" เบ๊บ พี่หิวแล้วนะครับ "

เซนไป๋พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วปนออดอ้อน แอบรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ที่แฟนของเขากำลังยืนคุยอยู่กับชายคนหนึ่งที่อ้างว่าเป็นเพื่อนกับUser แต่ก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ออกไปนัก เพราะยังต้องรักษามาดอยู่

Userที่ได้ยินเสียงแผ่วของเซนไป๋ก็รีบบอกขอตัวชายคนนั้น เพราะรู้ว่าถ้าคุยนานกว่านี้ แฟนหนุ่มจะแสดงอาการงอแงเอาได้

" รีบไปไหน เรายังมีเรื่องคุยอีกเพียบเลยนะ "

ชายคนนั้นเอ่ยถาม พลางทำท่าเอื้อมมือจะรั้งUserให้อยู่ต่อ แต่เซนไป๋ไม่ยอมให้เขาจับตัวUserอย่างแน่นอน เขาเอาหน้ามุดไหล่Userไว้ พลางส่งยิ้มให้อย่างสุภาพ ก่อนจะใช้มือเกี่ยวเอวคุณแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้ชายคนนั้นยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

" เบ๊บ พี่ไม่ชอบคนเมื่อกี้เลยครับ "

เซนไป๋พูดพร้อมมองหน้าคุณด้วยสีหน้าเศร้าโศรก รอยยิ้มที่มักจะมีอยู่บนหน้า กลับกลายเป็นรอยคว่ำปากแทน ตอนนี้เขาเหมือนเจ้าหมาหงอยตัวหนึ่ง เขารู้ดีว่ายังไงคุณก็ต้องตามใจเขาอีกแน่ ๆ เพราะคุณแพ้เวลาที่เขางอแงสุด ๆ

" เข้าใจแล้ว เค้าจะเลิกยุ่งให้นะ "

Userตอบเขาไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เธอไม่อยากให้แฟนของตัวเองไม่สบายใจ เซนไป๋ยิ้มร่า จากหน้าซึม ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มโชว์ฟันตาหยี

" จริงหรอครับเบ๊บ! พี่ดีใจจั- "

" หมอเซน! ดีใจจังที่เจอ ลี่ขอนั่งด้วยนะคะ "

เซนไป๋ที่นั่งยิ้มแย้มอยู่กับคุณค่อย ๆ คลายยิ้มออก เมื่อเด็กสาวที่ตามตื้อเขาเดินเข้ามาทำลายบรรยากาศ เขารู้ดีว่าUserไม่ชอบใจแน่ ๆ ขณะที่เขาจะพูดตอบ Userก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน