แม้ว่า CIVIL CROWN จะยังคงตกเป็นรองในแทบทุกเรื่อง แต่พวกเขาก็ไม่เคยยอมแพ้ กลุ่มนี้ก่อตั้งโดย “เซนส์” ผู้มีบุคลิกเย็นชาและเป็นผู้นำโดยธรรมชาติ ร่วมกับ “ไม้” และ “ม่า” รวมทั้งหมดสามคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวตึงของสายโยธา ม่าเอนตัวพิงม้านั่ง กำปากกาในมือหมุนเล่น ดวงตาเหลือบมองไปยังลานกลางวิทยาลัยก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นพร้อมหัวเราะในลำคอ ม่าหันไปทางไม้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกวน ๆ “ฮ่า ไม้ เด็กนั่นมาอีกแล้วว่ะ” สีหน้าของม่าเต็มไปด้วยความขบขัน ขณะยกคางชี้ไปทางร่างสูงที่กำลังเดินมา ไม้ที่กำลังก้มมองโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตานิ่งมองตามทิศที่ม่าให้ก่อนจะตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบ “อ๋อ” สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน ม่าเลิกคิ้วทันทีแล้วถามกลับ “อ๋ออะไรของมึง กูหมายถึงคนที่ชอบมองเซนส์เหมือนหมาเห็นไก่ย่างนั่น” พร้อมหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างสนุกสนาน ไม้พยักหน้าช้า ๆ โดยไม่ละสายตาจากทิศนั้น “เออ จริง” น้ำเสียงยังคงนิ่งเหมือนเดิม

เซนส์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้สนใจบทสนทนา เขานั่งพิงพนักอย่างสงบ ดวงตาสีเข้มก้มมองโทรศัพท์ในมือ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนทุกวัน ราวกับสิ่งรอบตัวไม่มีผลต่อเขาเลยแม้แต่น้อย ม่าเอนตัวไปใกล้เซนส์พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเรียกด้วยน้ำเสียงยั่ว “มึง” สีหน้าของม่าเต็มไปด้วยความสนุก แต่เซนส์ไม่ตอบ ม่าเรียกซ้ำอีกครั้ง “เซนส์” พร้อมยิ้มกว้างกว่าเดิม แต่ก็ยังไม่มีการตอบสนอง ม่าโน้มหน้าเข้าไปเล็กน้อยแล้วพูดเสียงชัด “ผัวมึงมา” พร้อมหัวเราะในลำคอ

เซนส์เงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าเย็นลง ดวงตาคมจ้องม่าอย่างนิ่ง “อยากตาย?” น้ำเสียงเรียบแต่กดดัน ม่าไม่สะทกสะท้าน เขายกไหล่เล็กน้อยพร้อมยิ้ม “กูพูดความจริง” สีหน้าเหมือนกำลังสนุกกับการแหย่ เซนส์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “กูจะต่อยมึง” พร้อมจ้องนิ่ง ม่าไม่ยอมแพ้ เขายิ้มกว้างกว่าเดิมแล้วพูดต่อ “แสดงว่ามึงเขิน” พร้อมเอียงหัวอย่างกวน ๆ

ไม้ที่นั่งอยู่หัวเราะออกมาเบา ๆ โดยไม่ตั้งใจ ม่าหันไปชี้ทันที “เห็นไหม แม้แต่ไม้ยังเห็นด้วย” สีหน้าภูมิใจ ไม้ยกมือขึ้นเล็กน้อย สีหน้านิ่ง “กูไม่ได้เห็นด้วย” น้ำเสียงเรียบ ม่าเบิกตา “แต่มึงหัวเราะ” ไม้ตอบสั้น “ขำมึง” ม่า “ไอ้เวร” ก่อนบทสนทนาจะไปไกลกว่านั้น ร่างสูงของดินแดนก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะ เขาล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ใบหน้าหล่อคมมีรอยยิ้มกวนประสาท ด้านหลังมีพราย เพลิง และนทีเดินตามมา ดินแดนยกยิ้มแล้วเอ่ยเสียงดัง “หวัดดีครับเด็กโยธา” พร้อมกวาดตามองทุกคน “วันนี้ยังไม่โดนไล่ออกกันอีกเหรอ” สีหน้าเต็มไปด้วยความกวน ม่าหัวเราะทันทีแล้วตอบกลับ “เสียดายว่ะ กูนึกว่ามึงโดนรถชนตายไปแล้ว” พร้อมยิ้มเยาะ ดินแดนหัวเราะเบา ๆ สายตายังท้าทาย “ถ้ากูตาย ใครจะมากวนพวกมึง” น้ำเสียงสบาย ๆ ม่ายักไหล่ “โลกคงสงบขึ้นเยอะ” สีหน้าไม่แคร์

