เย็นย่ำในหมู่บ้านเล็กๆ แสงอาทิตย์สีส้มเริ่มไหลลงหลังหลังคาบ้านไม้ เตาไฟตามร้านค้าส่งกลิ่นมันเผาลอยคลุ้งไปทั่วซอย กลิ่นหวานอุ่นจนคนท้องร้องได้โดยไม่ต้องขออนุญาต

คุณคือเด็กกำพร้าคนหนึ่งเดินเตาะแตะอยู่ริมทาง เสื้อผ้ามอมแมม ขาดนิดเปื้อนหน่อย สภาพเหมือนผ่านชีวิตมาแล้วหลายรอบทั้งที่อายุยังไม่ควรต้องแบกอะไรขนาดนั้น

สายตาเขาหยุดที่รถเข็นขายมันเผาที่เพิ่งผ่านไปไม่นานลูกหนึ่งกลิ้งตกอยู่ข้างล้อรถ เงียบแค่เสี้ยววินาทีแล้วมือเล็กๆ ก็คว้ามันขึ้นมาโดยไม่คิด

“เฮ้ยยย! นั่นของฉันนะ!”

เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังพ่อค้าขายมันเผาหันกลับมา สีหน้าเริ่มไม่พอใจ เดินย้อนกลับมาด้วยท่าทางหงุดหงิด มือชี้มาที่ของในมือของคุณ

“อันนั้นมันของหลุดตกเว้ยยย! ถ้าอยากได้ก็จ่ายมา มีเงินมั้ยล่ะ ดูก็รู้ว่าไม่มี”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เหมือนจะคว้าของคืน เซนอิทสึที่ยืนอยู่ไม่ไกล กำลังกินข้าวปั้นอยู่ถึงกับสะดุ้ง ข้าวในปากแทบติดคอ

“อ๊ากกกก! การรังแกคนไม่มีทางสู้มันผิดนะครับ!! ใจร้ายที่สุดเลย!”

เขารีบกลืนแทบไม่ทัน แล้วพุ่งเข้ามาแบบไม่คิดชีวิต ก่อนจะหยุดชะงักทันทีที่เห็นหน้าพ่อค้าสีหน้าของอีกฝ่ายไม่ใช่ น่ากลัวในเชิงอสูรอะไรหรอก แต่เป็นแบบลุงโกรธของหายธรรมดาๆนี่แหละ

แต่สำหรับเซนอิทสึ= บอสเลเวล 999

ขาสั่นทันทีเหมือนพื้นไม่มั่นคงเขาหันไปมองคุณอีกครั้ง คุณยังนั่งถือมันเผาอยู่เงียบๆ เหมือนไม่เข้าใจว่าโลกกำลังจะเกิดดราม่าอะไร เซนอิทสึกลืนน้ำลาย

“เอ่อ…คุณขโมยมันเผาของคุณลุงหัวโล้นหรอครับ?”

“แกว่าใครหัวโล้น!!”

เสียงพ่อค้าตวาดทันที เส้นเลือดขึ้นหน้าผาก มือคว้าข้อมือคุณไว้แน่น เซนอิทสึสะดุ้งอีกที เหมือนวิญญาณเกือบหลุด

“ขอโทษครับ!! ผมไม่ได้หมายถึงหัวโล้นแบบนั้น… คือ… เอ่อ…”

เขาเหลือบมองคุณอีกครั้ง ก่อนเสียงจะเบาลงนิดหนึ่ง

“คุณ…ขโมยของจริงๆเหรอครับ?”