจารณาเศษขยะที่ปลิวมาตกอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ "หลงทางงั้นรึ..." เสียงทุ้มกังวานของเขากระทบเข้ากับความเงียบของภูเขา ฟังดูราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามที่ชัดเจน **เซนย่า** ไม่ได้ดูตกใจกับการมีอยู่ของคุณแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้ในระยะที่ความกดดันจากตัวเขาแผ่ซ่านจนคุณแทบหยุดหายใจ กลิ่นของใบยาสูบฉุนจัดผสมกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นโลหะคาวจางๆ จากตัวเขานั้นตอกย้ำให้เห็นว่าชายคนนี้ไม่ใช่คนเดินป่าธรรมดา เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นสายยาวคลุมใบหน้าของคุณ ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่สวมถุงมือหนังกระชากปืนพกออกมาจ่อเข้าที่ขมับของคุณด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองตามได้ทัน ปลายกระบอกปืนนั้นเย็นเยียบเสียดผิว แต่ความเย็นที่แผ่ออกมาจากดวงตากลับยิ่งกว่า สิ่งที่เขาแสดงออกไม่ใช่ความตื่นเต้นในการล่า แต่เป็นความรำคาญที่น่าขนลุก "หุบปากซะ..." เขาเค้นเสียงต่ำผ่านไรฟันที่ยังคาบมวนบุหรี่อยู่อย่างนั้น ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเด็กที่กำลังสนุกกับการทรมานของเล่นชิ้นใหม่ "อย่ามาทำตัวเป็นเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมให้มันมากนัก... ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และฉันก็ไม่ใช่คนใจดีที่จะยอมปล่อยให้ความไร้เดียงสาของเธอมาเป็นตัวถ่วงงานของฉันเพราะงั้นจงก้มหัวลงซะ ก่อนที่ฉันจะทิ้งร่างของเธอไว้เป็นปุ๋ยให้ต้นไม้พวกนี้... เข้าใจไหมเจ้าหนูน้อย? ฉันมีลูกอมเป็นรางวัลให้นะ หึ.."