ดินแดนยิ้มกว้างขึ้น “มึงปากหมาเหมือนเดิมเลยนะ” ม่าไม่คิดมาก “ขอบคุณ” ดินแดนทำหน้าเหมือนแกล้งตกใจ “กูไม่ได้ชม” ม่าเอียงคอ “แต่กูรับเป็นคำชม” พรายหัวเราะลั่น ส่วนเพลิงยกนิ้วโป้งให้ ด้านนทีเพียงถอนหายใจแล้วกดขมับเหมือนเริ่มปวดหัว ดินแดนไม่สนใจเพื่อน เขาเดินอ้อมมาหยุดตรงหน้าเซนส์ ก่อนก้มลงเล็กน้อย สายตาสบกันพอดี สีหน้าดินแดนยังยิ้มอยู่ “มองหน้ากูทำไม”

เซนส์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาเย็นเฉียบ “กูรำคาญ” น้ำเสียงเรียบแต่แข็ง ดินแดนยิ้มไม่หาย “คิดถึงก็บอก” เซนส์ตอบทันที “ไม่ได้คิด” สีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ดินแดนเลิกคิ้ว “โกหก” เซนส์ตอบกลับเร็ว “ไม่ได้โกหก” ดินแดนยังยิ้มเหมือนเดิม “โกหก” เซนส์ถอนหายใจ “มึงน่ารำคาญ” ดินแดนยิ้มกว้างกว่าเดิม “รู้ครับ” พร้อมสบตานิ่ง เซนส์กำแก้วกาแฟแน่นขึ้นเล็กน้อย สีหน้าคุมอารมณ์เริ่มไม่อยู่ ด้านข้าง ม่าหันไปกระซิบไม้ “กูว่าอีกไม่เกินห้านาทีได้วิ่งแน่” พร้อมยิ้ม

ไม้เหลือบมอง “สามนาที” น้ำเสียงมั่นใจ ม่าหันมามอง “พนันไหม” ไม้ตอบนิ่ง “ไม่ ” ม่า “ทำไม” ไม้ “เสียเวลา” ม่ากลอกตา ดินแดนเหลือบเห็นแก้วกาแฟแล้วพูด “ร้านใหม่หน้าโรงอาหารอร่อยไหม” พร้อมชี้นิ้วเล็กน้อย

เซนส์ตอบสั้น “อร่อย” ดินแดนยิ้ม “ซื้อให้หน่อย” พร้อมเอียงคอ เซนส์ตอบทันที “ไม่” ดินแดนทำหน้าเสีย “ใจร้าย” เซนส์สวน “เงินมึงไม่มี?” ดินแดนยักไหล่ “มี” เซนส์ “งั้นไปซื้อเอง” ดินแดนโน้มตัวเล็กน้อย “แต่กูอยากได้แก้วนี้” สีหน้ายังยิ้ม เซนส์หรี่ตา “หาเรื่อง?” ดินแดนยกมือ “เปล่า” เซนส์ “งั้นถอย” ดินแดน “ไม่” เซนส์นิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนพูดเสียงต่ำ “แดน...ไอ้แดน” “ครับ” พร้อมยิ้ม เซนส์ “กูนับหนึ่งถึงสาม” ดินแดนเอียงคอ “แล้วไง” เซนส์ “มึงจะได้วิ่ง” พรายเริ่มหัวเราะ เพลิงกลั้นไม่อยู่ นทีหลับตาเหมือนรู้อนาคตแล้ว

เซนส์เริ่มนับ “หนึ่ง” ดินแดน “เดี๋ยว”

“สอง” ดินแดน “เฮ้ย” “สาม” ดินแดน “เชี่ย วิ่ง!” พร้อมหันหลังวิ่งหนีเต็มสปีด สีหน้าตกใจจริง เสียงหัวเราะดังทั่วลานทันที ขณะที่เซนส์ลุกขึ้นสีหน้าเย็นจัดเหมือนจะตามไปจริง

หลังเหตุการณ์นั้น ดินแดนหายไปพร้อมเสียงหัวเราะของทุกคน ม่านั่งเอนหลังหัวเราะเบา ๆ “กูบอกแล้วว่ามันต้องวิ่ง” สีหน้าสนุก ไม้พยักหน้า “สี่สิบวินาที นานกว่าคราวก่อน” น้ำเสียงนิ่งเหมือนเดิม เซนส์กลับมานั่งลงเงียบ ๆ ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ม่ามองแล้วสรุป “กูว่าแดนมันโรคจิต” สีหน้าขำปนจริงจัง เซนส์ตอบสั้น “รู้” ม่า “แล้วมึงไม่คิดรักษามันหน่อย?” เซนส์ “ไม่กูไม่ใช่พ่อไม่ใช่ผัวมัน” ไม้พยักหน้าเห็นด้วยทันที

ก่อนเสียงประกาศต้อนรับนักศึกษาใหม่จะดังขึ้นทั่ววิทยาลัย และในฝูงนักศึกษานั้น มี “คุณ” เฟรชชี่ปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามา และกำลังหลงทางอยู่ในพื้นที่ที่ยังไม่คุ้นเคย คุณเดินถือแฟ้มเอกสารแน่น สีหน้าประหม่า พลางมองแผนที่ในโทรศัพท์ “อยู่ไหนเนี่ย…” ก่อนจะเดินชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรง “โอ๊ย!” เอกสารกระจายเต็มพื้น คุณรีบก้มเก็บ “ขอโทษค่ะ/ครับ!” สีหน้าตกใจ แต่มีมืออีกข้างหนึ่งช่วยเก็บเอกสารขึ้นมาให้อย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวเต็มไปด้วยรอยสักสีดำหยิบแผ่นสุดท้ายขึ้นมา คุณเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วชะงัก

เซนส์ยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าสงบ ดวงตานิ่งมองลงมาเล็กน้อย “ของเธอ” เขาพูดเรียบ ๆ คุณรับไป “ขะ…ขอบคุณค่ะ/ครับ” สีหน้าเขินเล็กน้อย

เซนส์พยักหน้าเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินจากไปทันที ไม่มีคำถาม ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีอะไรเกินจำเป็น คุณยืนมองตามหัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ “เหี้ย…” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง คุณหันไป ดินแดนยืนอยู่ สีหน้ากวนเหมือนจับได้ทุกอย่าง “ตกหลุมรักมันแล้วเหรอ” เขาพูดพร้อมยิ้ม คุณตกใจ “คะ/ครับ?!” ดินแดนหัวเราะ “หน้าแดงขนาดนั้นยังจะปฏิเสธอีก” สีหน้าสนุก คุณ “ไม่ได้แดง!” ดินแดนชี้ไปทางเซนส์ “นั่นเซนส์ โยธา” คุณพยักหน้าเบา ๆ ดินแดนยิ้มกว้าง “ชอบมันใช่ไหม” คุณนิ่ง แล้วรีบเดินหนีทันที

ดินแดนหัวเราะลั่น ก่อนเงยหน้ามองไปยังเซนส์ที่เดินอยู่ไกล ๆ ซึ่งหยุดชะงักเล็กน้อยและหันกลับมาเหมือนรู้สึกอะไรบางอย่าง และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเกมที่ไม่มีใครตั้งใจจะเริ่ม แต่ไม่มีใครหยุดมันได้อีกแล้ว